บทที่ 46 ที่นี่คือแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ของศิลปะการทำอาหารจีนงั้นหรือ?

เหตุผลที่ทำให้แอนนาตาเป็นประกายทันที

ก็เพราะว่า...เมนูบนป้ายวันนี้ เป็นอาหารที่หาได้ยากมากในต่างประเทศ

โดยทั่วไป อาหารอิตาเลียนในต่างแดนที่ไม่ใช่ในประเทศอิตาลีมักเป็นอาหารกึ่งสำเร็จรูป เช่น พิซซ่า กับพาสต้าแบบง่าย ๆ

แต่ลาซานญ่า ซึ่งถือเป็นอาหารดั้งเดิมของอิตาลี กลับแทบไม่เคยเห็นเลย

พาสต้าแบบเกี๊ยวอิตาเลียนก็เช่นกัน (Gnocchi)

แม้จะเรียกว่า “เกี๊ยว” เหมือนจีน แต่ก็เป็นคนละแบบโดยสิ้นเชิง

แป้งนอกห่อทำจากแป้งพาสต้าอิตาเลียน ภายในยัดไส้ด้วยชีส ซอสเนื้อ และผักต่าง ๆ

ด้านบนของเกี๊ยวจะราดด้วยซอสอีกชั้น

แค่นึกถึง...แอนนาก็แทบจะกลืนน้ำลายแล้ว

ยังมีพิซซ่ามะเขือเทศอีก

พิซซ่าที่ขายกันทั่วโลก มักไม่ค่อยมีสูตรมะเขือเทศล้วน เพราะหน้าตาดูธรรมดา ราคาก็ตั้งสูงไม่ได้

ดังนั้นร้านฟาสต์ฟู้ดส่วนใหญ่จึงไม่เลือกทำพิซซ่าประเภทนี้

แต่สำหรับชาวอิตาเลียนแล้ว พิซซ่ามะเขือเทศ คือพิซซ่าที่คลาสสิกและเป็นที่นิยมมากที่สุด

ส่วนซุปข้น...ไม่ต้องพูดถึงเลย

ร้านทั่วไปมักมีแค่ซุปบอร์ชหรือซุปเห็ด ไม่มีซุปสไตล์อิตาเลียนเลยด้วยซ้ำ

สรุปคือ

แค่เห็นเมนูวันนี้เท่านั้น

แอนนาที่ไม่ได้คาดหวังอะไรตั้งแต่แรก ถึงกับตาเป็นประกายทันที

“ไม่เลวใช่มั้ยล่ะ?”

เพื่อนสาวข้าง ๆ ถามยิ้ม ๆ

แอนนาพยักหน้าเบา ๆ “เมนูน่าสนใจจริง ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่ารสชาติจะดีหรือเปล่า…”

ระหว่างที่พูด...โรงอาหารก็เปิดให้บริการแล้ว

นักเรียนที่ต่อคิวอยู่ด้านนอกหลายร้อยคน ทยอยกันเดินเข้าไปเป็นสาย

เพื่อน ๆ รีบดึงแขนแอนนาให้เดินตามเข้าไป “รีบไปเข้าแถวเร็ว พวกเขาเปิดแค่ชั่วโมงครึ่งเท่านั้นนะ มากันช้าอาจจะไม่ได้กินเลยก็ได้!”

แอนนามองดูแถวยาวเหยียด

พลันนึกในใจอีกครั้ง...คนจีนเยอะจริง ๆ

ในอิตาลี แทบจะไม่มีทางเห็นภาพแบบนี้

ปกติแอนนาไม่ชอบการเข้าแถวเลย

แต่ในเวลานี้ ยืนอยู่ในโรงอาหาร ได้กลิ่นหอมของพิซซ่ามะเขือเทศที่เพิ่งอบเสร็จลอยมาในอากาศ

แอนนาก็เผลอเม้มปากเบา ๆ อย่างอดใจไม่อยู่

สำหรับการรอคิวครั้งนี้ เธอไม่ได้รู้สึกฝืนใจเลยสักนิด

ในตอนนี้ สิ่งที่เธออยากทำมีเพียงอย่างเดียว

คือ...ได้ลองลิ้มรสอาหารพวกนั้น

อยากรู้ว่าอาหารอิตาเลียนร้านนี้ รสชาติเหมือนบ้านเกิดหรือเปล่า?

…

หนึ่งชั่วโมงถัดมา

กลุ่มของแอนนาก็ได้อาหารมาในที่สุด

หาที่นั่งกันได้แล้วก็เริ่มสำรวจอาหารบนโต๊ะ

“อ้อ... ลาซานญ่าไม่ใช่พาสต้าแบบเส้นๆ สินะ?”

“เกี๊ยวแบบนี้ก็ไม่เหมือนของจีนเรานะ!”

“ไส้ข้างในเป็นชีสล้วน ๆ แคลอรี่คงพุ่งกระฉูดแน่ ๆ…”

“พิซซ่านี่หน้าธรรมดามากเลยนะ แค่มีซอสมะเขือเทศ ชีส แล้วก็มีใบไม้อะไรนิดหน่อย แต่กลิ่นมะเขือเทศหอมใช้ได้เลย!”

“แอนนา นี่รสชาติต้นตำรับรึเปล่า?”

แอนนาได้ยินแล้วก็พยักหน้าทันที

แม้จะยังไม่ได้กิน

แต่แค่รูปลักษณ์ สีสัน และกลิ่นหอมที่ลอยมานั้น…

นี่แหละ รสชาติของบ้านเกิด

ในตอนนั้น แอนนาไม่รอให้ใครพูดอะไรอีก

หยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วคีบไปที่เกี๊ยวอิตาเลียนทันที

เกี๊ยวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ด้านบนราดซอสเห็ดหอม

กลิ่นหอมฟุ้งมาแต่ไกล

แอนนาใช้ตะเกียบคีบขึ้นมา แล้วกัดเบา ๆ ไปหนึ่งคำ

ทันใดนั้น ดวงตาของแอนนาก็หรี่ลงเหมือนพระจันทร์เสี้ยว

ชีสร้อน ๆ ที่กำลังละลาย เคล้ากับไส้ผักโขม ถั่ว และกลิ่นพริกไทยดำอ่อน ๆ ระเบิดรสชาติเต็มปาก

รสชาตินั้นทำเอาแอนนาแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

นี่แหละ

นี่คือรสชาติของบ้านเกิด

อร่อย…

อร่อยเหลือเกิน

อร่อยกว่าที่เธอเคยกินที่บ้านเสียอีก

ไส้ที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ทำให้รสชาติของวัตถุดิบแต่ละชนิดชัดเจน

บวกกับซอสเห็ดที่เนียนนุ่มเข้มข้น

สำหรับแอนนาที่จากบ้านมาครึ่งปีแล้ว คำนี้...คือความสุขสูงสุดในช่วงเวลาหลายเดือนเลย

เธอกินเกี๊ยวจนหมดในพริบตา

แล้วจึงหันไปมองลาซานญ่าบนถาดอย่างคาดหวัง

เกี๊ยวยังอร่อยขนาดนี้

แล้วลาซานญ่าจะขนาดไหนกัน?

ไม่ทันไร ดวงตาของแอนนาก็โค้งเป็นพระจันทร์อีกครั้ง

แผ่นแป้งเรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ สลับกับซอสเนื้อ

เนื้อสัมผัสแน่น แต่ไม่แห้ง รสเข้มข้น แยกชั้นชัดเจน

ยิ่งโปะด้วยชีสละลายด้านบน ยิ่งเหมือนสวรรค์ในปาก

อร่อย...อร่อยจริง ๆ

จากนั้น แอนนาก็หยิบพิซซ่ามะเขือเทศขึ้นมาแผ่นหนึ่ง

แล้วกัดคำแรกลงไป...

รสชาติสดชื่นของมะเขือเทศ ผสานกับกลิ่นหอมของใบโหระพาและน้ำมันมะกอก

แค่กัดคำแรก ก็เต็มไปด้วยรสธรรมชาติอย่างแท้จริง

แอนนาเคยกินพิซซ่ามะเขือเทศในร้านมิชลินสามดาวที่บ้านเกิด

เมื่อเทียบกันแล้ว...

พิซซ่าของโรงอาหารวิทยาลัยซิงเฉิน แม้รสมะเขือเทศจะไม่เหมือนกันนัก

เพราะพิซซ่าในอิตาลีมักใช้มะเขือเทศพันธุ์ท้องถิ่นจากนาโปลี

ซึ่งแน่นอนว่าคงหาซื้อในจีนไม่ได้

แต่ในความรู้สึกของแอนนา พิซซ่าของที่นี่ก็ไม่ได้ด้อยไปเลย

ให้รสชาติและกลิ่นสัมผัสที่ต่างออกไปแต่ดีไม่แพ้กัน

แอนนาเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย รวดเร็วราวกับลมพายุ

จนหมดจาน แล้วยกซดซุปข้นอิตาเลียนอย่างสุขใจ

แม้ท้องจะอิ่มแน่นแล้ว

แต่เธอก็ยังรู้สึกเหมือนยังไม่พอใจ

“ฉันอยากกินพิซซ่าอีกชิ้น เอากลับไปกินกับกาแฟตอนช่วงบ่าย!”

เพื่อน ๆ ของแอนนา แม้จะคิดว่าอาหารอร่อยดีเหมือนกัน

แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นตื่นเต้นเหมือนแอนนา

อย่างกับได้ลิ้มรสของอร่อยระดับโลก

แต่อีกด้านก็เข้าใจได้

เพราะแต่ละคนเติบโตมาต่างถิ่น รสชาติที่คุ้นเคยย่อมต่างกัน

แค่คนจีนภาคเหนือไปกินอาหารเส้นแบบภาคใต้ บางคนยังไม่ชอบเลย

นี่ข้ามประเทศ แถมยังข้ามวัฒนธรรมอาหารอีก

ดังนั้นสำหรับคนส่วนใหญ่ คงแค่อยากลองอะไรแปลกใหม่

พอได้ยินแอนนาพูดแบบนั้น เพื่อนก็หัวเราะแล้วแซวกลับว่า

“ฉันเพิ่งเคยเห็นแอนนาตื่นเต้นแบบนี้ครั้งแรกเลยนะ!”

“แต่ฉันว่าเธอคงไม่ได้กินเพิ่มแล้วล่ะ ดูสิ โรงอาหารใกล้ปิดแล้ว แถวยังยาวอยู่เลย!”

แอนนามองแถวแล้วทำหน้ามุ่ยอย่างเสียดาย

ใช่จริง ๆ ด้วย คงไม่ได้กินเพิ่มแล้ว

แต่ก็...อร่อยจริง ๆ นี่นา

อาหารอิตาเลียนของโรงอาหารจีนแห่งนี้ อร่อยยิ่งกว่าร้านในอิตาลีหลายแห่งที่เคยกินมาอีก

รสชาตินี่เทียบได้กับร้านระดับมิชลินเลย

น่าเหลือเชื่อจริง ๆ

ในจีน...ทำไมถึงมีอาหารอิตาเลียนที่ทั้งต้นตำรับและอร่อยขนาดนี้?

“โรงอาหารนี่จ้างเชฟอิตาเลียนมาทำเหรอ?”

แอนนาล้มเลิกความคิดจะต่อคิว แล้วถามด้วยความสงสัย

เพื่อน ๆ ส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ใช่นะ นี่เป็นโรงเรียนสอนทำอาหาร เชฟในโรงอาหารล้วนเป็นนักเรียนที่นี่เองแหละ…”

“ตอนไปตักอาหารเมื่อกี้ เธอไม่ได้สังเกตเหรอ?”

แอนนาถึงกับนิ่งไป

เมื่อกี้มัวแต่ตื่นเต้นกับอาหารตรงหน้า เลยไม่ทันได้สังเกตเลย

แต่ว่า...เป็นนักเรียน?

นักเรียนในโรงเรียนสอนทำอาหารของจีน

กลับทำอาหารอิตาเลียนได้อร่อยยิ่งกว่าร้านในอิตาลีเสียอีก?

นี่มันเกินไปแล้วจริง ๆ

โรงเรียนนี้...สุดยอดเกินไปแล้ว

น่าเหลือเชื่อจริง ๆ รสชาติให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในย่านเมืองเก่าที่มีโบสถ์ และบรรยากาศสไตล์อิตาลีเลย

“ที่นี่...เป็นเหมือนแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ของศิลปะการทำอาหารของจีนเหรอ?”

ในวินาทีนั้น แอนนารู้สึกเคารพสถานที่ที่ชื่อว่า ‘วิทยาลัยซิงเฉิน’ แห่งนี้อย่างจริงจังเพราะความรู้สึกของรสชาติแบบบ้านเกิด แม้ก่อนหน้านี้จะไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยก็ตาม

คำพูดนั้นทำเอาเพื่อน ๆ พากันหัวเราะออกมา

พูดกันตรง ๆ พวกเธอที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยกลุ่ม 211 ยังมองว่าวิทยาลัยเอกชนแบบนี้เป็นแค่ “โรงเรียนไก่กา” ด้วยซ้ำ

แต่ถ้าให้พูดถึงฝีมือด้านการทำอาหารล่ะก็

วิทยาลัยซิงเฉินก็ถือว่าเหนือชั้นจริง ๆ

อย่างน้อย ตอนนี้ในหมู่นักศึกษาทั้งเมืองเทียนไห่

ชื่อของวิทยาลัยซิงเฉินกลายเป็นที่รู้จักกันไปทั่วแล้ว

โรงอาหารคนเยอะมาก แม้จะเปิดพัดลมดูดอากาศทั้งวันก็ยังรู้สึกอบอ้าว

แอนนากินมากเกินไปอีกต่างหาก

พวกเธอเดินช้า ๆ ออกจากโรงอาหาร

ระหว่างเดินออก แอนนาก็ยังหันไปมองโรงอาหารของวิทยาลัยซิงเฉินด้วยสายตาเสียดาย

ตอนนี้ แววตาของแอนนาเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ก่อนหน้านี้ เธอเคยคิดจะเลิกเรียน แล้วกลับไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยในอิตาลีแทน

แต่ตอนนี้ เธอเปลี่ยนใจแล้ว

แค่มีโรงอาหารแห่งนี้ ที่ประเทศจีนก็ยังสามารถกินอาหารรสชาติบ้านเกิดได้

มันคือความสุขจริง ๆ

พอได้หยุดพัก เธอจะต้องรีบบอกพ่อแม่กับน้องชายให้ได้

บอกพวกเขาว่า...ในจีนมีโรงอาหารแห่งหนึ่ง ที่ทำอาหารอิตาเลียนได้ทั้งต้นตำรับ ทั้งอร่อย ราวกับมิชลินสามดาวยังไงยังงั้น

(จบบท)