บทที่ 604 สงคราม ( ปลาย )

สีหน้าของเจ่าไห่เปลี่ยนไปทันที ในขณะที่เขาพูดว่า “วาเลียมานี่หน่อยสิ เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?”

วาเลียออกมาอยู่หน้าเจ่าไห่ และมองไปที่ชนเผ่าลิง จากนั้นเขาก็หันไปหาเจ่าไห่และพูดว่า “นายน้อย พวกเขาถูกแช่ในน้ำแข็งมาเป็นเวลานาน น้ำแข็งเหล่านี้ทำให้พวกเขาแข็งจนทำอะไรไม่ได้ น้ำแข็งเหล่านี้เป็นน้ำแข็งที่แทบจะทำลายไม่ได้เลย”

เจ่าไห่มอง จากนั้นเขาก็ถามว่า “เจ้าละลายน้ำแข็งนี้ได้ไหม?”

วาเลียมองเจ่าไห่ด้วยความแปลกใจ “นายน้อย น้ำแข็งนี้เป็นของข้า ซึ่งข้าสามารถจัดการกับมันได้ หากนายน้อยต้องการเอาน้ำแข็งออก นายน้อยก็สามารถทำได้ตลอดเวลา”

เมื่อเจ่าไห่ได้ยินเรื่องที่วาเลียพูด เขาก็ต้องการที่จะละลายน้ำแข็งทันที น้ำแข็งที่อยู่รอบ ๆ ชนเผ่าลิงและคิงคองที่เป็นน้ำแข็งอยู่ จู่ ๆ ก็กลายเป็นน้ำทันที

เมื่อเจ่าไห่เห็นสิ่งที่เกินขึ้น เขาก็รู้สึกโล่งใจมาก จากนั้นเขาก็มองไปที่วาเลียแล้วโบกมือก่อนที่คริสตัลสีแดงจะออกมา เจ่าไห่ถือคริสตัสไว้ข้างหน้าวาเลียและพูดว่า “วาเลีย ในที่ที่เจ้าเคยอยู่มีอะไรแบบนี้ไหม?”

วาเลียมองคริสตัลแล้วพยักหน้า และพูดว่า “มีเยอะเลย แต่เป็นสีขาว ซึ่งพลังงานบางส่วนมาจากข้าด้วย”

เจ่าไห่มีความสุขขึ้นทันที น้ำแข็งจำนวนมาก และคริสตัลเป็นสิ่งที่ดีมาก เจ่าไห่หันไปหาวาเลียและพูดว่า “ทุ่งน้ำแข็งทั้งหมดปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งจำนวนมากจริง ๆ เหรอ? มีอะไรที่พิเศษและข้าไม่รู้ไหม?”

วาเลียส่ายหัวและพูดว่า “นายน้อย นั่นเป็นน้ำแข็งที่ธรรมดาไม่ได้พิเศษอะไร แต่น้ำแข็งที่ถูกข้าสร้างขึ้นมาจะกลายเป็นน้ำแข็งที่ไม่ธรรมดา ไม่สามารถละลายได้ง่าย ๆ ซึ่งข้าก็สามารถสร้างมันขึ้นมาได้เป็นจำนวนมาก”

เจ่าไห่พยักหน้า จากนั้นร่างของเขาก็ออกจากมิติ วาเลียก็อยู่กับเจ่าไห่ด้วย จากนั้นเจ่าไห่ก็พูดว่า “เอาหิมะและน้ำแข็งออกไป เราจะได้เจอหินสีขาวที่เจ้าพูดถึง ข้าจะเอามันไปยังมิติ”

วาเลียทำตามเจ่าไห่ทันที วาเลียเริ่มหมุน ๆ ๆ ๆ ด้วยการหมุนของเขาน้ำแข็งทั้งหมดรอบ ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำในขณะที่มันค่อย ๆ เข้าไปในร่างกายของเขา เมื่อทุกอย่างนิ่งแล้ว สิ่งที่เห็นอยู่ก็น่าจะมีเพียนงหลุมที่มีขนาดใหญ่มาก ๆ ไม่ใช่เพียงเท่านั้น ตอนนี้เจ่าไห่มองไปรอบ ๆ เขาไม่เห็นว่าจะมีหิมะเหลือเลย

เจ่าไห่หันไปหาวาเลีย และเห็นว่าร่างกายของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เจ่าไห่มองด้วยความงงที่วาเลียพร้อมกับพูดว่า “เจ้าเพิ่งรับเอาหิมะและน้ำแข็งเข้าไป ทำไมเจ้าถึงไม่ตัวใหญ่ขึ้น”

วาเลียมองไปที่เจ่าไห่ราวกับว่าเขางงกับคำถามของเจ่าไห่ และถามว่า “นายน้อย ข้าเป็นต้นกำเนิดของน้ำ ต่อให้ข้าเอาน้ำทั้งหมดในโลกนี้มาข้าก็ไม่ได้ตัวใหญ่ขึ้น อันที่จริง หลังจากที่สิ่งเหล่านี้เข้ามาในร่างกายของข้า พวกมันก้อยู่แบบเล้กมาก ๆ ถ้านายน้อยไม่เชื่อ ท่านก็สามารถมองด้วยตาเปล่าได้” จากนั้นวาเลียก็เข้ามาใกล้ ๆ เจ่าไห่

เจ่าไห่มองเข้าไปในร่างของวาเลีย เขามีตัวที่เล็กมาก เขาดูเป็นสีน้ำเงินเข้ม แต่ก็มีแสงผ่านตัวไปได้ เมื่อเจ่าไห่มองเข้าไป เขาก็เห็นฟองเล็ก ๆ ในตัว เจ่าไห่ก้ยังเห็นอีกว่ามีน้ำอยู่ในนั่นมากมายเลยทีเดียว

เจ่าไห่ตกใจมา เขาไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้ เขามองไปที่วาเลียและพูดว่า “เจ้าเก็บอะไรไว้ในร่างกายได้อีกบ้าง?”

วาเลียส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ ข้าสามารถเก็บได้แค่สิ่งที่เป็นเหมือนกับตัวข้า เช่น น้ำ น้ำแข็ง หิมะ และหมอก”

เจ่าไห่พยักหน้า เขาไม่ผิดหวังเลย เขามีพื้นที่เป็นจำนวนมาก และสามารถเก็บของได้ทุกอย่าง ซึ่งไม่จำเป็นต้องให้วาเลียทำเช่นเดียวกับสิ่งที่เขามี

เจ่าไห่หันไปหาวาเลียและพูดว่า “ถ้าข้าต้องการใช้สิ่งเหล่านั้นล่ะ? ข้าสามารถให้เจ้าเก็บไว้ได้ไหม?”

วาเลียพยักหน้า “ได้สิ มันอยู่ในร่างกายของข้า หากนายน้อยต้องการ นายน้อยก็แค่มาบอกกับข้าได้เลย”

สีหน้าของเจ่าไห่เปลี่ยนไป เขามองไปที่วาเลียและพูดว่า “หลังจากที่กลับไปยังมิติแล้ว จงนำเอาให้กับเจ่าฉินอี้ให้เธอนำไปเก็บเอาไว้ จากนั้นกลับไปที่แอ่งและอย่าออกมาถ้าหากว่าข้าไม่เรียก”

วาเลียถอนหายใจ แต่เจ่าไห่ก็ยังคงมองไปที่ทุ่งน้ำแข็งแลพูดว่า “ที่แห่งนี้มีอะไรดี ๆ อีกไหม?”

วาเลียพยักหน้าและพูดว่า “มี ถ้าเดินทางไปทางเหนืออีกจะเจอลูกบอลแห่งลม เพราะลมที่พัดมานั้น มันทำให้ข้าต้องเจอกับมันทุก ๆ ปี มันน่ารำคาญมาก”

เมื่อเจ่าไห่ได้ยินเรื่องที่วาเลียพูด ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย ลูกบอลแห่งลมมันเป็นสิ่งที่ดีใช่ไหม?

จบตอนแล้วนะครับ ฝากกดติดตามพวกเราด้วยนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr