บทที่ 16 - ระเบิดพลังแฝง

บทที่ 16 - ระเบิดพลังแฝง

"เย่าจู่ เยี่ยนปิง ดูของผม (ฉัน) ซิ เป็นไงบ้าง?"

"พี่เอ้อร์หนิว ใช้ได้นี่นา สวยๆ"

"พี่เอ้อร์หนิว แจ่มเลย"

"แหะๆ ต้องขอบใจเฉินกวง ไม่งั้นฉันก็พับก้อนเต้าหู้นี่ไม่ได้หรอก"

หลี่เอ้อร์หนิวยิ้มแป้นมองผลงานตัวเอง

นึกไม่ถึงว่าพับผ้าห่มจะเหนื่อยขนาดนี้ เหนื่อยกว่าตอนไปเป็นลูกมือในครัวซะอีก

"ปรี๊ด...!"

"ทั้งหมด รวมพลที่สนามฝึก!"

"เร็วๆ เข้า ยืนบื้ออะไรอยู่!"

"พี่น้อง รวมพลแล้ว อย่าลืมหมวก เร็วๆ"

"ฉันยังพับผ้าห่มไม่เสร็จเลย"

"เดี๋ยวค่อยกลับมาพับ ไปก่อนเถอะ ขืนช้าจ่าเฮยองค์ลง พวกเราซวยแน่"

"เย่าจู่ เยี่ยนปิง พี่เอ้อร์หนิว ไปกัน"

"ไป"

เหล่าทหารใหม่คว้าข้าวของวิ่งตับแลบไปที่สนาม

ขอบสนาม จ่าเฮยมองทหารใหม่ที่วิ่งกันกระจัดกระจาย ไม่ไหว ต้องซ่อม ต้องซ่อมให้เข็ด

"ช้ามาก! ช้ายิ่งกว่ายายแก่!"

"คุณ หมวกไปไหน?"

"สำรวจตัวเองซิขาดอะไร รีบกลับไปเอาเดี๋ยวนี้"

"เฮ้อ ดูไม่ได้เลยสักคน"

"เท่าที่ดูมา พวกคุณคือทหารใหม่รุ่นที่ห่วยแตกที่สุดเท่าที่ผมเคยฝึกมา"

"ฟังคำสั่ง แถวตรง ตามระเบียบพัก นับยอด!"

"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า... หมู่หนึ่งครบ!"

"รายงาน หมู่สองครบ!"

"รายงาน หมู่เก้าครบ!"

"แถวตรง!"

"ตามระเบียบ พัก!"

"รายงานผู้กอง กองร้อยทหารใหม่รวมพลเรียบร้อย ยอดเก้าสิบ มาเก้าสิบ พร้อมรับคำสั่ง!"

หลังจากจัดแถวเสร็จ จ่าเฮยก็ทำความเคารพกงเจี้ยน

กงเจี้ยนรับวันทยหัตถ์ กวาดสายตามองทหารใหม่ หยุดสายตาที่กลุ่มหมิงเย่าจู่ หวังเยี่ยนปิง เหอเฉินกวง หลี่เอ้อร์หนิวครู่หนึ่ง

"ไม่พูดพร่ำทำเพลง วันนี้เป็นวันแรกของการฝึก อากาศดี ลมพัดเย็นสบาย เริ่มจากออกกำลังกายยามเช้า วิ่งสามกิโลเรียกน้ำย่อย กินข้าวเช้าจะได้อร่อยๆ"

"จ่าเฮย!"

"ครับ!"

"ฝากด้วย"

"ครับ!"

แม้กงเจี้ยนจะเป็นผู้กอง แต่เรื่องการฝึกทหารใหม่ จ่าเฮยรับผิดชอบเป็นหลัก

ในฐานะทหารเก่าประสบการณ์ยี่สิบสามปี จ่าเฮยเก๋าเกมเรื่องปั้นทหารใหม่ กงเจี้ยนยอมรับในฝีมือ นี่คือเหตุผลที่ขอดึงตัวจ่าเฮยมาช่วย

"ฟังคำสั่ง ขวาหัน วิ่งหน้าตั้ง!"

"ผมจะนำทางให้ ตามมาให้ทันล่ะ!"

"ไป ไป ไป!"

จ่าเฮยกระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์วิบาก บิดคันเร่งบรึ้นๆ พุ่งออกไป

ฝูงทหารใหม่วิ่งตามก้นมอเตอร์ไซค์เป็นฝูงแกะ

ระยะทางสามกิโล ตอนแรกหลายคนไม่เห็นอยู่ในสายตา จิ๊บจ๊อย แค่สามกิโล

พอวิ่งจริงถึงรู้ว่า นรกชัดๆ ไม่ได้วิ่งบนลู่วิ่งนะ นี่มันทางภูเขาขรุขระ เศษหินเต็มพื้น วิ่งยากชิบหาย

"แฮ่ก... เย่าจู่ ฉันไม่ไหวแล้ว"

"โถ่พี่เอ้อร์หนิว เพิ่งร้อยเมตรเองนะ ร่วงไปอยู่ท้ายแถวซะแล้ว?"

"เย่าจู่ ไม่ต้องสนฉัน นายไปเถอะ เยี่ยนปิงกับเฉินกวงนำไปไกลแล้ว"

"พี่เอ้อร์หนิว ถามจริง ตอนเด็กๆ กินหางหมูเยอะไปป่าวเนี่ย?"

"จะเป็นไปได้ไง บ้านฉันเลี้ยงหมูปีละสองตัว เอาไว้เชือดตรุษจีน จะมีหางหมูที่ไหนมาให้กินเยอะแยะ... แฮ่ก... ไม่ไหว... เย่าจู่ ฉันวิ่ง... ไม่ไหวแล้วจริงๆ"

"พอๆ พี่เอ้อร์หนิว หยุดบ่น วิ่งแบบนี้ไม่ได้เรื่อง ตามจังหวะผม หายใจเข้า... หายใจออก... ดีมาก แบบนั้นแหละ สู้เขาพี่เอ้อร์หนิว ห้ามยอมแพ้นะ พี่จะเป็นยอดทหารไม่ใช่เหรอ ถ้าแค่สามกิโลยังพิชิตไม่ได้ จะเป็นยอดทหารได้ไง ซุ่ยเฟินรอพี่อยู่ที่บ้านนะ ทำเพื่อซุ่ยเฟิน สู้โว้ย!"

"ใช่ ซุ่ยเฟินรอผม (ฉัน) อยู่ ผมจะยอมแพ้ไม่ได้ ผมจะเป็นยอดทหาร กลับไปขอซุ่ยเฟินแต่งงานอย่างสมเกียรติ... ย้าก... ลุย!"

"เช้ด... ระเบิดพลังจักรวาลจิ๋วซะงั้น" เห็นหลี่เอ้อร์หนิวพุ่งพรวดแซงหน้าคนอื่นไปหลายคน หมิงเย่าจู่อึ้งกิมกี่

ดูท่าจะเจอวิธีแก้ทางหลี่เอ้อร์หนิวแล้ว วันหลังถ้าหมดไฟเมื่อไหร่ เอาชื่อซุ่ยเฟินมากระตุ้น รับรองตื่น

"พี่เยี่ยนปิงกับเฉินกวง วิ่งเร็วจริงแฮะ"

สองคนนั้นนำโด่งอยู่หัวแถว

แข่งกันอีกแล้ว คู่นี้ ยอมกันไม่ได้ ต้องเอาที่หนึ่งให้ได้

"เวรละ ฉันร่วงมาอยู่ท้ายสุดเลยเหรอเนี่ย ไม่ได้การ อย่างน้อยต้องติดท็อปทรี"

สามกิโลเมตร วิ่งไปไม่ถึงร้อยเมตร หลี่เอ้อร์หนิวก็ร่วงไปอยู่บ๊วย

เพื่อกระตุ้นหลี่เอ้อร์หนิวจนระเบิดพลังแฝงพุ่งออกไป หมิงเย่าจู่เลยกลายเป็นคนรั้งท้ายซะเอง

"ไป!"

หมิงเย่าจู่คำรามลั่น พุ่งทะยานราวกับสายฟ้าแลบ แซงทหารใหม่นับสิบคนรวดเดียว แล้วแซงหลี่เอ้อร์หนิวที่กำลังเครื่องร้อน

"พี่เอ้อร์หนิว สู้เขา เพื่อซุ่ยเฟิน!"

"สู้! ฉันทำได้ ซุ่ยเฟินจ๋า พี่มาแล้ว!"

"ใช่เลย ซุ่ยเฟินรออยู่บนยอดเขาข้างหน้า สู้เขาพี่เอ้อร์หนิว ยึดถล่มยอดเขาให้ได้!"

"ลุย!"

"พี่เอ้อร์หนิว เร็วเข้า ผมไปรอที่ยอดเขานะ เพื่อซุ่ยเฟิน ห้ามถอดใจ สู้เขาพี่เอ้อร์หนิว เป็นยอดทหาร แต่งเมียซุ่ยเฟิน!"

"ลุย ลุย ลุย ลุย...!"

แรงยุของหมิงเย่าจู่ทำเอาหลี่เอ้อร์หนิวระเบิดพลังก๊อกสอง

เห็นอาการของหลี่เอ้อร์หนิวแล้ว หมิงเย่าจู่พยักหน้าพอใจ

จากนั้นเขาก็สปีดหนีหลี่เอ้อร์หนิว ไล่กวดหวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวงที่นำอยู่หัวแถว

…………

"หวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวง สองคนนี้กัดกันไม่ปล่อยเลยนะ"

"ดีๆ มีคู่แข่งจะได้มีแรงผลักดัน"

"อ้าว เจ้าหมิงเย่าจู่นั่นทำไมร่วงไปอยู่ท้ายแถว อ๋อ เพราะหลี่เอ้อร์หนิวนี่เอง"

"โฮ่... หลี่เอ้อร์หนิวระเบิดพลังแฝงเหรอเนี่ย ดูถูกไม่ได้แฮะ เจ้าหนุ่มนี่มีของ"

"หมิงเย่าจู่ไม่เลว ไล่ขึ้นมาเร็วมาก อ้าว ทำไมหยุดอีกแล้ว อ๋อ มีทหารใหม่หกล้ม เยี่ยมมาก มีน้ำใจนักกีฬา รู้จักรักเพื่อนพ้อง ใช้ได้เลยไอ้หนุ่ม"

จ่าเฮยขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นไปจอดบนเนินเขา มองดูสถานการณ์ทหารใหม่จากมุมสูง

ช่วงแรกยังเกาะกลุ่มกันดี พอผ่านกิโลแรก ก็เริ่มมีคนหลุดกลุ่ม

หวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวงเร็วสุด สองคนนี้จ้องจะเอาที่หนึ่ง วิ่งลืมตาย ทิ้งห่างชาวบ้านไปไกล

ที่เซอร์ไพรส์จ่าเฮยคือหลี่เอ้อร์หนิว ไม่รู้หมิงเย่าจู่ไปเป่ามนต์อะไรใส่ จู่ๆ ก็ระเบิดพลังวิ่งหน้าตั้ง จากท้ายแถวขึ้นมาอยู่กลุ่มกลางค่อนไปทางหน้า

แต่ที่น่าชื่นชมที่สุดคือหมิงเย่าจู่ ทั้งที่มีฝีมือระดับที่หนึ่งได้สบายๆ กลับยอมทิ้งโอกาสเพื่อช่วยเหลือเพื่อน หายากนะคนแบบนี้

[จบแล้ว]