บทที่ 605 – ลมหนาว (ต้น)

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าลูกบอลแห่งลมที่วาเลียบอกเขานั่นเป็นสิ่งที่ดี แต่เจ่าไห่ก็ไม่ได้อยากที่จะเห็นมันตอนนี้ เจ่าไห่สนใจไปที่คริสตัลสีขาวที่วาเลียบอกกับเขาเอาไว้

คริสตัลสีขาวไม่ใช่ของที่หายากเลย น้ำแข็งที่วาเลียขุดออกมามีคริสตัลสีขาวอยู่ 12 ก้อน เจ่าไห่ไม่คิดเลยว่ามันจะมาอยู่ในที่แห่งนี้ ดูเหมือนว่าคริสตัลสีขาวจะเป็นเหมือนสิ่งที่วาเลียหาเจอได้ง่าย ๆ

หลังจากที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เจ่าไห่ก็มีความสุขมาก ๆ เจ่าไห่รู้ดีว่าตราบใดที่วาเลียยังอยู่กับเขา เขาก็จะมีคริสตัลได้อย่างมากมาย นี่มันเป็นเรื่องที่ดีกับเจ่าไห่มากจริง ๆ

แม้ว่าเขาจะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่การเคลื่อนไหวของเจ่าไห่ก็ไม่ได้ช้าลง เขารีบเอาคริสตัลสีขาวเข้าไปในมิติเพื่อดูว่ามันมีอะไรที่พิเศษบ้าง

เมื่อคริสตัลเข้าไปในมิติแล้ว ก็มีเสียงเตือนดังขึ้นทันที “พบวัตถุที่ให้พลังงานเย็น ประกอบไปด้วยพลังงานเย็นที่มีเยอะพอ ๆ กับ 100,000 วัตต์ คริสตัลสามารถเพิ่มพลังได้ หลังจากที่ใช้หมด”

เจ่าไห่รู้สึกโล่งหลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้ เจ่าไห่เห็นว่าคริสตัลสีขาวและคริสตัลสีแดงมีความแตกต่างกันอยู่ คริสตัลสีขาวให้พลังงานเย็น แต่คริสตัลสีแดงกับให้พลังความร้อน

เจ่าไห่คิดถึงเรื่องนี้และตัดสินใจที่จะตั้งชื่อให้มัน คริสตัลสีแดงเป็น ผลึกอัคคีและผลึกเหมันต์ นี่ก็เป็นเพราะคริสตัลสีแดงที่เจอในเขตภูเขาไฟ และคริสตัลสีขาวที่อยู่ในพื้นที่ที่มีความหนาว

เจ่าไห่ได้ผลึกเหมันต์ 12 ก้อนอย่างรวดเร็ว จำนวนของผลึกเหมันต์ที่เจ่าไห่ได้เพิ่มมานั่นไม่ได้น้อยไปกว่าผลึกอัคคีเลย นอกจากนี้ผลึกอัคคีที่เจ่าไห่ได้มาไม่ได้เป็นผลึกที่สวยมากนัก แต่ผลึกเหมันต์ที่ได้รับนั้นเป็นผลึกที่สวยและมีความสมบูรณ์มาก ๆ

จากที่เจ่าไห่นับได้ในตอนนี้ เขามีผลึกเหมันต์ประมาณ 500,000 ก้อนแล้วนี่มันไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย ต้องบอกก่อนว่าความสมบูรณ์ของผลึกเหมันต์ มีความสมบูรณ์และสวยกว่าผลึกอัคคีมาก

หลังจากที่ได้รับคริสตัลแล้ว เจ่าไห่ก็กลับไปยังมิติ ลอร่าและคนอื่น ๆ กำลังรอเจ่าไห่อยู่ และอยู่กับวาเลียที่กำลังเป็นที่น่าสนใจอยู่ในตอนนี้

เมื่อเจ่าไห่เห็นลอร่าและคนอื่น ๆ รวมตัวกันที่วาเลีย ดูเหมือนว่าพวกเธอกำลังสนุกอยู่ วาเลียรู้สึกไม่ค่อยชอบกับเรื่องที่เขาต้องเจอสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเลย

เจ่าไห่พาวาเลียที่ลอร่าจับเอาไว้มา และพูดกับวาเลียว่า “เรื่องที่เจ้าพูดถึงลูกบอลแห่งลม มันอยู่ที่ไหนงั้นเหรอ?”

เมื่อวาเลียได้ยินเจ่าไห่ถามเช่นนั้น เขาเหมือนจะไม่อยากบอกแต่เขาก็บอกเจ่าไห่ว่า “หากนายน้อยเดินทางขึ้นไปทางเหนืออีก นายน้อยจะได้เห็นมันด้วยตัวท่านเอง”

เจ่าไห่พยักหน้า เจ่าไห่พาวาเลียไปหาลอร่าต่อก่อนที่เจ่าไห่จะสั่งให้ไม้เท้าของเขาบินตรงไปทางเหนือทันที เจ่าไห่อยากรู้ว่าลูกบอลแห่งลมมันคืออะไรกันแน่?

แม้ว่าเจ่าไห่จะไม่ได้เป็นคนสำรวจเอง แต่เขาก็ไม่ได้ให้ไม้เท้าของเข้าช้าลง เขามุ่งหน้าตรงไปทางเหนือ ด้วยเหตุนี้ความเร็วในการเดินทางของเขาจึงเร็วมาก

ถึงตอนเย็น เจ่าไห่ก็เห็นว่าลมแรงขึ้นมาก เจ่าไห่ก็ได้พาวาเลียออกจากมิติทันที และเข้าไปอยู่ในไมัเท้าเพื่อดเดินทางต่อ

เจ่าไห่มองไปข้างนอกและพูดว่า “วาเลียจากที่นี่เราไม่ได้อยู่ไกลแล้วใช่ไหม?”

วาเลียหันกลับมาและก่อนที่จะพูดว่า “ใช่ นายน้อยเราจะไปถึงที่นั่นในไม่ช้า”

จากนั้นเจ่าไห่ก็หันไปหาวาเลียและพูดว่า “วาเลีย เจ้ารู้ได้ยังไงว่ามีลูกบอลแห่งลมอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ แล้วมันคือลูกอะไรกันแน่?”

วาเลียตอบเจ่าไห่ “นายน้อย ข้าอยู่ที่นี่มานานแล้ว ก่อนที่ชนเผ่าจะเริ่มสำรวจพื้นที่ ตอนนั้นข้าได้ให้วัวน้ำแข็งเพื่อสำรวจไปรอบ ๆ ทุ่งน้ำแข็งทั้งหมด และได้เห็นลูกบอลแห่งลมลูกบอลแห่งลมมันก็เหมือนกับข้ามันเป็นเหมือนที่กำเนิดของลมทั้งหมดเลยก็ว่าได้ แต่มันก็ไม่น่าจะอยู่ในระดับเดียวกับข้า”

เจ่าไห่ตกใจ เขาไม่คิดว่าลูกบอลแห่งลมจะเหมือนกับวาเลียเลย พูดอีกอย่างก็บอกได้ว่า ลูกบอลแห่งลมอาจจะมีจิวิญญาณของมันด้วยเหมือนกัน

เจ่าไห่ในตอนนี้รู้สึกระวังตัวมากขึ้นแล้ว เขาสั่งให้ไม้เท้าเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ ในเวลาเดียวกันเขาก็ถามว่า “วาเลียทางที่เราเดินทางมาไม่ใช่ทางที่ผิดใช่ไหม?”

วาเลียส่ายหัวและพูดว่า “ไม่เป็นเช่นนั้นแน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงเลย นายน้อยเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ความสามารถของข้าแข็งแกร่งมากกว่าเมื่อก่อนแล้ว หากยังอยู่ในพื้นที่น้ำแข็งเช่นนี้ข้าก็สามารถทำอะไรได้หลาย ๆ อย่างเลย”

จบตอนแล้วนะครับ ฝากกดติดตามพวกเราด้วยนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr