บทที่ 28 - เทพสายฟ้า
บทที่ 28 - เทพสายฟ้า
บทที่ 28 - เทพสายฟ้า
"ผลึกติดเชื้อระดับหนึ่ง?"
เฉินกั่งได้รู้ชื่อของผลึกสีเทานี้จากปากของอิ๋นเหยา
"มันหายากเหรอครับ"
เฉินกั่งถามด้วยความสงสัย
"..."
ใบหน้าของอิ๋นเหยามืดครึ้มลงทันตา
"รุ่นพี่?"
"ทำไมดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยครับ"
เฉินกั่งถามต่อ
กรอด—
อิ๋นเหยาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่นอีกครั้ง
"นายได้ไอ้นี่มาจากไหนนะ"
อิ๋นเหยาถามลอดไรฟัน
เฉินกั่งได้ยินก็งง เมื่อกี้เขาบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ
แต่ด้วยความเคารพ บวกกับความเกรงกลัวในบารมีของอิ๋นเหยานิดๆ (มั้ง) เฉินกั่งเลยตอบตามตรงว่า
"ก็... มีคนยัดใส่มือมาให้ไงครับ..."
"ผมเพิ่งเข้าเกมมาแป๊บเดียวเอง..."
"คือ... พอล็อคอินปุ๊บ ก็มีผู้ชายตัวใหญ่ๆ เดินตรงเข้ามาหา ผมก็นึกว่าจะโดนหาเรื่อง ที่ไหนได้..."
"พวกเขายัดไอ้นี่ใส่มือผม บอกว่าเป็นสวัสดิการจากท่านเจ้าเมืองคนใหม่ ให้สำนึกในบุญคุณเจ้าเมือง แล้วยังให้ผมตะโกนว่า 'จงรักภักดี!' ด้วย..."
ยิ่งเฉินกั่งพูด หน้าอิ๋นเหยาก็ยิ่งดำ
จนสุดท้าย
เสียงเฉินกั่งก็เบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน เหมือนเด็กที่ทำความผิด
อิ๋นเหยากำหมัดจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ เธอพยายามสงบสติอารมณ์ แล้วละสายตาจากเฉินกั่ง
ไม่นาน
เธอก็ได้ยินจากบทสนทนาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา—
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เจ้าเมืองคนใหม่แจกสวัสดิการ แจกผลึกติดเชื้อระดับหนึ่งให้ผู้ลี้ภัยในเมืองคนละก้อน จำนวนหนึ่งพันคน!
จำนวนผู้ลี้ภัยแน่นอนว่ามีมากกว่าหนึ่งพันคน เขาว่ากันว่าใครจะได้ก็สุ่มเอาล้วนๆ
ส่วนอิ๋นเหยา...
เพราะออกไปล่าวัวกลายพันธุ์นอกเมือง เลยพลาดโอกาสทองนี้ไปแบบเพอร์เฟกต์!
ฟืด ฟาด—
อิ๋นเหยาสูดหายใจเข้าออกแรงๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
ในฐานะคุณหนูตระกูลอิ๋น แถมยังเป็นผู้เกิดใหม่ ตอนนี้เธอกลับรู้สึกน้อยใจขึ้นมาดื้อๆ!
ถ้าอยู่แต่ในเมืองก็ได้ผลึกฟรีๆ แล้วเธอจะพาบอดี้การ์ดออกไปลุยข้างนอก ลำบากตรากตรำ เจ็บตัวเจียนตายเพื่ออะไร...
คิดมาถึงตรงนี้
อิ๋นเหยารู้สึกจมูกแสบๆ คันๆ เหมือนน้ำตาจะไหล
"เอ่อ รุ่นพี่ครับ..."
"พี่ยังไม่ได้บอกผมเลยว่าไอ้นี่มันใช้ทำอะไร..."
อิ๋นเหยาหันหลังเดินหนีไปเลย เดินหายเข้าไปในตรอกมืดๆ แห่งหนึ่ง
ส่วนเฉินกั่ง มองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยความร้อนใจ
แต่...
เขาก็ไม่กล้าไปกวนโมโหขาใหญ่คนนี้จริงๆ ได้แต่ตะโกนเรียกเบาๆ สองสามคำ
และไอ้สองสามคำนั่นแหละ
ทำให้อิ๋นเหยาที่เดินไปไกลแล้ว ถึงกับเดินสะดุด กำหมัดแน่นกว่าเดิม!
...
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
อิ๋นเหยาดูดซับ 'ผลึกติดเชื้อระดับหนึ่ง' สำเร็จ
แม้ระดับของเธอจะไม่เลื่อนขึ้น แต่ค่าสถานะต่างๆ รวมถึงความสามารถ 'พายุทราย' ก็พัฒนาขึ้นไม่น้อย
"ดูดซับอีกไม่กี่ก้อน ก็น่าจะเลื่อนเป็นระดับสองได้แล้ว!"
อิ๋นเหยากำหมัด ให้กำลังใจตัวเอง
และที่สองฝั่งของตรอก
เย่ฝานและพรรคพวกอีกสามคน ก็กลับมาปรากฏตัวที่นี่อีกครั้ง
ข้อดีของการทดสอบระบบ (ในมุมมองพวกเขา) คือต่อให้ตาย ก็เกิดใหม่ได้ทันที
จุดเกิดของทั้งสี่คนอยู่ในเขตกันชนของเมืองรุ่งอรุณ ไม่ไกลจากตัวเมืองนัก พอเกิดใหม่เลยรีบวิ่งกลับมาทำหน้าที่บอดี้การ์ดให้อิ๋นเหยาต่อ
ในขณะเดียวกัน
พอทั้งสี่คนได้ยินข่าว 'เจ้าเมืองใหม่แจกผลึก' หน้าแต่ละคนก็ดำทะมึนราวกับก้นหม้อ
"อ๊าก——"
"โอ๊ย——!"
จากตรอกข้างๆ
เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูโดนเชือดดังลอยมา
"อ้าก เชี่ยเอ๊ย——"
"ไหนบอกใช้แล้ววิวัฒนาการได้ ทำไมไม่มีใครบอกวะว่ามันเจ็บขนาดนี้——"
"เจ็บจะตายห่าแล้วโว้ย——!"
เจ้าของเสียงโหยหวนไม่ใช่ใครที่ไหน เฉินกั่งนั่นเอง
หลังจากเขาไปสืบรู้วิธีใช้ผลึกติดเชื้อมาจากผู้ลี้ภัยคนอื่นในเมือง ก็ดีใจเนื้อเต้น รีบหาที่ลับตาคนเตรียมตัว 'วิวัฒนาการ'
ผลก็คือ...
ตอนนี้ลงไปนอนดิ้นพราดๆ อยู่กับพื้น ตัวกระตุกเกร็งด้วยความทรมาน!
"หึ—"
อิ๋นเหยาเห็นเข้าก็แค่นเสียง
โอกาสตื่นรู้จากผลึกติดเชื้อระดับหนึ่งแม้จะสูงกว่าผลึกมลพิษมาก แต่ความเจ็บปวดในกระบวนการไม่ได้ลดลงเลย
ถ้าอยากจะ 'ตื่นรู้แบบไร้ความเจ็บปวด' จริงๆ ต้องใช้ผลึกพลังงานบริสุทธิ์ระดับสองขึ้นไปเท่านั้นถึงจะเป็นไปได้!
แน่นอน
ถ้าผลึกติดเชื้อระดับหนึ่งทำให้อีกฝ่ายตื่นรู้สำเร็จ ข้อดีเมื่อเทียบกับผลึกมลพิษก็คือ มันจะกระตุ้นธาตุให้โดยตรง
"เหมือนจะล้มเหลวนะ?"
เย่ฝานจ้องมองเฉินกั่งที่กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นตรอก แล้วหันไปมองอิ๋นเหยา
อิ๋นเหยาไม่ตอบ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เฉินกั่งนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น หมดสติไป
"ตายแล้วเกิดใหม่?"
เย่ฝานสงสัย
"ไม่ ตื่นรู้สำเร็จต่างหาก"
อิ๋นเหยาน้ำเสียงซับซ้อน สีหน้าอ่านยาก
"..."
เย่ฝานกับพวกมองหน้ากัน แล้วเงียบกริบ
ตามหลักการแล้ว การที่มี 'คนรู้จัก' ของคุณหนูตื่นรู้เพิ่มขึ้น การออกล่าสัตว์กลายพันธุ์นอกเมืองครั้งต่อไปก็น่าจะราบรื่นขึ้น
แต่ในทางความรู้สึก...
มันเจ็บจี๊ดที่ใจจริงๆ นะเว้ย!
พวกเขาขุดผลึกกันหามรุ่งหามค่ำมาสองสามวันเพื่อให้อิ๋นเหยาตื่นรู้
เมื่อกี้ก็เพิ่งเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อแลกผลึกติดเชื้อมาแค่ก้อนเดียว!
ถึงในเกมจะลบไอดีเล่นใหม่ได้ แต่ความเจ็บปวดตอนตายน่ะ ของจริงล้วนๆ!
"ไม่รู้หมอนั่นจะได้ธาตุอะไร..."
เย่ฝานกับพวกเริ่มตระหนักถึงความสำคัญของธาตุ จ้องมองเฉินกั่งที่นอนอยู่บนพื้นอย่างพินิจพิเคราะห์
ไม่กี่นาทีต่อมา
เปรี๊ยะ—
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ—!
กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ไหลเวียนรอบตัวเฉินกั่ง
"ซู้ด—"
เย่ฝานสูดปาก
"ธาตุสายฟ้า?"
ดวงตาของอิ๋นเหยาก็หรี่ลงเล็กน้อย
แต่ไม่นาน เธอก็ส่ายหน้า "ไม่ใช่สายฟ้าที่บริสุทธิ์ น่าจะเป็นธาตุ 'กระแสไฟฟ้า' มากกว่า"
'สายฟ้า' กับ 'กระแสไฟฟ้า' ดูเหมือนจะใกล้เคียงกัน แต่ความจริงต่างกันราวฟ้ากับเหว!
อย่างแรกคือสุดยอดธาตุสายโจมตีระดับท็อปของแดนร้าง ส่วนอย่างหลัง...
ถึงจะไม่กาก แต่ก็ไม่ได้จัดว่าเทพ
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที
กระแสไฟฟ้าจางหายไป
เฉินกั่งค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้นด้วยความมึนงง
เขาก้มมองมือตัวเอง
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ—
ปลายนิ้วมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ให้ความรู้สึกชาหนึบๆ
"ฮ่าๆๆ!"
เฉินกั่งหัวเราะลั่นฟ้า
"กูทำสำเร็จแล้ว!"
"กูคือเทพเจ้าแห่งสายฟ้าจากยอดเขาโอลิมปัส!"
การมีพลังพิเศษทำให้เฉินกั่งตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ถึงขั้นตะโกนประโยคเบียวๆ ออกมา
แต่...
วินาทีถัดมา
ครืน——!
เปรี้ยง——!
เสียงกัมปนาทเลื่อนลั่นสนั่นหวั่นไหว ดังสะเทือนไปทั่วเมืองหลบภัยรุ่งอรุณ!
"นั่นมัน..."
อิ๋นเหยา เย่ฝาน รวมถึงเฉินกั่งที่กำลังเห่อพลัง ต่างชะงักกึก หันไปมองตามเสียงโดยอัตโนมัติ
เพียงแค่แวบเดียว
ทุกคนต่างยืนตัวแข็งทื่อ!
นั่นคือ...
ที่ใจกลางเมืองรุ่งอรุณ
เสาอัสนีบาตสีม่วงเข้มขนาดมหึมากว้างหลายสิบเมตร ฟาดผ่าลงมา!
วูบ——
พร้อมกันนั้น
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ยากจะหาคำบรรยาย แผ่ขยายออกมาจากเสาสายฟ้านั้น ปกคลุมทั่วทั้งเมืองรุ่งอรุณในพริบตา!
ตุ้บ——!
ภายใต้แรงกดดันนั้น
อิ๋นเหยาเข่าทรุดลงกระแทกพื้นอย่างไม่อาจควบคุม
แน่นอน ไม่ใช่แค่อิ๋นเหยา
ประชากรนับแสนชีวิตทั้งในและนอกเมืองรุ่งอรุณ ต่างพากันคุกเข่าลงราวกับรวงข้าวที่ถูกลมพัด
"ท่านเจ้าเมืองคนใหม่..."
"จงรักภักดี!"
"เมืองรุ่งอรุณ..."
"จงรักภักดี!"
เสียงตะโกนกึกก้องของประชากรนับแสนประสานกัน
ในโลกแดนร้างที่เต็มไปด้วยอันตราย ยิ่งเจ้าเมืองแข็งแกร่งเท่าไหร่ ประชากรในเมืองและผู้ลี้ภัยในเขตกันชน ก็ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น!
ภายในตรอกมืด
เฉินกั่งที่หมอบกราบอยู่กับพื้น จ้องมองกระแสไฟฟ้าจางๆ บนมือตัวเอง แล้วรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้า
"ซวยล่ะ!"
"เจอเทพเจ้าสายฟ้าตัวจริงเข้าให้แล้ว..."
[จบแล้ว]