บทที่ 28 คุณคือหวังเชียนเฉิน

สถานที่อย่างศาลเจ้าพ่อหลักเมือง หากไม่ใช่วันเทศกาลหรือวันหยุดสำคัญ ผู้คนที่จะมาจุดธูปกราบไหว้นั้นมีน้อยจนนับนิ้วได้ บรรยากาศส่วนใหญ่จึงเงียบเหงาอ้างว้าง ดังนั้นหวังเชียนเฉินจึงกล้าตะโกนเรียกเสียงดังขนาดนี้

แต่ทว่าตะโกนเรียกไปหลายคำ โจวจวิ้นเสียนก็ยังคงไร้การตอบสนอง

หวังเชียนเฉินรีบวิ่งเข้าไปในโถงวิหาร มาหยุดอยู่ตรงหน้าเทวรูปปั้นดินเหนียวของโจวจวิ้นเสียน

รูปปั้นนี้สูงราวห้าถึงหกเมตร หวังเชียนเฉินยืนอยู่ข้างๆ สูงเพียงแค่ระดับน่องของท่านเท่านั้น

ท่านโจว ท่านโจว ตื่นเถอะ มีปีศาจโผล่มาอีกแล้ว! หวังเชียนเฉินยื่นมือออกไปตบที่น่องของรูปปั้นแรงๆ แต่โจวจวิ้นเสียนก็ยังคงนิ่งเงียบไร้ปฏิกิริยา

สงสัยจะแกล้งตายแน่ๆ ให้ข้าลองตบกบาลเจ้าหมอนี่ดูสักทีเป็นไง! เจ้าอิฐในอกเสื้อทำท่าจะพุ่งออกมาทันที

แกเงียบไปเลยนะ! หวังเชียนเฉินตวาดห้าม เมื่อเห็นว่ารูปปั้นยังคงนิ่งสนิท เขาจึงจำใจเดินออกมาข้างนอก แล้วเดินวนรอบศาลเจ้าพ่อหลักเมืองอีกหนึ่งรอบ ประจวบเหมาะกับที่เห็นคนคนหนึ่งสวมหมวกและหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าเดินเข้ามาทางประตูใหญ่ ในอ้อมกอดอุ้มลูกแมวลายสลิดตัวน้อยมาด้วย

หวังเชียนเฉินจำได้ในทันทีว่าคนคนนี้คือโจวจวิ้นเสียน

แน่นอนว่าสาเหตุหลักคือเขาจำกลิ่นได้ เพราะก่อนหน้านี้ทั้งคู่ขลุกอยู่ด้วยกันพักใหญ่ เขาจึงคุ้นเคยกับกลิ่นกายของโจวจวิ้นเสียนเป็นอย่างดี

ท่านโจว ท่านไปไหนมาครับ?

หวังเชียนเฉินรีบเดินเข้าไปหาทันที

อ๋อ มีชาวบ้านมาไหว้ บอกว่าแมวที่บ้านหายไป ขอให้ฉันช่วยตามหาหน่อย ฉันก็เลยออกไปตามหาน่ะสิ...

โจวจวิ้นเสียนอุ้มแมวด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างถอดหมวกออก

ท่านเป็นถึงเทพ แต่ดันไปเดินตามหาแมวเนี่ยนะ?

หวังเชียนเฉินรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เฮ้อ ตอนนี้พลังวิญญาณฉันอ่อนแอ งานใหญ่ทำไม่ไหว งานเล็กๆ น้อยๆ ก็ต้องช่วยเขาหน่อยสิ อุตส่าห์มาขอร้องทั้งที... ว่าแต่ทำไมนายถึงกลับมาอีก มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?

โจวจวิ้นเสียนวางแมวลง เจ้าเหมียวน้อยก็รีบวิ่งปรู้ดเข้าไปในโถงวิหารทันที

ผมเจอปีศาจหนูอีกสองตัว! หวังเชียนเฉินรีบเปิดถุงพลาสติกในมือให้ดู พร้อมกับเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟัง สีหน้าของโจวจวิ้นเสียนเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ถึงขั้นบุกไปหาที่โรงพยาบาล เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ พวกมันต้องเป็นพวกเดียวกับเถ้าแก่เคนั้นชัวร์! ในเมื่อมีสองตัว ก็ต้องมีสามตัว สี่ตัว หรืออาจจะยกโขยงมาเป็นกองทัพ! นายรีบไปที่ทางเหนือของเมือง ตรงนั้นมีร้านล้างรถชื่อ เจ๋อเจ๋อ นั่นคือฐานประจำการของกลุ่มนักล่าปีศาจ...

ได้ครับ! หวังเชียนเฉินหันหลังเตรียมวิ่งออกไป

ทางทิศเหนือของเมือง ร้านล้างรถเจ๋อเจ๋อ เถ้าแก่ ล้างรถ! รถตู้ซงฮวาเจียงคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด

ไม่ล้าง! หัวหน้าจ้าวเจ๋อโบกมือไล่

ทำไมถึงไม่ล้างล่ะ? คนขับรถทำหน้างง

ไม่มีทำไม ก็แค่ไม่อยากล้าง! จ้าวเจ๋อหาวหวอดใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

เวรเอ้ย งั้นคุณจะเปิดร้านทำมาหากินทำซากอะไร! คนขับรถบ่นอุบอิบก่อนจะถอยรถออกไป

ล้างรถงั้นเหรอ? ขืนรอเงินจากการล้างรถ ป่านนี้ฉันคงอดตายไปนานแล้ว! จ้าวเจ๋อล้มตัวลงนอนบนโซฟาเก่าคร่ำครึ จัดแจงท่าทางให้สบายที่สุด ภายในร้านมีเขาอยู่เพียงคนเดียว ส่วนลูกทีมคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไปลาดตระเวนตามเขตรับผิดชอบทั้งสี่ทิศ ตะวันออก ตะวันตก ทิศใต้ และทิศเหนือ

ส่วนจ้าวเจ๋อรับผิดชอบพื้นที่ใจกลางเมือง แต่เขาเป็นคนขี้เกียจมาแต่ไหนแต่ไร หลังจากเดินตรวจตราแบบขอไปทีรอบหนึ่ง ก็รีบหนีกลับมานอนพักผ่อน

เฮ้อ เรื่องฆ่าปีศาจมันก็แล้วแต่วาสนา จะไปทุ่มเทเอาเป็นเอาตายทำไมกัน? จ้าวเจ๋อหาวอีกรอบ เตรียมตัวจะงีบหลับให้สบายใจ ทันใดนั้นเอง กระดิ่งสะกดมารที่เอวของเขาก็เริ่มสั่นระรัว!

หืม?! จ้าวเจ๋อลุกพรวดขึ้นนั่ง ดวงตาที่เคยง่วงซึมพลันฉายแววคมกริบเย็นเยียบ ช่างกล้าจริงๆ บุกเข้ามาถึงฐานบัญชาการนักล่าปีศาจเชียวรึ! จ้าวเจ๋อกระโดดผาง มือคว้าผ้าคลุมสีดำมาสะบัดใส่ตัว พลางฉวยดาบเหล็กสีดำทมึนพุ่งตัวออกไป

ในจังหวะเดียวกันนั้น เงาร่างหนึ่งก็ผลักประตูเดินเข้ามา กระดิ่งสะกดมารยิ่งสั่นรุนแรงขึ้นไปอีก

เจ้าปีศาจ แกวิ่งมาชนปากกระบอกปืนเองนะ! จ้าวเจ๋อหรี่ตาลง ดาบดำถูกชักออกจากฝักในพริบตา

ผมชื่อหวังเชียนเฉิน ท่านโจวให้ผมมาหาคุณ! ก่อนที่คมดาบจะบั่นคอขาดสะบั้น เงาร่างนั้นก็รีบตะโกนสวนออกมา ดาบของจ้าวเจ๋อหยุดกึกอยู่ข้างลำคอของหวังเชียนเฉิน ห่างไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ขนคอของหวังเชียนเฉินลุกซู่ไปหมด

จิตสังหารรุนแรงมาก! แม้ความเร็วของหวังเชียนเฉินจะไม่ธรรมดา แต่เขามีลางสังหรณ์ชัดเจนว่า ต่อให้งัดทุกวิชาที่มีออกมาใช้ ก็คงหลบดาบมรณะเล่มนี้ไม่พ้น!

จ้าวเจ๋อหรี่ตามองพลางค่อยๆ ลดดาบลง คุณคือหวังเชียนเฉิน? ผมเคยได้ยินชื่อคุณ จ้าวเจ๋อสีหน้าเคร่งขรึม เก็บดาบดำเข้าฝัก ใช่ครับ ผม...

รีบเล่ามาซิ คุณกลายสภาพเป็นแบบนี้ได้ยังไง? ทำไมคุณเป็นคนแท้ๆ แต่กลับมีกลิ่นอายปีศาจ? แล้วทำไมคุณถึงใช้เวลาแค่นาทีเดียวก็ดึงพลังเข้าสู่ร่าง ทะลวงเข้าสู่ระดับเม็ดทรายได้?

หวังเชียนเฉินยังไม่ทันจะได้ยกถุงพลาสติกขึ้นมาอธิบาย จ้าวเจ๋อก็ยิงคำถามใส่รัวเป็นชุด มือไม้ถูไปมา แววตาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านแบบสุดขีด

ได้ยินว่าคุณโดนหมากัดเหรอ? แล้วยังตามหาหมาตัวนั้นเจอไหม ให้มันมากัดผมสักทีสิ!

ท่าทางของจ้าวเจ๋อยิ่งดูตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ ความจริงแล้ว ผมมาที่นี่เพื่อ...

กริ๊งงง หวังเชียนเฉินยังพูดไม่จบ โทรศัพท์มือถือของจ้าวเจ๋อก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

ว่าไง หลงขุย? จ้าวเจ๋อกดรับสายทันที เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าของจ้าวเจ๋อก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดจริงจัง  ทางใต้เจอปีศาจหนูอีกสองตัวงั้นเหรอ? คุณจัดการพวกมันไปแล้ว? ดี ดีมาก ผมรับทราบแล้ว เรื่องนี้ต้องไม่ใช่เหตุบังเอิญแน่ๆ แปดส่วนต้องมีสามตัว สี่ตัว หรือไม่ก็ยกโขยงกันมา! โอเค ผมจะแจ้งเฒ่าหลี่กับคนอื่นๆ เดี๋ยวนี้แหละ...