บทที่ 29 ปีศาจต้องตาย

หลังจากวางสาย จ้าวจื่อก็รีบโทรศัพท์แจ้งลูกทีมคนอื่น ๆ ให้เพิ่มความระมัดระวังและเข้มงวดในการลาดตระเวนทันที เมื่อจัดการธุระเสร็จสิ้น จ้าวจื่อก็หันมาพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หวังเชียนเฉินใช่ไหม ขอโทษทีนะที่ต้อนรับนายไม่ได้แล้ว พอดีฉันมีธุระด่วนต้องไปทำ เรื่องนี้ใช่ไหมครับ หวังเชียนเฉินเปิดถุงพลาสติกในมือออก แล้วยื่นไปตรงหน้าอกของจ้าวจื่อ

นี่นาย... ฆ่าปีศาจหนูไปอีกสองตัวเหรอ เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในถุง แววตาของจ้าวจื่อก็เปลี่ยนไปทันที

ใช่ครับ ในที่สุดหวังเชียนเฉินก็ได้โอกาสเปิดปากเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อย่างละเอียด

ว่าแล้วเชียว มันไม่ได้มีแค่สองตัวจริง ๆ ด้วย จ้าวจื่อหยิบกระดิ่งสะกดปีศาจออกมาสั่นเพื่อส่งวิญญาณหนูทั้งสอง ก่อนจะหันมาพูดกับหวังเชียนเฉิน

เอาล่ะ ขอบใจมากที่มารายงาน ตอนนี้นายกลับไปได้แล้ว ผมไม่กลับ ผมจะไปล่าปีศาจกับพวกคุณ ด้วยหูที่ได้ยินเสียงดีเยี่ยม หวังเชียนเฉินได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์ทั้งหมด และรู้ว่าคนตรงหน้าคือหัวหน้าหน่วยนักล่าปีศาจแห่งเมืองลู่โจว เขาจึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะได้พิสูจน์ตัวเอง

นายจะล่าปีศาจด้วยเหรอ จ้าวจื่อมองเขาด้วยความแปลกใจ

ใช่ครับ ผมอยากเป็น นักล่าปีศาจ หวังเชียนเฉินรู้สึกว่าหัวหน้าทีมคนนี้ดูคุยง่ายกว่าหลี่เชียนชิวตั้งเยอะ

ฮ่า ๆ เยี่ยมไปเลย จะบอกให้นะว่าฉันอยากจะชวนนายมาร่วมทีมตั้งนานแล้ว ไอ้วีรกรรมทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเม็ดทรายในหนึ่งนาทีเนี่ย มันเท่สุด ๆ ไปเลย...

จ้าวจื่อพูดด้วยความตื่นเต้น แต่ยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ

ไม่ได้ การจะเข้าเป็น นักล่าปีศาจ มันมีขั้นตอนเยอะแยะ แล้วนายก็ไม่เคยได้รับการฝึกอย่างเป็นทางการ ทางที่ดีอย่าเพิ่งไปยุ่งกับพวกปีศาจเลยจะดีกว่า

ต้องมีขั้นตอนอะไรบ้างครับ หวังเชียนเฉินรีบถาม

ยุ่งยากพอสมควรเลยล่ะ อย่างแรกคือสถานะของนายนั่นแหละที่เป็นปัญหา ถึงท่านปู่โจวจะยืนยันว่านายไม่ใช่ปีศาจ แต่นายก็มีกลิ่นอายปีศาจติดตัว ไม่รู้ว่าเบื้องบนจะอนุมัติหรือเปล่า นายไปสืบให้รู้เรื่องก่อนเถอะว่าตกลงตัวเองเป็นอะไรกันแน่ แล้วค่อยมาคุยกัน... ไม่คุยแล้ว ฉันต้องรีบไป

จ้าวจื่อดันตัวหวังเชียนเฉินออกจากร้าน แล้วจัดการคล้องโซ่ล็อกประตูทันที

ผมโดนหมากัด แล้วจะให้ไปสืบยังไงเล่า หวังเชียนเฉินเริ่มร้อนรน

งั้นก็ไปตามหาหมาตัวนั้นให้เจอสิ จ้าวจื่อกระชับเสื้อคลุม เดินขึ้นรถซานตาน่าสีดำที่จอดอยู่หน้าร้าน บีบแตรสองครั้ง แล้วเหยียบคันเร่ง บรึ้น บรึ้น ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

โดนปฏิเสธอีกแล้วเหรอวะ แม่งเอ้ย เอาอิฐทุบมันให้ตายเลยดีไหม

เจ้าก้อนอิฐที่เหน็บอยู่ตรงเอวด้านหลังบ่นพึมพำ หวังเชียนเฉินยืนนิ่งอยู่ที่หน้าร้านล้างรถเจ๋อเจ๋ออยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

เมืองลู่โจวมีหมาเป็นพันเป็นหมื่นตัว จะไปตามหาหมาขาวตัวนั้นเจอได้ยังไง

ช่างเถอะ กลับไปเป็นผู้จัดการก่อนแล้วกัน เรื่อง นักล่าปีศาจ ไว้ค่อยวางแผนกันใหม่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หวังเชียนเฉินก็มาถึงบริษัทลู่ต๋าเทรดดิ้ง เขาแวะไปที่แผนกบุคคลก่อน จากนั้นจึงตรงไปยังห้องทำงานของประธานกรรมการ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก หวังเชียนเฉินเคาะประตู เชิญ เสียงอนุญาตดังมาจากด้านใน

หวังเชียนเฉินผลักประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือโหยวเหวยที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

เขาไม่เคยเจอกับท่านประธานโหยวคนนี้มาก่อน รู้แค่ว่าเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของบริษัท และมีความสัมพันธ์อันดีกับอดีตประธานหลิวเฟิง

สวัสดีครับท่านประธานโหยว ผมหวังเชียนเฉินครับ ได้ยินผู้จัดการโหวบอกว่าท่านเรียกพบ...

หวังเชียนเฉินเพิ่งจะเอ่ยทักทาย ก็เหลือบไปเห็นว่าข้างโต๊ะทำงานยังมีอีกคนยืนอยู่ เขาคือพนักงานฝ่ายขายอีกคน ชื่อ สิงชวน

สิงชวนอายุสี่สิบกว่าปีแล้ว ถือเป็นพนักงานอาวุโสของฝ่ายขายอย่างไม่ต้องสงสัย และเป็นคู่แข่งคนสำคัญที่สุดของหวังเชียนเฉินในการแย่งชิงตำแหน่งผู้จัดการ เมื่อครู่นี้ตอนอยู่ที่แผนกบุคคล ผู้จัดการโหวเพิ่งจะกระซิบเตือนเขาว่า ช่วงนี้สิงชวนแวะมาหาท่านประธานโหยวบ่อยมาก นายระวังตัวไว้หน่อยนะ

เมื่อเห็นหวังเชียนเฉินเดินเข้ามา สีหน้าของสิงชวนก็บึ้งตึงลงทันตาเห็น

ฮ่า ๆ คุณนี่เองหวังเชียนเฉิน นั่งสิ ๆ นั่งลงทั้งคู่เลย โหยวเหวยแม้อายุจะปาเข้าไปห้าสิบกว่าปีแล้ว แต่ยังดูแลตัวเองดีมาก ใบหน้าแทบไม่มีริ้วรอย ผิวพรรณเปล่งปลั่ง เวลายิ้มดูเป็นคนใจดีเข้าถึงง่าย

หวังเชียนเฉินและสิงชวนนั่งลงบนโซฟา ต่างฝ่ายต่างเงียบ ไม่มีใครพูดกับใคร สงครามเย็นได้เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

เสี่ยวหวัง เรื่องนั้นจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม โหยวเหวยถามแบบมีนัยแอบแฝง

ครับ ก็... ประมาณนั้นครับ หวังเชียนเฉินรู้ดีว่าอีกฝ่ายถามถึงเรื่องอะไร แต่จะให้ตอบตรง ๆ ก็คงไม่เหมาะ จึงได้แต่ตอบเลี่ยง ๆ ไป

เรียบร้อยก็ดีแล้ว โหยวเหวยพยักหน้ายิ้มแย้ม เนื่องจากมีสิงชวนนั่งอยู่ด้วย เขาจึงไม่สะดวกจะซักไซ้มากความ อีกอย่าง พูดกันตามตรง เรื่องฉาวโฉ่ในครอบครัวของหลิวเฟิง เขาก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวนักหรอก

สำหรับเขา ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการหาเงิน ดังนั้นเขาจึงรีบเข้าเรื่องทันที

ในขณะเดียวกัน ทีมล่าปีศาจแห่งเมืองลู่โจวกำลังออกไล่ล่าค้นหาปีศาจหนูตัวอื่น ๆ อย่างบ้าคลั่ง

พวกเขาแยกย้ายกันขับรถตระเวนไปตามตรอกซอกซอยและหมู่บ้านต่าง ๆ ทันทีที่กระดิ่งสะกดปีศาจส่งสัญญาณผิดปกติ พวกเขาก็จะทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อตรวจสอบทันที

ณ ตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตพวกเราด้วย พวกเราไม่เคยทำร้ายใคร ชายอัปลักษณ์สองคนนั่งคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นไม่หยุด

หลี่เชียนชิวเดินถือดาบเหล็กสีดำตรงเข้าไปหาอย่างช้า ๆ ผ้าคลุมด้านหลังสะบัดพลิ้วตามแรงลม ปีศาจ ต้องตาย หลี่เชียนชิวตวัดดาบเพียงครั้งเดียว ศีรษะสองหัวก็กลิ้งหลุน ๆ ลงกับพื้น

เสียง ฉ่า ดังขึ้น ควันสีดำลอยระเหยออกจากร่างที่ไร้วิญญาณ เผยให้เห็นร่างที่แท้จริงซึ่งกลายเป็นหนูขนสีเทาสองตัวนอนตายอยู่บนพื้น