บทที่ 8 กวาดล้างปีศาจทั่วหล้า

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่ยังไม่ทันสาดส่องลงสู่พื้นดิน หลี่เชียนชิวก็ตื่นนอนแล้ว เขาเดินออกจากห้องตรงดิ่งไปยังห้องของจ้าวเจ๋อทันที

แต่ในจังหวะที่ก้าวออกมา เขาก็สัมผัสได้ว่ามีคนอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เมื่อหันไปมองก็พบชายหนุ่มผิวขาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟา

หัวหน้า ตื่นเช้าจังเลยนะครับ หลี่เชียนชิวเอ่ยทักทายพลางเดินเข้าไปหาจ้าวเจ๋อ ทันทีที่หลี่เชียนชิวเดินเข้ามาใกล้ จ้าวเจ๋อก็ลุกขึ้นยืนแล้วกดร่างของเขาลงกับโต๊ะไพ่นกกระจอก จากนั้นก็เลิกเสื้อเขาขึ้น แล้วสอดมือเข้าไปลูบคลำแผ่นหลัง

หัวหน้า คุณจะทำอะไร ผมเป็นผู้ชายนะ แล้วอายุก็ปาเข้าไปสี่สิบกว่าแล้วด้วย... หลี่เชียนชิวทำหน้าตื่นตระหนก มือรีบตะปบขอบกางเกงไว้แน่นตามสัญชาตญาณ

ไม่เลว แผลหายสนิทแล้วนี่! จ้าวเจ๋อตบหลังที่เปลือยเปล่าของหลี่เชียนชิวเบาๆ พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

แน่นอนสิครับ ก็จงซินช่วยรักษาให้ผมนี่นา... หลี่เชียนชิวถอนหายใจโล่งอก ที่แท้เขาก็คิดมากไปเอง หัวหน้าคงไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้นหรอกน่า

เอาล่ะ กินข้าวเถอะ จ้าวเจ๋อดึงเสื้อหลี่เชียนชิวลง แล้วชี้ไปที่ซาลาเปาลูกเล็กกับเต้าฮวยบนโต๊ะรับแขกข้างๆ

หัวหน้า เรื่องปีศาจเมื่อวาน...

กินก่อน! จ้าวเจ๋อย้ำคำเดิม หลี่เชียนชิวจำต้องนั่งลง หยิบซาลาเปาขึ้นมากัดกิน ในขณะเดียวกัน จ้าวเจ๋อก็เริ่มเล่าข้อมูลที่สืบมาได้เมื่อคืนให้ฟัง ที่แท้ก็ชื่อหวังเชียนเฉิน ทำงานอยู่ที่บริษัทลู่ต๋า... หลี่เชียนชิวพยักหน้า จดจำชื่อนี้ไว้ขึ้นใจ

ใช่ พวกนายมีคำว่า เชียน เหมือนกัน จ้าวเจ๋อเล่นมุกตลกฝืดๆ ก่อนจะพูดต่อ ไอ้หมอนั่นมันแปลกๆ อยู่เหมือนกัน ถึงจะยังไม่เข้าขั้นระดับเม็ดทราย แต่การที่มันฆ่าปีศาจหมูป่าได้แสดงว่าประมาทไม่ได้ นายห้ามชะล่าใจเด็ดขาด!

วางใจเถอะครับหัวหน้า ยังไงซะผมก็อยู่ระดับปฐพี ส่วนเจ้านั่นไม่มีแม้แต่พลังวิญญาณด้วยซ้ำ ถ้าผมจัดการมันไม่ได้ ก็อย่ามาเป็นนักล่าปีศาจเลยดีกว่า! หลี่เชียนชิวหัวเราะร่า

แน่ใจนะว่ามันไม่มีพลังวิญญาณ? มั่นใจครับ ผมใช้พลังจิตตรวจสอบดูตั้งแต่แรกแล้ว งั้นนายก็ไปเถอะ พวกเราเองก็มีเรื่องต้องไปจัดการเหมือนกัน ระวังตัวด้วย! จ้าวเจ๋อกำชับทิ้งท้าย

รับทราบ หลี่เชียนชิวหยิบทิชชู่มาเช็ดมือที่มันแผล็บ แล้วหันหลังเดินออกจากประตูไป ผ่านไปสิบกว่านาที ชายชรา เด็กสาว และหญิงสาวก็ทยอยตื่นนอน ทุกคนมานั่งล้อมวงกินมื้อเช้าที่โต๊ะรับแขก

พี่หลี่ออกไปแล้วเหรอ? หญิงสาวในชุดกี่เพ้าเอ่ยถาม อืม จ้าวเจ๋อพยักหน้า ทุกครั้งที่มีเรื่องฆ่าปีศาจ พี่หลี่แกจะกระตือรือร้นที่สุดเลยนะ! เด็กสาวเปรยขึ้นอย่างอดชื่นชมไม่ได้

แน่ล่ะ ก็ครอบครัวเขาตายด้วยน้ำมือปีศาจกันหมด เขาเคยสาบานไว้ว่าจะฆ่าล้างโคตรปีศาจให้หมดโลก! ชายชราพูดเนิบๆ

ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา ทุกคนกินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย เอาล่ะ ลงมือได้ ระวังตัวกันด้วย ช่วงนี้ปีศาจโผล่ออกมาเยอะขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเจออันตรายให้รีบโทรแจ้งทันที! จ้าวเจ๋อเก็บกวาดโต๊ะอาหาร สีหน้าจริงจังขณะสั่งการลูกทีม

ทุกคนพยักหน้า ก่อนจะก้าวออกจากห้อง แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า สาดแสงสีทองอร่ามไปทั่วหล้า

บริษัทลู่ต๋าเทรดดิ้งจำกัด เป็นเวลาเข้างานพอดี พนักงานต่างทยอยเดินเข้าบริษัทกันอย่างเป็นระเบียบ

เฮ้ย นายคนนั้นน่ะ เป็นใคร! รปภ. ในป้อมพุ่งตัวออกมา ถือกระบองเดินอาดๆ เข้ามาขวางทาง

ผมก็มาทำงานไง! หลี่เชียนชิวที่เปลี่ยนมาใส่ชุดฟอร์มพนักงานตอบกลับอย่างมั่นใจ ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้านายเลย เอาบัตรพนักงานมาดูซิ! รปภ. ยังคงไม่ยอมปล่อยผ่านง่ายๆ

หลี่เชียนชิวชะงักกึก พูดไม่ออก ว่าแล้วเชียวว่าเป็นพวกตัวปลอม ออกไปเลยนะ! ไม่งั้นพ่อจะฟาดให้ยับ! รปภ. ทำท่าขึงขังควงกระบองขู่

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ รปภ. ที่ทำท่าจะเอาเรื่อง หลี่เชียนชิวต้องข่มใจไม่ให้ชักดาบออกมาฟัน แล้วเดินคอตกถอยออกมา ขณะยืนอยู่ริมถนน กระดิ่งสะกดมารที่เอวของเขาก็สั่นไหวเบาๆ เห็นว่ามีพ่อป่วยนอนโรงพยาบาลอยู่นี่ งั้นไปดักรอที่นั่นแล้วกัน! หลี่เชียนชิวเหลือบมองตึกบริษัทฝั่งตรงข้าม แล้วกระโดดขึ้นรถตุ๊กตุ๊กที่ผ่านมาพอดี รถแล่นฉิวพ่นควันดำโขมงจากไป

ช่วงเที่ยงภายในโรงพยาบาลประจำเมืองผู้คนพลุกพล่าน กลิ่นหอมของอาหารลอยออกมาจากห้องพักผู้ป่วยในห้องพักห้องหนึ่ง ชายหนุ่มกำลังป้อนข้าวชายชรา

ซ่งป๋อ ขอบใจมากนะลูก เดี๋ยวเจ้าเชียนเฉินกลับมา พ่อจะให้มันเลี้ยงข้าวตอบแทนชุดใหญ่เลย! ชายชรายิ้มอย่างปลาบปลื้มใจ

คุณลุงครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมกับเชียนเฉินก็เหมือนพี่น้อง คุณลุงก็เหมือนพ่อผมคนหนึ่ง การกตัญญูต่อพ่อก็เป็นเรื่องที่ลูกสมควรทำอยู่แล้วนี่ครับ เชียนเฉินไปทำงานต่างจังหวัด ช่วงนี้ผมจะเป็นคนมาส่งข้าวให้คุณลุงเอง! ชายหนุ่มยิ้มกว้าง เขาคือซ่งป๋อ เพื่อนสนิทที่สุดของหวังเชียนเฉิน ทั้งคู่เข้าทำงานพร้อมกัน คอยช่วยเหลือกันมาตลอด แม้แต่จ้าวมิงเฉวียนยังมองว่าถ้าหวังเชียนเฉินได้เป็นผู้จัดการ ซ่งป๋อก็จะเป็นผู้ช่วยมือขวาที่ยอดเยี่ยมที่สุด

หลังจากป้อนข้าวชายชราจนอิ่ม ซ่งป๋อก็หันไปคุยกับหมอเล็กน้อย ก่อนจะไปกรอกน้ำร้อนมาจนเต็มกระติก จัดการทำความสะอาดห้องพักจนเรียบร้อย แล้วจึงขอตัวกลับ

แต่ทันทีที่เขาเดินมาถึงมุมบันได ดาบเหล็กสีดำทมึนก็พาดเข้าที่ลำคอ ใคร?! ซ่งป๋อหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

หวังเชียนเฉินอยู่ที่ไหน? หลี่เชียนชิวถามเสียงเย็นชา ไม่รู้ครับ... เขาโทรมาบอกให้ผมมาส่งข้าวให้พ่อเขา... ซ่งป๋อกลัวจนตัวสั่น รีบคายความจริงออกมาหมดเปลือกราวกับเทน้ำ

โทรมา? เขาไม่ได้อยู่ที่บริษัทเหรอ? หลี่เชียนชิวขมวดคิ้วมุ่น ก่อนหน้านี้เขาแอบฟังอยู่หน้าห้องพัก จึงรู้ว่าซ่งป๋อเป็นเพื่อนร่วมงานของหวังเชียนเฉิน

ไม่อยู่ครับ เมื่อเช้าเขาก็ไม่มาทำงาน โทรมาบอกผมว่าไปทำงานต่างจังหวัด... เสียงของซ่งป๋อสั่นเครือ ไม่มาทำงาน?! หัวใจของหลี่เชียนชิวร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ในเมื่อหวังเชียนเฉินไม่มาทำงาน... แล้วตอนที่อยู่หน้าบริษัท ทำไมกระดิ่งสะกดมารที่เอวของเขาถึงสั่นเตือน? ความคิดน่าสยดสยองผุดขึ้นมาในสมองของหลี่เชียนชิวทันที!