บทที่ 42 - ผู้ติดตามมังกร

บทที่ 42 - ผู้ติดตามมังกร

"เจ้าเมืองคนใหม่เป็นผู้หญิงเหรอ?"

อิ๋นเหยายืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูร่างบอบบางในชุดหนังสีดำที่ลอยตัวอยู่เหนือเมืองรุ่งอรุณด้วยความตกตะลึง

แต่ไม่นานนัก

เธอก็ส่ายหน้า

"ไม่ ไม่ใช่"

อิ๋นเหยาสังเกตเห็นว่า...

เสาสายฟ้าและเสาแสงที่พุ่งขึ้นจากใจกลางเมือง ไม่ได้มาจากหญิงสาวคนนั้น

"ดูเหมือนจะเป็นรองเจ้าเมืองหรือมือขวามากกว่า"

"แต่กลิ่นอายบนตัวของเธอ..."

"ผู้วิวัฒนาการระดับห้า!?"

เมื่อคิดได้ดังนี้ อิ๋นเหยาก็ตกอยู่ในความสับสนเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้

แค่มือขวายังระดับห้า แล้วตัวเจ้าเมืองคนใหม่จะแข็งแกร่งขนาดไหน?

อย่างน้อยต้องระดับหก!

"แล้วสรุปว่า..."

"ในอนาคต อวี๋จิ้นไปแย่งตำแหน่งมาจากเจ้าเมืองคนใหม่คนนี้ได้ยังไง?"

นับตั้งแต่เกิดใหม่และก้าวเท้าเข้าสู่เมืองรุ่งอรุณ คำถามนี้ก็วนเวียนอยู่ในหัวของอิ๋นเหยาตลอดมา

เจ้าเมืองคนใหม่แข็งแกร่งมาก อิ๋นเหยาเห็นกับตามาหลายครั้งแล้ว

ธาตุสายฟ้า ธาตุแสง อย่างต่ำต้องระดับหก!

แต่แปลกมาก!

ในความทรงจำชาติก่อนของอิ๋นเหยา กลับไม่มีตัวตนของคนคนนี้อยู่เลย

ระดับหกผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับไม่สร้างแรงกระเพื่อมใดๆ ในโลกแดนร้างเลยแม้แต่น้อย

และตอนที่เธอได้ยินชื่อ 'อวี๋จิ้น' ครั้งแรก เขาก็สวมหัวโขน 'เจ้าเมืองรุ่งอรุณ' ไปเรียบร้อยแล้ว

ในตอนนั้น

อิ๋นเหยาเพิ่งจะข้ามมาโลกแดนร้างได้แค่สองสามเดือน...

"พูดอีกอย่างก็คือ ในเวลาแค่สองสามเดือน อวี๋จิ้นจัดการเจ้าเมืองคนใหม่ที่ตอนนี้ระดับปาเข้าไปหกแล้ว ได้งั้นเหรอ?"

อิ๋นเหยาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

ตอนนี้เธอค่อนข้างมั่นใจแล้วว่า จนถึงตอนนี้อวี๋จิ้นยังไม่ได้ล็อกอินเข้าเกม 《Wasteland》

เมื่อวานเธอให้บอดี้การ์ดไปส่งอวี๋จิ้นที่หอพัก บอดี้การ์ดรายงานว่า "หมวกกันน็อคบนโต๊ะของอวี๋จิ้นยังไม่ได้แกะกล่องเลยด้วยซ้ำ"

และวันนี้

อวี๋จิ้นก็พาสมาชิกชมรมรักษ์โลกมาจัดกิจกรรมรับน้อง เธอก็ติดตามเขาอยู่ตลอด

ส่วนตอนนี้ล่ะ?

เว้นแต่ว่าอวี๋จิ้นจะเหมือนกับเธอ ที่แอบสั่งให้คนเอาหมวกกันน็อคมาส่งที่เขตท่องเที่ยวเทียนหูล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่มีทางล็อกอินเข้าเกมได้

ส่วนเรื่องที่ว่าเจ้าเมืองคนใหม่คืออวี๋จิ้น?

ข้อสันนิษฐานนี้อิ๋นเหยาเคยคิดตั้งแต่แรก แต่ไม่นานก็พบความจริงหลายอย่างที่ขัดแย้งกัน

อย่างเช่นตอนที่เจ้าเมืองคนใหม่ปรากฏตัว อวี๋จิ้นยังไม่เคยล็อกอินเข้าเกมเลย

หรือตอนที่เจ้าเมืองคนใหม่แจกสวัสดิการ อวี๋จิ้นก็กำลังพาสมาชิกทำกิจกรรม กำลังคุยกับเธอ และกำลังแสดงมายากลรักษาที่มีคะแนนจิตพิสัยเต็มร้อยนั่นอยู่

...

อิ๋นเหยายืนนิ่ง สมองสับสนไปหมด

"คุณหนูครับ!"

"ดูเหมือนที่ผมเดาไว้จะถูกเผงเลย!"

เย่ฝานตื่นเต้นมากในตอนนี้

ข้อสันนิษฐานที่เขาเพิ่งพูดไปเมื่อกี้ วินาทีถัดมาก็ได้รับการยืนยันทันที

แบบนี้มันรู้สึกฟินนิดๆ แฮะ!

"หน่วยพิทักษ์เมืองรุ่งอรุณ ผู้วิวัฒนาการระดับสองขึ้นไปก็เข้าร่วมคัดเลือกได้!"

"คุณหนูครับ คุณหนูมีโอกาสสูงมากเลยนะ!"

เย่ฝานเห็นอิ๋นเหยายังดูเหม่อลอย จึงรีบเตือนสติ

"อืม"

อิ๋นเหยาเพียงแค่ขานรับเบาๆ

"คุณหนูไม่สนใจหน่วยพิทักษ์นี่เหรอครับ?"

เย่ฝานเห็นท่าทีนั้นก็อดสงสัยไม่ได้

ในความเข้าใจของเขา การได้เข้าหน่วยพิทักษ์ ก็เท่ากับได้เป็นคนของเจ้าเมืองคนใหม่

ยิ่งไปกว่านั้น...

ในสถานการณ์ที่เมืองรุ่งอรุณกำลังขาดแคลนบุคลากร ผู้วิวัฒนาการเหลือน้อยนิดแบบนี้ การได้บรรจุตอนนี้ ถือว่าเป็น 'หุ้นส่วนรุ่นบุกเบิก' ชัดๆ!

อิ๋นเหยายืนครุ่นคิดอยู่นาน

ตามหลักการแล้ว...

เธอควรจะคว้าโอกาสนี้ไว้

การเข้าหน่วยพิทักษ์ หมายถึงจะได้ทรัพยากรวิเศษที่มากกว่าและล้ำค่ากว่า ซึ่งมีประโยชน์อย่างมากต่อการเลื่อนระดับของเธอ

แต่ว่า...

ในอนาคตอวี๋จิ้นจะต้องมาจัดการเจ้าเมืองคนใหม่คนนี้นะ

ถึงเวลานั้น

เธอกับอวี๋จิ้นจะไม่กลายเป็นศัตรูกันหรอกเหรอ?

พอคิดถึงตรงนี้

ร่างบางของอิ๋นเหยาก็สั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

เป็นศัตรูกับอวี๋จิ้น...

นี่อาจจะเป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุดในโลกแดนร้างแล้ว ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่านี้!

ชาติก่อนอิ๋นเหยาเคยได้ยินมาว่า...

มีเจ้าเมืองคนหนึ่งไปแหย่หนวดเสืออวี๋จิ้นเข้า ผลคือตะวันยังไม่ทันตกดินวันนั้น อวี๋จิ้นก็บุกเดี่ยวเข้าไปตบเจ้าเมืองคนนั้นที่มีพลังสูงถึงระดับเจ็ดจนกลายเป็นเศษเนื้อ!

"เดี๋ยวนะ!"

อิ๋นเหยาที่กำลังลังเล จู่ๆ ก็เกิดความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา

"ในเมื่ออนาคตอวี๋จิ้นกับเจ้าเมืองคนใหม่ต้องแตกหักกันแน่ๆ..."

"ฉันจะใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ได้ไหม?"

"เบื้องหน้า ฉันจะเป็นคนสนิทของเจ้าเมืองคนใหม่"

"แต่เบื้องหลัง ฉันจะเกาะขาอวี๋จิ้นให้แน่น"

"ถ้าอย่างนั้น..."

"พออวี๋จิ้นมาถึงเมืองรุ่งอรุณ หรือเริ่มมีความคิดอยากได้ตำแหน่งเจ้าเมือง ฉันก็จะสนับสนุนเขาในฐานะ 'สายลับ'!"

"ทรยศเจ้าเมืองคนใหม่แบบเจ็บแสบ แล้วช่วยดันอวี๋จิ้นขึ้นสู่ตำแหน่ง!"

"แบบนี้สิ ฉันถึงจะมีโอกาสเกาะขาอวี๋จิ้นได้อย่างแท้จริง..."

ความคิดอันบ้าบิ่นนี้ พอผุดขึ้นมาแล้วก็ลุกลามไปทั่วสมองเหมือนไฟลามทุ่ง

ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นไปได้!

นับตั้งแต่เกิดใหม่

แม้เธอจะยึดหลักการคอยอำนวยความสะดวกให้อวี๋จิ้น และทำอะไรไปหลายอย่าง

แต่...

ในใจของอวี๋จิ้น เรื่องพวกนั้นอาจจะไม่ได้มีน้ำหนักอะไรมากมาย

รับสมัครสมาชิกชมรม? โรงเรียนหยุด?

เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ ยังห่างไกลจากการที่จะทำให้อวี๋จิ้นยอมปกป้องคุ้มครองเธอในโลกแดนร้างได้

เทียบกันแล้ว

การหักหลังเจ้าเมืองคนใหม่ ช่วยให้อวี๋จิ้นขึ้นครองเมือง นี่ต่างหากคือ 'ความดีความชอบในการสนับสนุนมังกร' ของจริง!

วินาทีนี้

หัวใจของอิ๋นเหยาเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

ฟู่... ฟู่...

เธอหายใจเข้าออกแรง ใบหน้าแดงซ่านด้วยความตื่นเต้น

"คุณหนู?"

พวกเย่ฝานไม่เข้าใจสถานการณ์ จึงเอ่ยเรียก

"ออกนอกเมือง!"

คำตอบของอิ๋นเหยาสั้นกระชับ

เธอจะเลื่อนขึ้นระดับสองให้ได้ภายในคืนนี้ เพื่อจะได้เข้าร่วมการคัดเลือกหน่วยพิทักษ์เมืองรุ่งอรุณ!

เส้นทางของผู้ติดตามมังกร เริ่มต้น ณ บัดนี้!

...

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

นอกเมืองรุ่งอรุณ

กลุ่มของอิ๋นเหยาห้าคนเดินออกจากเขตกันชน ก้าวเข้าสู่แดนร้างที่แท้จริง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ทั้งห้าคนผ่านสถานการณ์เฉียดตาย แต่ก็สามารถสังหารหนูกลายพันธุ์ระดับสองได้สำเร็จ

อิ๋นเหยาได้รับผลึกมลพิษระดับหนึ่งมาหนึ่งก้อน

สองชั่วโมงต่อมา

ทั้งห้าคนบังเอิญไปเจอเฉินกั่งในป่า

เขากำลังถูกแมลงกุดจี่กลายพันธุ์ระดับสองกักตัวไว้ หนีไปไหนไม่ได้

"ช่วยด้วย!"

พอเห็นกลุ่มของอิ๋นเหยา พี่กั่งก็ตะโกนจนเสียงแหบเสียงแห้ง

ใครจะรู้ว่าไอ้แมลงบบ้านี่มันตอแยเขามานานแค่ไหนแล้ว!

สามชั่วโมงต่อมา

หกคนร่วมมือกัน สังหารแมลงกุดจี่กลายพันธุ์ได้สำเร็จ

วินาทีนี้

พี่กั่งถึงกับปล่อยโฮออกมาแบบลูกผู้ชาย!

"ฮืออออ!"

"รุ่นพี่อิ๋น พี่เย่!"

"ขอบคุณครับ ขอบคุณยันโคตรเหง้าเลยครับ!"

"ฮือออ..."

"ถ้าพวกพี่ไม่มา ผมคงสติแตกตายไปแล้ว!"

"ผมกะว่าจะออกมาตีมอนสเตอร์เล่นๆ ดันมาเจอไอ้ตัวนี้ ผมใช้สกิลไฟฟ้าช็อตมัน สรุปนอกจากมันจะไม่เจ็บแล้ว ยังทำเหมือนผมกำลังนวดสปาให้มันอีก..."

"ผมจะหนี ก็หนีไม่พ้น"

"ผมออฟไลน์ แต่พอออนไลน์เข้ามาใหม่ ไอ้กุดจี่นั่นก็ยังเฝ้าอยู่ข้างๆ แถมยังโกรธที่ผมหายไปทำให้มันโดน 'นวด' น้อยลง มันเลยเอาขี้ก้อนกลมๆ ปาใส่ผม!"

"ฮือออ..."

"ถ้าไม่เสียดายไอ้สถานะผู้วิวัฒนาการระดับหนึ่งนี่นะ ผมลบไอดีเล่นใหม่ไปแล้ว!"

"..."

พี่กั่งร้องห่มร้องไห้ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

อิ๋นเหยาและพวกเย่ฝาน แม้จะรู้สึกเห็นใจ แต่ก็อดขำไม่ได้

ผ่านไปพักใหญ่

น้ำตาพี่กั่งเริ่มจะแห้งเหือด

อิ๋นเหยาถึงได้มองเขา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุด

"เฉินกั่ง ฉันอยากชวนนายไปเข้าร่วมคัดเลือกหน่วยพิทักษ์เมืองรุ่งอรุณด้วยกัน"

"นายสนไหม?"

[จบแล้ว]