บทที่ 23 เทคโนโลยีเฉพาะตัวของแบทแมน

"ขอโทษครับคุณ มีนัดไว้หรือเปล่าครับ"

แบทแมนในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสวมบทบาทเป็นปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหยุดไว้ที่ล็อบบี้ของตึกสตาร์คอินดัสทรีส์ในแมนฮัตตัน

"ผมไม่มีนัดครับ แต่ถ้าคุณยอมพาผมไปพบคุณสตาร์ค ผมรับรองว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณจะเป็นมากกว่าแค่หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยแน่"

"เพราะผมนำเทคโนโลยีที่จะเพิ่มมูลค่าตลาดให้สตาร์คอินดัสทรีส์เป็นสองเท่าติดตัวมาด้วย"

แบทแมนกล่าวพลางมองหน้าหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย แฮปปี้ โฮแกน ที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า

แฮปปี้ โฮแกนอ้าปากค้าง ไม่รู้จะรับมือกับไอ้หนุ่มที่ดูเหมือนเด็กมหาวิทยาลัยคนนี้ยังไงดี แต่น้ำเสียงและท่าทางของเขากลับขัดกับอายุอย่างสิ้นเชิง

แต่สัญชาตญาณความเป็นมืออาชีพทำให้เขาก้มลงมองกระเป๋าเอกสารที่แบทแมนถือมา

"ขอดูของข้างในหน่อยได้ไหม"

"แน่นอนครับ มันก็แค่คอมพิวเตอร์" แบทแมนเปิดกระเป๋าให้ดู "ไม่ใช่อาวุธ แต่เป็นเทคโนโลยีที่ผมพูดถึง"

"เอาก็เอา ไม่ว่าเจ้านายผมจะคิดยังไง ผมเชื่อคุณละกัน" หลังจากลังเลอยู่ไม่กี่วินาที แฮปปี้ก็นำแบทแมนไปที่ลิฟต์และกดปุ่มให้ "โชคดีนะไอ้หนู"

ลิฟต์พุ่งขึ้นจากชั้นหนึ่งสู่ชั้นบนสุดอย่างนุ่มนวลและรวดเร็ว ซึ่งเป็นชั้นที่โทนี่ สตาร์คใช้เป็นทั้งที่พักอาศัยและห้องทำงาน

ปาร์ตี้ส่วนตัวกำลังดำเนินอยู่ และเจ้าภาพย่อมหนีไม่พ้นโทนี่ สตาร์ค

เหมือนกับภาพลักษณ์ที่แบทแมนเคยค้นข้อมูลมา โทนี่ สตาร์คคือตัวพ่อแห่งวงการเพลย์บอยที่ใช้ชีวิตอย่างสุดเหวี่ยง

เขาถือแก้วแชมเปญ โอบกอดนางแบบไว้ในอ้อมแขน และสวมชุดคลุมอาบน้ำ

แม้รูปร่างจะยังดูสมส่วน แต่ขอบตาดำคล้ำและกล้ามเนื้อที่ดูบวมฉุ บอกให้แบทแมนรู้ทันทีว่าร่างกายของชายคนนี้ถูกใช้งานอย่างหนักมานานแล้ว

"ฉันจำได้ว่าบอกทุกคนแล้วนะว่าห้ามรบกวนทั้งเวลางานและเวลาเลิกงาน นายเป็นใคร" โทนี่ สตาร์คถามเสียงดัง

"โทนี่ สตาร์ค แม้คุณจะเป็นชายที่รวยที่สุดในโลกในฐานะซีอีโอและประธานของสตาร์คอินดัสทรีส์ ด้วยทรัพย์สินหลายแสนล้าน..."

แบทแมนมองโทนี่ สตาร์คที่กำลังป้อนเหล้าใส่ปากนางแบบในอ้อมกอดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"แต่เท่าที่ผมรู้ คุณยังไม่ได้กุมอำนาจจัดการทรัพย์สินที่พ่อทิ้งไว้ให้อย่างเบ็ดเสร็จ คณะกรรมการโดดเดี่ยวคุณ และอาจจะไล่คุณออกจากสตาร์คอินดัสทรีส์เมื่อไหร่ก็ได้"

"พูดอีกอย่างก็คือ คุณก็เป็นแค่หุ่นเชิดที่ถูกเชิดอยู่"

สตาร์ควางแก้วแชมเปญลงและหยิบโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมา

"แฮปปี้? ขึ้นมาที่ชั้นบนสุด แล้วมาเตะไอ้คนบ้าที่ยืนอยู่หน้าฉันออกไปที"

"แฮปปี้?"

แบทแมนหาที่นั่งให้ตัวเอง

"ตั้งแต่วินาทีที่ผมก้าวออกจากลิฟต์ ระบบความปลอดภัยของทั้งชั้นนี้ก็ถูกเจาะแล้ว คุณติดต่อโลกภายนอกไม่ได้ และโลกภายนอกก็ติดต่อคุณไม่ได้"

คำพูดนี้ทำให้โทนี่ สตาร์คชะงัก เขาเลิกโอบกอดนางแบบ ลุกขึ้นไปรัวนิ้วบนคีย์บอร์ดที่โต๊ะทำงานด้วยความโมโห หลังจากยืนยันคำพูดของแบทแมน เขาก็ตบมือและตะโกนบอกพวกนางแบบ

"สาวๆ หมดเวลาสนุกแล้ว พวกเธอมีเวลาหนึ่งนาทีในการออกจากห้อง"

เมื่อทั้งชั้นเหลือเพียงพวกเขาแค่สองคน โทนี่ สตาร์คก็จ้องมองแบทแมนเขม็ง

"นายเป็นใคร? ต้องการอะไร? ถ้าจะมาไถเงิน มีบัตรธนาคารปึกหนึ่งอยู่ในตู้ข้างหลังนาย จะเอาใบเดียวหรือเอาไปหมดยกปึกก็ได้ รหัสเขียนอยู่บนบัตรหมดแล้ว"

"ผมคือปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ผมมาเพื่อเอาสิ่งนี้ให้คุณดู" แบทแมนเปิดกระเป๋าเอกสารที่ถือมา

ข้างในคือฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์ที่ประกอบขึ้นเอง ซึ่งตอนนี้ทำหน้าที่เป็นภาชนะเข้ารหัสสำหรับข้อมูลบางอย่าง

โทนี่ สตาร์คชี้ไปที่ทีวีในโถง เป็นสัญญาณว่าสามารถต่อคอมพิวเตอร์เข้ากับหน้าจอขนาดใหญ่ได้

"นี่มัน... โมเดลจำลองดิจิทัลเหรอ" โทนี่ถามขณะมองดูชุดข้อมูลบนหน้าจอ

"โมเดล AI ครับ" แบทแมนกล่าว "ผมรู้ว่าคุณนอนไม่หลับในตอนกลางคืน สตาร์ค จิตใจของคุณแล่นเร็วเกินไป แต่โลกใบนี้หมุนช้าเกินไป"

"นี่เป็นโรคยอดฮิตในหมู่คนฉลาด และ AI ตัวนี้คือสิ่งเดียวที่จะไล่ตามกระบวนการคิดของคุณทัน มันจะไม่พูดคำว่า 'ไม่' กับคุณ มันจะพูดแค่ว่า 'ยังมีอีกวิธีหนึ่ง'"

ปีนี้คือปี 2006 AI หรือปัญญาประดิษฐ์ ยังเป็นเพียงแนวคิด และยังไม่มีบริษัทไหนที่มีผลิตภัณฑ์ออกมาเป็นรูปธรรม

แบทแมนเชื่อว่าโทนี่ สตาร์คจะมองเห็นคุณค่าในโมเดล AI ของเขา

โมเดลนี้เป็นเพียงเวอร์ชันพื้นฐานที่ดัดแปลงมาจากระบบหลบหลีกสิ่งกีดขวางอัจฉริยะของแบทโมบิล แต่ฟังก์ชันของมันทำได้มากกว่าแค่หลบหลีกสิ่งกีดขวาง

วัตถุประสงค์ที่แท้จริงคือการทำให้ AI สามารถแยกแยะคำสั่งของมนุษย์ได้อย่างชัดเจนและปฏิบัติตามได้อย่างแม่นยำ

"นายมาได้จังหวะพอดีเป๊ะ ถ้ามาช้ากว่านี้สักสองเดือน ฉันคงไม่ต้องใช้เทคโนโลยีนี้แล้ว" โทนี่ สตาร์คพูด ในมือถือแก้ววิสกี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ "ฉันเองก็กำลังเขียนโปรแกรม AI อยู่เหมือนกัน และบางทีโมเดล AI ของนายอาจช่วยประหยัดเวลาฉันไปได้โข"

โทนี่ สตาร์คก็กำลังพัฒนา AI งั้นเหรอ?

แบทแมนขมวดคิ้ว นี่เป็นข้อมูลที่เขาไม่รู้มาก่อน แต่เขาก็มั่นใจในโมเดลของเขาพอสมควร

"จาร์วิส?"

โทนี่ สตาร์คเรียกชื่อหนึ่งขึ้นมาในอากาศ

"มีอะไรให้รับใช้ครับเจ้านาย" เสียงของ AI ที่ชื่อจาร์วิสดังขึ้นก้องโถง

"รินวิสกี้ให้แขกท่านนี้หน่อย" โทนี่ สตาร์คสั่ง

"ขออภัยครับเจ้านาย ผมยังทำแบบนั้นไม่ได้" จาร์วิสตอบ

"จาร์วิสคือปัญญาประดิษฐ์ที่ฉันออกแบบเอง... เอาจริงๆ ตอนนี้มันเหมือนวิกิพีเดียพูดได้ซะมากกว่า ถ้าฉันสั่งให้ชงกาแฟ มันคงทำหกเลอะเทอะไปหมด"

โทนี่ สตาร์คพูดพลางรินเครื่องดื่มให้แบทแมนด้วยตัวเอง

แบทแมนรับมาแต่ไม่ดื่ม วางกลับลงบนโต๊ะ

"นายวางแผนยังไง? จะขายเทคโนโลยีนี้ให้ฉันแบบเหมาขาด หรือจะร่วมมือกับฉันในนามบริษัทอะไรสักอย่าง?" โทนี่ สตาร์คถาม

"ผมไม่ขาย แต่ผมจะทิ้งคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ไว้ที่นี่ ถ้าคุณสามารถแกะซอร์สโค้ดและทำซ้ำอัลกอริทึมหลักได้ภายในหนึ่งวัน มันก็เป็นของคุณ"

คำพูดของแบทแมนทำให้โทนี่ สตาร์คประหลาดใจ เพลย์บอยที่มีขอบตาคล้ำเหมือนหมีแพนด้าเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที

"แล้วถ้าฉันแกะไม่ได้ล่ะ"

"คุณต้องจ้างบริษัทของผมเป็นที่ปรึกษาด้านเทคนิค และจ่ายค่าที่ปรึกษาให้ผม" แบทแมนยื่นข้อเสนอ

"นายมั่นใจมากนะ" โทนี่ สตาร์คกระดกวิสกี้รวดเดียวหมดแก้ว "ฉันก็เหมือนกัน"

แบทแมนบรรลุวัตถุประสงค์ที่ตึกสตาร์คทาวเวอร์แล้ว และไม่ได้วางแผนจะพูดถึงพ่อของอีกฝ่ายหรือเทสเซอร์แรคในการพบกันครั้งแรก

เรื่องนี้เร่งร้อนไม่ได้

"ไม่ว่าโทนี่จะแกะโค้ดได้หรือไม่ มันก็จะเข้าสู่แผนขั้นที่สองของฉัน" แบทแมนนั่งอยู่เบาะหลังแท็กซี่หลังจากออกจากสตาร์คอินดัสทรีส์ "แต่ฉันจะฝากความหวังเรื่องเงินทุนไว้ที่เขาคนเดียวไม่ได้"

กลับมาที่อู่ต่อเรือร้าง แบทแมนใช้อุปกรณ์อุตสาหกรรมที่นั่นฝึกซ้อมร่างกายจนดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า

เมื่อรัตติกาลมาเยือน แบทแมนสวมชุดค้างคาวและมุ่งหน้าตรงไปยังออสบอร์นกรุ๊ป

เมื่อวานออสบอร์นกรุ๊ปไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แบทแมนเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ค่อนคืนก็ไม่พบอะไร ซึ่งถือว่าผิดปกติอย่างมาก

เมื่อมีกองทัพคอยคุ้มกัน วิธีการเปิดโปงแบบเดิมๆ ย่อมใช้ไม่ได้ผล แบทแมนต้องการวิธีที่ตรงไปตรงมาและรุนแรงกว่าเดิมเพื่อกระชากหน้ากากการทดลองมนุษย์ของพวกมันออกมาสู่สายตาสาธารณชน