บทที่ 30 - เนตรหยั่งรู้

บทที่ 30 - เนตรหยั่งรู้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า

อวี๋จิ้นเดินลงจากภูเขาล่างล่างด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ

ถึงจะไม่ได้นอนเลยทั้งคืนเพราะมัวแต่ 'ฟาร์มเวล'

แต่เขาก็ยังสดชื่นกระปรี้กระเปร่า นี่คืออานิสงส์ของการเป็นผู้วิวัฒนาการระดับห้า

แม้จะยังไม่ถึงขั้นไม่ต้องหลับต้องนอน แต่แค่อดนอนคืนเดียว สบายมาก

"วิชาฆ่ายุงตระกูลอวี๋นี่มันสุดยอดจริงๆ!"

อวี๋จิ้นชมตัวเอง แล้วกวาดตามองหน้าต่างสถานะส่วนตัว

จากเดิมที่ lv1 พรืดไปหมด หลังผ่านความพยายามมาทั้งคืน ส่วนใหญ่ก็อัปเป็น lv3 มีส่วนน้อยที่ยังเป็น lv2 และมีแค่หนึ่งหรือสองสกิลเท่านั้นที่ยังค้างอยู่ที่ lv1

อย่างเช่นสกิลธาตุแสงที่เพิ่งได้มาตอนขึ้นระดับสี่ 'ดาบแสง lv1'

สกิลนี้คือการสร้างดาบแสงขนาดใหญ่ ฟันออกไปสร้างความเสียหายแก่เป้าหมายเดี่ยว

เอาดาบแสงไปฟันยุงน่ะทำได้ แต่ไอ้ 'ความเสียหายเป้าหมายเดี่ยว' นี่สิปัญหา

ชัดเจนว่าสกิลโจมตีเดี่ยวแรงๆ แบบนี้ ไม่เหมาะเอามาฟาร์มกับฝูงยุง

ภูเขาล่างล่างอยู่ไม่ไกลจาก ม.เจียงเฉิง แค่ไม่กี่กิโลเมตร

ไม่นาน

อวี๋จิ้นก็กลับมาถึงมหาลัย

เขายังไม่รีบกลับหอ แวะโรงอาหารกินข้าวเช้าก่อน ขากลับก็ไม่ลืมซื้อไปฝากพวกเหล่าชุ่ยด้วย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

อวี๋จิ้นผลักประตูห้อง 615 เข้าไป

แล้วก็พบว่า...

เหล่าชุ่ย พี่กั่ง และอวี่เฟย ทั้งสามคนไม่มีใครนอนเลยสักคน

แถมท่านั่งยังพร้อมเพรียงกันเป๊ะ นั่งหลังตรงพิงพนักเก้าอี้ บนหัวสวมหมวกกันน็อค

"จิ๊—"

อวี๋จิ้นเดาะลิ้น

พูดตรงๆ

ถ้าไม่ติดว่าระบบมันตีกัน เขาเองก็อยากล็อคอินเข้า 'แดนร้าง' ไปดูให้เห็นกับตาเหมือนกันว่าเกมนี้มันเป็นยังไงกันแน่

อวี๋จิ้นไม่ได้ปลุกเพื่อนทั้งสาม เขาวางมื้อเช้าไว้บนโต๊ะของแต่ละคน แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะตัวเอง

วันนี้มีกิจกรรมชมรมอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม หรือก็คือวันทำความสะอาดคลองน้ำเน่า

กิจกรรมเริ่มเก้าโมงเช้า สมาชิกทุกคนจะไปรวมพลที่ห้องชมรมก่อน แล้วค่อยออกเดินทางพร้อมกัน

"เหลืออีกสองชั่วโมงกว่า..."

อวี๋จิ้นดูเวลา นาฬิกาบอกว่าเพิ่งเจ็ดโมงเช้านิดๆ

"ร้านค้าแต้มรีเฟรชแล้ว มาดูกันหน่อยว่ามีของดีอะไรบ้าง!"

อวี๋จิ้นขยับความคิด เรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

เมื่อคืนตอนดึกๆ ก็มีแจ้งเตือนร้านค้ารีเฟรชเด้งขึ้นมาแล้ว แต่ตอนนั้นยุ่งอยู่กับการ 'ล้างบางยุง' เลยไม่ได้สนใจ

ตอนนี้มีเวลาแล้ว ต้องขอเช็คละเอียดหน่อย

มีแต้มดองอยู่ในมือตั้งหกแสนกว่า กำลังกลุ้มใจเลยว่าจะเอาไปใช้ทำอะไรดี!

"มา!"

อวี๋จิ้นร้องเรียกในใจ

วินาทีถัดมา

บนหน้าต่างโปร่งแสงตรงหน้า ก็ปรากฏช่องสี่เหลี่ยม 5 ช่องที่มีแต่ตัวหนังสือ ไม่มีรูปภาพประกอบ

"หือ?"

อวี๋จิ้นแปลกใจ

แต่ไม่นานเขาก็เริ่มเดาทางได้—

"จำนวนสินค้าในร้านค้าแต้มขึ้นอยู่กับระดับของฉันสินะ?"

"ก่อนหน้านี้มีแค่ 3 ช่อง เพราะตอนนั้นอยู่แค่ระดับสาม"

"ส่วนเมื่อคืนที่ร้านค้ารีเฟรช ฉันเป็นผู้วิวัฒนาการระดับห้าแล้ว"

อวี๋จิ้นคิดพลางไล่สายตาดูสินค้าช่องแรก

[ทองคำแดนร้าง 1 กิโลกรัม]

[ราคา: 500 แต้ม]

[คำประเมิน: สกุลเงินหลักที่เคยใช้กันมานับพันปี แต่ในโลกแดนร้างกลับสูญเสียสถานะ ไร้ค่าสิ้นดี]

"เฮอะ—"

"ทองอีกแล้ว?"

"คิดว่าฉันเป็นคนหน้าเงินเห็นแก่ตัวเลขในบัญชีหรือไง?"

อวี๋จิ้นแค่นเสียง

[แต้มแดนร้าง -500]

[คุณได้รับ: ทองคำแดนร้าง 1 กิโลกรัม]

[แต้มแดนร้างคงเหลือ: 612,500]

อวี๋จิ้นเก็บทองคำแท่งหนักอึ้งเข้ากระเป๋า แล้วมองสินค้าชิ้นต่อไป

[ผลึกพลังงานระดับสอง]

[ราคา: 2,000 แต้ม]

[คำประเมิน: แหล่งพลังงานที่บริสุทธิ์และปลอดภัย เป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในโลกแดนร้าง]

"แค่ระดับสองเองเหรอ"

อวี๋จิ้นขมวดคิ้ว

ผลึกระดับสองสำหรับเขาในตอนนี้ แทบไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

"ซื้อ"

ถือคติเหลือดีกว่าขาด อวี๋จิ้นกดซื้อไปอีกรอบ

จากนั้น เขามองสินค้าชิ้นที่สาม

[ผลึกพลังงานระดับสี่]

[ราคา: 10,000 แต้ม]

[คำประเมิน: แหล่งพลังงานที่บริสุทธิ์และปลอดภัย เป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในโลกแดนร้าง]

อวี๋จิ้นไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว กดซื้อทันที

แต้มแดนร้างลดจาก 610,500 เหลือ 600,500

"ขอของดีๆ ของแพงๆ หน่อยสิ!"

อวี๋จิ้นบ่นพึมพำ สายตามองไปที่สินค้าชิ้นที่สี่

"อุ๊ย?"

ตาของอวี๋จิ้นเป็นประกาย

นี่มันสินค้าประเภท 'ความสามารถ'!

ที่สำคัญคือ เป็น 'ความสามารถ' ที่เขาใช้ได้!

ไม่ใช่แค่ใช้ได้ แต่ยังดูมีประโยชน์สุดๆ!

[ความสามารถ: เนตรหยั่งรู้ (lv1)]

[ราคา: 50,000 แต้ม]

[คำประเมิน: สามารถมองเห็นข้อมูลของสิ่งของ/สิ่งมีชีวิต ยิ่งสกิลระดับสูง ข้อมูลที่แสดงก็จะยิ่งละเอียด]

[คำแนะนำ: ความสามารถไร้ธาตุ ไม่ต้องมีธาตุตั้งต้นก็ใช้งานได้ แต่สกิลประเภทนี้อัปเกรดยาก โปรดพิจารณาให้ดี]

เทียบกับสกิล 'กายาเหล็ก' ที่เคยโผล่มาก่อนหน้านี้ ราคาเจ้า 'เนตรหยั่งรู้' นี่แพงกว่าสิบเท่า ล่อไปห้าหมื่นแต้ม

แต่...

"จัดไป!"

อวี๋จิ้นเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งดี—

ในหลายๆ ครั้ง การรู้ข้อมูลศัตรูนั้นยากกว่าและสำคัญกว่าการเอาชนะศัตรูเสียอีก!

"ถ้าวันหนึ่งต้องไปโผล่ที่แดนร้างจริงๆ แค่มีสกิลนี้ก็ช่วยหลีกเลี่ยงอันตรายที่รับมือไม่ไหวไปได้เยอะ เผลอๆ ยังช่วยให้ฉกฉวยโอกาสดีๆ มาได้อีก!"

อวี๋จิ้นตัดสินใจเด็ดขาด

วินาทีต่อมา

[แต้มแดนร้าง -50,000]

[คุณได้รับ: เนตรหยั่งรู้ lv1]

[แต้มแดนร้างคงเหลือ: 550,500]

พร้อมกันนั้น

เมื่อความสามารถ 'เนตรหยั่งรู้' ผสานเข้าสู่ร่างกาย อวี๋จิ้นรู้สึกว่าดวงตาของเขามีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

ภาพตรงหน้าเบลอไปชั่วขณะ แล้วก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง

"หืม?"

อวี๋จิ้นหรี่ตา มองไปที่ผลึกสองก้อนในมือที่เพิ่งซื้อมา

[ผลึกพลังงานระดับสอง]

[ความบริสุทธิ์: 100%]

[คำประเมิน: ผลึกพลังงานที่ไม่ผ่านการปนเปื้อนใดๆ คือปาฏิหาริย์ที่เหลือเชื่อแห่งแดนร้าง!]

[ผลึกพลังงานระดับสี่]

[ความบริสุทธิ์: 100%]

[คำประเมิน: ปาฏิหาริย์ยิ่งกว่าไอ้ก้อนข้างๆ!]

"ฮ่ะ?"

อวี๋จิ้นหลุดขำกับคำวิจารณ์ของเจ้า 'เนตรหยั่งรู้'

ถึงเขาจะไม่รู้ว่าไอ้ 'ความบริสุทธิ์' นี่มันคืออะไรกันแน่ก็เถอะ

"ลองส่องพวกพี่กั่งดูหน่อยซิ"

อวี๋จิ้นหันไปมองสามหนุ่มที่สวมหมวกกันน็อคอยู่

คนแรกที่มองคือเหล่าชุ่ย

[ชุ่ยเซี่ยงอวี่]

[ระดับ: ศูนย์]

[คำประเมิน: มนุษย์ธรรมดาที่ยังไม่ตื่นรู้ รักเดียวใจเดียวกับแฟนสาวที่อยู่ต่างถิ่น]

"?"

อวี๋จิ้นอ่านคำประเมินแล้วอึ้ง

ไอ้บ้าเอ๊ย!

เจ้า 'เนตรหยั่งรู้' นี่มันของจริง!

ขนาดเรื่องเหล่าชุ่ยมีแฟนอยู่ไกลยังดูออก!

แถม...

เรื่องเหล่าชุ่ยรักเดียวใจเดียวนี่ไม่ใช่เรื่องโม้ ตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ ทุกเสาร์อาทิตย์ไม่ว่าฝนจะตกแดดจะออก หมอนี่ต้องถ่อไปมณฑลเจ้อเจียงหาแฟนตลอด!

"ไหนดูพี่กั่งซิ"

อวี๋จิ้นเริ่มสนุก

[เฉินกั่ง]

[ระดับ: หนึ่ง (ถูกผนึก)]

[คำประเมิน: ผู้วิวัฒนาการที่โชคดีตื่นรู้ใน 'แดนร้าง' ธาตุ 'กระแสไฟฟ้า' รักเพื่อนฝูงแต่รักทองมากกว่า]

สีหน้าอวี๋จิ้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาข้ามประโยคสุดท้ายที่บอกว่า 'รักเพื่อนฝูงแต่รักทองมากกว่า' ไป แล้วจ้องเขม็งที่คำว่า 'ระดับหนึ่ง (ถูกผนึก)' กับ 'ธาตุกระแสไฟฟ้า'

คำอธิบายนี้...

ทำไมมันคล้ายกับสถานการณ์ของเขาจัง?

ไม่สิ ไม่ใช่แค่คล้าย แต่เหมือนกันเปี๊ยบ!

"พี่กั่งก็เป็นผู้วิวัฒนาการ?"

"ดูจากความหมาย คือตื่นรู้ในเกม 'แดนร้าง' เลยเอาพลังมาใช้ในโลกจริงไม่ได้..."

อวี๋จิ้นใจสั่นสะท้าน

แม้จะเคยเดาไว้บ้างว่า เส้นทาง 'ยอดมนุษย์' ที่ระบบมอบให้เขา อาจจะเหมือนกับเกม 'แดนร้าง' แต่จนถึงวินาทีนี้ เขาถึงได้มั่นใจจริงๆ

อวี๋จิ้นสูดหายใจลึก เก็บความสงสัยไว้ก่อน แล้วหันไปมองอวี่เฟยที่นั่งอยู่มุมสุด

[อู๋อวี่เฟย]

[ระดับ: หนึ่ง (ถูกผนึก)]

[คำประเมิน: ผู้โชคดีที่ได้รับการสังเวยจากชาวดาวอัลฟ่าจนตื่นรู้ธาตุ 'ความรู้' แบกรับชะตากรรมในการค้นหาประวัติศาสตร์แดนร้างและสืบทอดภูมิปัญญาแห่งดาวสีน้ำเงิน รักการสอบโทแต่รักเพื่อนฝูงมากกว่า]

"ชาวดาวอัลฟ่า?"

คำนี้ทำให้อวี๋จิ้นนึกถึงตาแก่สติเฟื่องที่อวี่เฟยเคยเล่าให้ฟัง

ถ้า 'เนตรหยั่งรู้' ไม่ผิด ก็แปลว่าสิ่งที่ตาแก่นั่นพูดเป็นเรื่องจริง!

'แดนร้าง' จะต้องบุกรุกโลกแน่ และสักวันหนึ่งมนุษยชาติบนดาวสีน้ำเงินก็จะต้องลงไปจุติในแดนร้าง!

"เดี๋ยวนะ!"

หลังจากดูข้อมูลของเพื่อนทั้งสาม อวี๋จิ้นก็ชะงัก

เขาหยิบกระจกบานเล็กบนโต๊ะขึ้นมา

ในกระจกสะท้อนใบหน้าของเขาเอง

[อวี๋จิ้น]

[ระดับ: ห้า]

[คำประเมิน: ???]

[โปรดอัปเกรดความสามารถ 'เนตรหยั่งรู้' เพื่อเพิ่มโอกาสในการเข้าถึงข้อมูลเพิ่มเติม...]

[จบแล้ว]