บทที่ 14 ดวงแบบนี้ ไม่ซื้อหวยสักใบก็น่าเสียดายแย่

บทที่ 14 ดวงแบบนี้ ไม่ซื้อหวยสักใบก็น่าเสียดายแย่

"เสี่ยวฟาง ได้ข่าวว่านายตกได้ศพอีกแล้วเหรอ?"

"ฉันบอกแล้วไงว่าคืนนี้ฤกษ์ไม่ดีไม่น่าไปตกปลา นายก็ดันตกได้ศพอีกจนได้ รู้งี้น่าจะกลับพร้อมพวกเราตั้งแต่แรก ไม่น่าดื้อกลับไปตกต่อเลย"

"เสี่ยวฟาง ดวงนายนี่มันซวยบรมซวยจริงๆ คืนเดียวปลาไม่กินสักตัว กินแต่ศพ"

"เสี่ยวฟาง เป็นไงบ้าง? หลอนจนเป็นปมในใจหรือเปล่า? ต่อไปจะยังกล้าไปตกปลาอีกไหมเนี่ย?"

"เจ้าฮ่าว ได้ยินว่านายตกได้สองศพในคืนเดียว? ดวงแรงขนาดนี้ ลองไปซื้อลอตเตอรี่สักใบไหมเพื่อน?"

"..."

ข้อความในมือถือเยอะจนตาลาย

ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านปาเข้าไปหลายสิบข้อความ

หลังจากสอบปากคำเสร็จ กินข้าวอิ่ม ฟางฮ่าวถึงเพิ่งมีเวลาว่างมาเช็กมือถือ พอหยิบขึ้นมาดูเห็นข้อความแจ้งเตือนแดงเถือก เขาก็ถึงกับอึ้ง

นี่มัน... เยอะกว่ารอบแรกอีกนะเนี่ย

จะตอบยังไงไหวล่ะทีนี้

ถ้าต้องมานั่งไล่ตอบทีละคน คงตอบกันจนเช้า

แต่ฟางฮ่าวก็ยังอุตส่าห์ใจเย็น ค่อยๆ ทยอยตอบกลับไปทีละคน

"ใช่ ตกได้อีกศพแล้ว"

"ใครจะไปรู้ล่ะว่าวันนี้ปลาจะไม่กินเบ็ด..."

"ปมในใจเหรอ? ไม่มีหรอก แค่เซ็งเป็ดเฉยๆ ตกไม่ได้ปลาสักตัว ไม่ได้การ พรุ่งนี้ต้องไปซ้ำ!"

"ซื้อหวยเข้าท่าแฮะ เดี๋ยวไปจัดสักใบ ถ้าถูกรางวัลใหญ่เดี๋ยวเลี้ยงอาบอบนวด"

"..."

ใช้เวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง ฟางฮ่าวถึงจะตอบข้อความครบทุกช่องทาง ระหว่างนั้นยังแวะคุยกับเพื่อนฝูงและก๊วนตกปลาอยู่พักใหญ่

กว่าจะเสร็จธุระ

พอเก็บมือถือลงกระเป๋า เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเฉินหลินจ้องเขาตาไม่กะพริบ

"หมวดเฉิน จ้องผมขนาดนั้นทำไมครับ? หน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอ?" ฟางฮ่าวถามพลางเอามือลูบหน้าตัวเองอย่างงงๆ

"เปล่า..."

เฉินหลินรีบสะบัดหน้าหนี เมื่อกี้เธอแค่กะจะมองผ่านๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่า... เผลอมองเพลินไปหน่อย

ดันโดนจับได้คาหนังคาเขาซะงั้น เล่นเอาทำตัวไม่ถูกเลย

แต่พูดก็พูดเถอะ อีตานี่... หน้าตาดีใช้ได้เลยนะ ถ้าหัดดูแลตัวเองแต่งตัวดีๆ หน่อย ก็จัดว่าเป็นคนหล่อเลยแหละ

โอ๊ยยย ยัยบ้า คิดอะไรของแกเนี่ย

คนอย่างฉันเนี่ยนะจะไปชอบหมอนี่

วันๆ เอาแต่บ้าตกปลา งานการไม่ทำเป็นหลักแหล่ง ไม่มีทางที่ฉันจะชายตามองหรอกย่ะ!

สเปกฉันต้องเป็นผู้ชายเก่ง มีความกระตือรือร้น และมีความรับผิดชอบสูง!

ส่วนอีตานี่... ไม่มีคุณสมบัติข้อไหนเข้าเกณฑ์เลยสักนิด

เป็นไปไม่ได้

ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

ฉันก็แค่ทำตามคำสั่งสารวัตรหลินที่ให้คอยจับตาดูพฤติกรรมเขาต่างหาก ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยสักหน่อย

ต้องใช่แน่ๆ

เฉินหลินพยายามสะกดจิตตัวเองในใจ

"ว่าแต่ ตอนนี้คุณจะทำอะไรต่อ?"

เฉินหลินเอ่ยถามฟางฮ่าวแก้เก้อ

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็คงกลับบ้านไปนอนครับ"

"นึกว่าจะขอนอนที่นี่ซะอีก"

"ไม่เอาดีกว่าครับ"

ฟางฮ่าวไม่คิดจะนอนโรงพักหรอก... บรรยากาศมันเหมือนโดนขังยังไงไม่รู้

แต่ถ้าแวะมากินฟรีน่ะโอเค

"งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอกลับก่อนนะครับ"

วุ่นวายมาทั้งคืน ฟ้าก็จวนจะสว่างแล้ว

ได้เวลากลับไปนอนเอาแรงสักงีบ

ส่วนเรื่องไลฟ์สด... วันนี้พอแค่นี้ก่อน

ตื่นแล้วค่อยว่ากันอีกที

ฟางฮ่าวรู้ดีว่าขืนเปิดไลฟ์ตอนนี้ ห้องไลฟ์คงแตกแน่ๆ

บทเรียนจากเมื่อกี้ก็เห็นๆ กันอยู่

ตอนนี้หนังตาเขาหนักอึ้งจนจะปิดอยู่รอมร่อ

"โอเคค่ะ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมทางเราจะติดต่อไปนะคะ" เฉินหลินบอก

"ครับผม"

พอฟางฮ่าวกลับไป เฉินหลินก็แทบจะฟุบคาโต๊ะ

ความง่วงจู่โจมอย่างหนัก

ทำงานลากยาวมาทั้งคืน ทั้งลงพื้นที่ ทั้งสอบปากคำ ไม่ได้พักสักนาที

ร่างแทบแหลก

แถมก่อนหน้านี้ยังอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง ท้องว่างโล่งโจ้ง

แต่แปลกที่เธอกลับไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด

ตอนนี้สิ่งที่ร่างกายต้องการที่สุดคือการนอน

แต่จังหวะที่เธอกำลังจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ สารวัตรหลินก็เดินผ่านมาพอดี

"ตอนนี้ไม่มีอะไรด่วน กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ"

ช่วงที่รอผลชันสูตรศพที่เหลือ พอจะมีเวลาพักหายใจหายคอบ้าง

หลินเหวินต้งรู้ดีว่าลูกน้องทำงานหนักกันมาทั้งคืนจนเหนื่อยล้าขนาดไหน

ตัวเขาเองชินชาแล้ว เลยยังพอไหว

แต่สำหรับเด็กใหม่อย่างเฉินหลิน แถมยังเป็นผู้หญิงที่เพิ่งเจอภารกิจหนักขนาดนี้ครั้งแรก คงปรับตัวไม่ทัน

"สารวัตรคะ ฉันยังไม่..." เฉินหลินกะจะทำเก่งสักหน่อย แต่ปากเจ้ากรรมดันหาววอดออกมาซะงั้น

หลินเหวินต้งหัวเราะร่า "ยังไม่ยอมรับอีก รีบกลับไปพักเถอะ พักผ่อนให้เต็มที่ เพราะหลังจากนี้งานช้างรออยู่ ศึกหนักแน่"

"รับทราบค่ะ"

เฉินหลินจึงยอมกลับไปพักผ่อน

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปงีบเอาแรง

เหลือเพียงหลินเหวินต้งที่ยังคงนั่งประจำการ ศึกษารายงานชันสูตรและรื้อแฟ้มคดีเก่าๆ เผื่อจะเจอเบาะแสอะไรที่เชื่อมโยงกัน

...

"สงสัยต้องลองซื้อหวยดูสักใบจริงๆ"

ระหว่างทางกลับบ้าน ฟางฮ่าวพึมพำกับตัวเอง

เขาเห็นด้วยกับเพื่อนว่า ดวงชะตาแบบนี้ร้อยปีจะมีสักคน ต้องลองเสี่ยงโชคดูสักหน่อย

ดวงแบบนี้ ต่อให้เหยียบขี้หมายังไม่น่ามหัศจรรย์เท่า

เผื่อถูกรางวัลใหญ่ขึ้นมา...

เขาจะได้ถอยอุปกรณ์ตกปลาชุดใหม่ที่เล็งไว้มาสักที!

คันเบ็ดรุ่นที่อยากได้ราคาตั้งหมื่นกว่า... อยากได้ใจจะขาดแต่ทรัพย์จาง

ถ้าถูกหวยนะ เขาจะพุ่งไปสอยมาประเดิมเป็นอย่างแรกเลย

เปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่ยกเซตไปเลย

"แต่เช้าป่านนี้ร้านหวยยังไม่เปิดมั้ง"

"เอาไว้ตื่นก่อนค่อยไปซื้อ"

ฟางฮ่าวตัดสินใจ

กะว่าตื่นมาแล้วค่อยไปเสี่ยงดวง

พอกลับถึงบ้าน ฟางฮ่าวก็อาบน้ำอุ่นให้สบายตัว แล้วทิ้งตัวลงนอนหลับเป็นตาย...

หลับยาวตั้งแต่หกโมงเช้ายันบ่ายสามโมงกว่า

ซัดไปแปดชั่วโมงเต็ม

แต่เพราะนาฬิกาชีวิตรวน การนอนเลยไม่มีคุณภาพเท่าตอนกลางคืน

ตื่นมาเลยยังรู้สึกมึนหัวตื้อๆ นิดหน่อย

สภาพจิตใจก็ยังไม่เต็มร้อย

นี่แหละข้อแตกต่างระหว่างการนอนดึกกับนอนเร็ว

ถ้าได้นอนก่อนสี่ทุ่มแล้วหลับเต็มอิ่มแปดชั่วโมง ตื่นมาคงสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากว่านี้

ตื่นมาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ฟางฮ่าวก็รีบออกจากบ้าน

เขามีภารกิจสำคัญรออยู่ นั่นคือไปซื้อหวย!

นี่คือแผนที่วางไว้ตั้งแต่เมื่อวาน (เมื่อเช้า)

ร้านขายลอตเตอรี่ยามบ่ายค่อนข้างคึกคัก ส่วนใหญ่เป็นลุงป้าน้าอามานั่งจับกลุ่มคุยกัน

วัยรุ่นอย่างฟางฮ่าวถือเป็นของแปลกในวงล้อมผู้สูงวัย

"เถ้าแก่ เอาห้าใบครับ"

ใบละสองหยวน ห้าใบก็สิบหยวนพอดี

เล่นขำๆ พอหอมปากหอมคอ

เขาแค่อยากลองเสี่ยงดวงดูสนุกๆ

"เอาเลขอะไรดีพ่อหนุ่ม?"

"สุ่มมาเลยครับ"

ฟางฮ่าวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะซื้อเลขอะไร เลยให้เถ้าแก่กดสุ่มเลขจากเครื่องมาให้เลยง่ายดี

แป๊บเดียว หวยห้าใบก็มาอยู่ในมือ

(จบตอน)