บทที่ 17 - ผลการแข่งขันสามกิโลเมตร

บทที่ 17 - ผลการแข่งขันสามกิโลเมตร

"เป็นไงสหายเหอ ไม่ไหวแล้วล่ะสิ ยอมแพ้ซะเถอะ ที่หนึ่งต้องเป็นของฉัน!"

"สหายหวัง นายต่างหากที่ควรยอมแพ้ ได้ที่สองก็ไม่เลวนะ"

"ปากเก่งจริงนะ"

"หน้าด้านหน้าทนจริงๆ"

"งั้นมาดูกันว่าใครจะหัวเราะทีหลัง"

"ที่หนึ่งต้องเป็นของฉัน ลุย!"

หลังจากตะกายขึ้นยอดเขาด้วยความเร็วสูงสุด หวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวงก็ไม่หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว วิ่งผ่านจ่าเฮยที่ยืนอยู่บนยอดเขา แล้วพุ่งลงเขาไปอย่างบ้าคลั่ง

ผ่านเนินเขานี้ไปก็เท่ากับวิ่งมาได้ครึ่งทางของสามกิโลเมตรแล้ว ตอนนี้ใครวิ่งลงเขาแล้วกลับไปถึงสนามฝึกได้ก่อน คนนั้นคือที่หนึ่ง

โบราณว่าไว้ ขาขึ้นว่ายากแล้ว ขาลงยากกว่า

สปีดเต็มแม็กซ์มาขนาดนี้ ปอดของทั้งคู่แทบจะระเบิด

ไม่มีใครยอมใคร ทั้งสองคนใส่เกียร์ห้าเดินหน้าเต็มสูบตั้งแต่ก้าวแรก ใช้วิ่งสปีดร้อยเมตรมาวิ่งสามกิโล

ยังไม่ร่วงไปกองกับพื้นก็นับว่าเก่งมากแล้ว

ตอนขึ้นเขา เหอเฉินกวงเร็วกว่าหวังเยี่ยนปิงนิดเดียว

หลังจากผ่านการฝึกนรกแตกด้วยตัวเองมาสักพัก ฝีมือของหวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวงก็แทบจะสูสีกัน

แต่หวังเยี่ยนปิงเพิ่งวิดพื้นมาห้าร้อยทีเมื่อวาน แถมเมื่อเช้ายังตื่นมาซ้อมพิเศษอีกครึ่งชั่วโมง เรื่องความสดของร่างกาย เหอเฉินกวงเลยดูดีกว่านิดหน่อย

พอพ้นยอดเขาขาลง สถานการณ์ตีคู่ดูดี๋ก็เปลี่ยนไป เหอเฉินกวงฉีกหนีหวังเยี่ยนปิงไปหนึ่งช่วงตัว

เหอเฉินกวงวิ่งหน้าตั้ง หวังเยี่ยนปิงก็ไล่กวดสุดชีวิต

ทันใดนั้น อุบัติเหตุก็เกิดขึ้น

เหอเฉินกวงที่อยู่ข้างหน้าวิ่งเร็วเกินไป ขาพันกันจนเสียหลักกลิ้งหลุนๆ ลงไป

หวังเยี่ยนปิงที่ตามมาติดๆ เบรกไม่ทัน ก็กลิ้งตามลงไป ทั้งคู่กลิ้งลงเนินเขาไปกองรวมกันอยู่ในคูน้ำข้างล่าง

"ซวยละ อย่าเป็นอะไรไปนะเจ้าพวกบ้า"

เห็นสองคนนั้นกลิ้งตกเขา จ่าเฮยไม่สนทหารคนอื่นแล้ว รีบขี่มอเตอร์ไซค์บึ่งลงเขาไปดูทันที

"หวังเยี่ยนปิง เหอเฉินกวง เป็นอะไรไหม?"

"จ่าเฮย ผมไม่เป็นไร"

"สหายหวัง นายทับฉันอยู่ก็ไม่เป็นไรสิ แต่ฉันนี่สิจะเป็นจะตาย"

"โทษทีนะสหายเหอ" หวังเยี่ยนปิงรีบลุกขึ้น แล้วดึงเหอเฉินกวงที่โดนทับอยู่ขึ้นมา "เป็นไงสหายเหอ เจ็บตรงไหนไหม?"

"ไม่เป็นไร ไกลหัวใจ ที่หนึ่งต้องเป็นของฉัน!" พูดจบ เหอเฉินกวงก็ดีดตัวออกจากคูน้ำ วิ่งแน่บไปทันที

"คิดจะเอาที่หนึ่ง ฝันไปเถอะ!" หวังเยี่ยนปิงก็ไม่ยอมน้อยหน้า กระโดดตามขึ้นมาแล้วสปีดไล่กวด

"ไอ้เด็กบ้าพวกนี้ ทำเอาหัวใจจะวาย" เห็นทั้งคู่ยังวิ่งปร๋อได้ จ่าเฮยก็โล่งอก

เนินเขานี้ไม่สูงและไม่ชันมาก แต่หินกรวดเยอะ

ข้างล่างยังมีคูน้ำลึกสองเมตร ในนั้นก็มีแต่หินคมๆ ถ้าดวงซวยอาจได้ไปนอนโรงพยาบาลยาวๆ

โชคดีที่เจ้าพวกนี้หนังเหนียว เลยไม่เป็นอะไรมาก

………

"พี่เอ้อร์หนิว ไหวไหม!"

"เย่าจู่ ผม(ฉัน) เหนื่อย ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ"

"นึกถึงซุ่ยเฟินสิ ซุ่ยเฟินรอพี่อยู่ที่บ้านนะ จะมายอมแพ้ตรงนี้ไม่ได้ สู้เขา!"

"ซุ่ยเฟิน ซุ่ยเฟิน..."

"เห็นไหม ซุ่ยเฟินอยู่บนยอดเขานั่น วิ่งขึ้นไปหาเธอ เร็ว!"

"ผมเห็นแล้ว ซุ่ยเฟินจ๋า พี่มาแล้ว!"

หลี่เอ้อร์หนิวระเบิดพลังฮึดก๊อกสอง วิ่งโซซัดโซเซขึ้นยอดเขา

เหงื่อท่วมตัวจนเปียกโชก ในหัวมีแค่ความคิดเดียว เพื่อซุ่ยเฟิน จะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด

"สู้เขาพี่เอ้อร์หนิว ผ่านด่านนี้ไปได้ พี่จะกลายเป็นคนใหม่ ปลาคาร์ปกระโดดข้ามประตูมังกร อนาคตสดใสแน่นอน"

หมิงเย่าจู่มองแผ่นหลังที่โงนเงนของหลี่เอ้อร์หนิว ตอนนี้เจ้าตัวคงเหนื่อยจนหูอื้อตาลาย อาศัยแค่ใจสู้ล้วนๆ

ขอแค่หลี่เอ้อร์หนิววิ่งจบสามกิโลนี้ได้ ต่อให้ต้องหามส่งโรงพยาบาลก็คุ้มค่า

เขาเชื่อว่าหลี่เอ้อร์หนิวทำได้

"พี่น้อง เร่งฝีเท้าเข้า สหายหวังกับสหายเหอพิชิตยอดเขาไปแล้ว ป่านนี้คงไปรอเราที่สนามฝึกแล้ว ลุย!"

"ลุย!"

สองนาทีก่อน หมิงเย่าจู่เห็นหวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวงวิ่งข้ามยอดเขาไปแล้ว

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด สองคนนั้นคงใกล้ถึงเส้นชัยเต็มที

หันไปดูเพื่อนทหารคนอื่น อาการยังพอดูได้ เขาเลยสับตีนแตกวิ่งเต็มสปีด

เหมือนสายฟ้าฟาด วิ่งขึ้นเนินแล้วพุ่งลงอีกฝั่ง แซงทุกคนข้างหน้ายกเว้นหวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวง

เส้นชัยอยู่แค่เอื้อม

"เย่าจู่ เร็วเข้า!"

"สู้ๆ เย่าจู่ พวกเรารอนายตั้งนานแล้ว"

ที่สนามฝึก หวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวงยืนโบกมือเรียก พอหมิงเย่าจู่วิ่งผ่านเส้นชัย จ่าเฮยก็กดหยุดเวลา

"จ่าครับ เวลาเท่าไหร่?"

"สิบเอ็ดนาทีสามสิบห้าวินาที ยอดเยี่ยมมาก" สำหรับการวิ่งสามกิโลครั้งแรก จ่าเฮยพอใจกับสถิตินี้มาก

ถ้าไม่ได้มัวแต่คอยเชียร์เพื่อนตลอดทาง หมิงเย่าจู่ต้องทำเวลาได้ดีกว่านี้แน่

"ก็โอเค" หมิงเย่าจู่พอใจกับเวลานี้เหมือนกัน

เขาไม่ได้บ้าพลังอยากเป็นที่หนึ่งเหมือนหวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวง ขอแค่ผ่านเกณฑ์ก็พอ

ว่าแต่ สรุปแล้วสองคนนั้นใครได้ที่หนึ่ง?

"พี่เยี่ยนปิง เฉินกวง ตกลงใครชนะ?"

"ต้องเป็นฉันอยู่แล้ว"

"เชอะ ก็แค่เร็วกว่าฉันสองวินาที ทำเป็นคุย"

ศึกชิงเจ้าความเร็วครั้งนี้ เหอเฉินกวงเฉือนชนะหวังเยี่ยนปิงไปแค่สองวินาที

ที่น่าทึ่งคือ ทั้งคู่ทำเวลาสามกิโลเมตรได้ต่ำกว่าสิบนาที

เหอเฉินกวง เก้านาทียี่สิบแปดวินาที

หวังเยี่ยนปิง เก้านาทีสามสิบวินาที

สถิตินี้ ต่อให้เอาไปเทียบกับทหารทั้งกรมทหารกำปั้นเหล็ก ก็ถือว่าเทพสุดๆ

อย่าลืมว่านี่คือการวิ่งวิบากในป่าเขา ไม่ใช่ลู่วิ่งเรียบๆ ทำเวลาได้ขนาดนี้ ต้องเรียกว่าระดับเทพเจ้าแล้ว

"หวังเยี่ยนปิง เหอเฉินกวง พวกนายเกือบจะทำลายสถิติสามกิโลของกรมทหารกำปั้นเหล็กได้แล้วเชียว"

"จ่าครับ กรมเรายังมีคนเก่งกว่าพวกเราอีกเหรอ?"

"นั่นสิ จ่าอำพวกผมหรือเปล่า?"

"ไอ้เด็กบ้าพวกนี้ ดูถูกกรมทหารกำปั้นเหล็กเกินไปแล้ว"

จ่าเฮยมองค้อน สองคนนี้แค่วิ่งได้เก้านาทีนิดๆ ก็หางชี้ฟ้าแล้วเหรอ

กรมทหารกำปั้นเหล็กคือเบอร์ต้นๆ ของเขตทหารตะวันออก เสือซ่อนมังกรเพียบ

สถิติของสองคนนี้เทพจริง แต่ยังไม่ถึงขั้นจะมาเบ่งทับคนทั้งกรมได้

"จ่าครับ งั้นบอกหน่อยสิว่าสถิติกรมเราเท่าไหร่ ใครเป็นคนทำไว้?"

"บอกไปก็ไม่เสียหาย เส้นทางเดียวกันนี่แหละ สถิติกรมทหารกำปั้นเหล็กคือเก้านาทีสองวินาที คนที่ทำไว้ก็คือผู้กองของพวกคุณนั่นแหละ"

"จริงดิ?"

"จะโกหกทำไม"

เก้านาทีสองวินาที คือเวลาที่กงเจี้ยนทำไว้จริงๆ บนเส้นทางสายนี้แหละ

เห็นกงเจี้ยนมาสายบุ๋น ดูเป็นนักวิชาการ แต่ฝีมือบู๊ไม่ธรรมดา ของจริงจากหน่วยเขี้ยวหมาป่าซะอย่าง

[จบแล้ว]