ตอนที่ 15: ปลายดาบชี้ไปที่สไปเดอร์ไมล์

ตอนที่ 15: ปลายดาบชี้ไปที่สไปเดอร์ไมล์

"พวกเราต้องหากุ๊กสักคนแล้วล่ะ"

"นี่นายดูถูกฝีมือฉันรึไง?"

เพนกวินที่รับหน้าที่เป็นพ่อครัวชั่วคราวทำหน้าไม่พอใจ

"นายไม่อยากกินอาหารรสเลิศระดับงานเลี้ยงทุกวันรึไง?"

"ก็จริงแฮะ งั้นไปหากุ๊กกันเถอะครับกัปตัน"

เพนกวินเปลี่ยนท่าทีปุบปับทันที

"แน่นอน เราต้องหากุ๊กมาสักคน"

ร็อดเช็ดปาก ฝีมือการทำอาหารของเพนกวินก็แค่พอประทังชีวิต แต่เขาไม่อยากลงมือทำเอง ก็เลยต้องทนๆ กินไปก่อน

อย่างไรก็ตาม การรอนแรมในทะเลกว้างเป็นเวลานาน พวกเขาจำเป็นต้องมีกุ๊กฝีมือดีจริงๆ

กุ๊กยอดเยี่ยมไม่เพียงแต่จะทำอาหารอร่อยเพื่อตอบสนองความอยากของพวกเขาได้ แต่บางคนยังเชี่ยวชาญสูตรลับพิเศษที่สามารถปรับสมดุลร่างกายผ่านอาหารในแต่ละมื้อได้อย่างแนบเนียน เหมือนกับเมนูอาหารของเพลงหมัดกะเทยที่ซันจิได้เรียนรู้มาจากอาณาจักรกะเทยในเนื้อเรื่องต้นฉบับ

แต่กุ๊กระดับนั้นหาไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ

"ก่อนหน้านั้น พวกเราไปอาละวาดให้ชื่อเสียงโด่งดังกันก่อนเถอะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็มองร็อดด้วยแววตาลุกโชน

ในเมื่อเลือกที่จะออกเรือด้วยกันแล้ว พวกเขาย่อมไม่พอใจกับการเป็นแค่คนธรรมดาๆ แน่นอน

"เป้าหมายแรกของเราคือ สไปเดอร์ไมล์ ฐานที่มั่นของตระกูลดองกี้โฮเต้ ให้เจ็ดเทพโจรสลัดเป็นบันไดก้าวแรกของพวกเรา"

"เจ็ดเทพโจรสลัด!?"

เกรย์ร้องอุทานเสียงหลงทันที

"ทำหน้าเหวออะไรขนาดนั้น? ก่อนหน้านี้เราไม่ได้คุยเรื่องนี้กันแล้วเหรอ?"

"คุยกันตอนไหน?"

"อ้อ ลืมไป ตอนนั้นนายบาดเจ็บจนสลบอยู่นี่นะ"

"สรุปคือพวกนายไม่ได้ปรึกษาฉันเลยนี่หว่า!"

"ช่างเถอะน่า ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร"

"เรื่องใหญ่โว้ย ไอ้สารเลว!"

"ทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม!"

"ตอนนี้ฉันขอลงจากเรือยังทันไหม? ฉันเป็นแค่นักวิทยาศาสตร์ที่อยากสร้างเรือนะ ทำไมต้องไปเผชิญหน้ากับตระกูลดองกี้โฮเต้ที่โหดเหี้ยมพวกนั้นด้วย...?"

ในฐานะคนนอร์ทบลู มีหรือที่เกรย์จะไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของโดฟลามิงโก้? ในฐานะถิ่นกำเนิดของเขา ตำนานมากมายเกี่ยวกับโดฟลามิงโก้ยังคงเล่าขานกันอยู่ในนอร์ทบลู

"ด้วยความเร็วของเรือเรา แค่สองวันก็ถึงสไปเดอร์ไมล์แล้ว"

ไม่มีใครสนใจเสียงบ่นพึมพำของเกรย์ เนรุกางแผนที่เดินเรือออก แล้วชี้ไปที่จุดกากบาทบนแผนที่

"จากข้อมูลที่รวบรวมมาก่อนหน้านี้ สไปเดอร์ไมล์คือฐานที่มั่นดั้งเดิมของตระกูลดองกี้โฮเต้ในนอร์ทบลู แม้จะเคยถูกทิ้งร้างไปช่วงหนึ่ง แต่หลังจากโดฟลามิงโก้ได้รับตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัด พวกมันก็ส่งคนจากโลกใหม่กลับมา และยึดเมืองที่เป็นจุดเริ่มต้นแห่งนี้กลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมอีกครั้ง

ไม่เพียงเท่านั้น ตระกูลดองกี้โฮเต้ยังควบคุมธุรกิจที่เกี่ยวข้องมากมายที่นั่น ตั้งแต่โรงประมูล ร้านอาวุธ ไปจนถึงบ่อนกาสิโน ทั้งหมดดำเนินการภายใต้ชื่อของเจ็ดเทพโจรสลัด และยังกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาอุตสาหกรรมอื่นๆ ในเมือง จนกลายเป็นเมืองการค้าที่มีชื่อเสียงกว้างไกล

ในความเป็นจริง เมืองนั้นยังเป็นแหล่งแลกเปลี่ยนสินค้าใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในนอร์ทบลู ภายใต้ความเจริญรุ่งเรืองฉาบหน้า มีการทำธุรกรรมผิดกฎหมายสารพัดซ่อนอยู่ และด้วยสถานะพิเศษของเจ็ดเทพโจรสลัด ทหารเรือจะไม่ลงมือกับพวกมันหากไม่มีหลักฐานแน่นหนา

เผลอๆ กองทัพเรือเองนั่นแหละที่อาจจะมีการติดต่อลับๆ กับตระกูลดองกี้โฮเต้ อย่างน้อยจากข้อมูลที่ฉันได้มา ประเทศส่วนใหญ่ในนอร์ทบลูล้วนมีการติดต่อลับๆ กับตระกูลดองกี้โฮเต้ และหลายประเทศในนั้นก็เป็นสมาชิกของรัฐบาลโลกด้วย"

"สมกับเป็นเจ็ดเทพโจรสลัด! อำนาจแผ่ขยายเกี่ยวพันกันไปทั่ว ดึงกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆ เข้ามารวมกันเป็นเครือข่ายผลประโยชน์ขนาดมหึมา แค่ฟังดูก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลแล้ว"

เนียอุทานออกมา แค่ฐานที่มั่นแห่งหนึ่งในนอร์ทบลู ก็ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความมืดมิดลึกราวมหาสมุทร เทียบกับตระกูลดองกี้โฮเต้แล้ว ตระกูลฟิลเก้ก่อนหน้านี้เหมือนเด็กเล่นขายของไปเลย

"ฟังดูน่าเกรงขามดีนี่ แต่ถ้ามีกัปตันอยู่ พวกเราต้องไม่เป็นไรแน่"

"แบบนี้พวกเราก็จะมีค่าหัวแล้วสิ อยากรู้จังว่าจะได้ค่าหัวเท่าไหร่"

เพนกวินและซาจิยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ถึงขั้นเริ่มเพ้อฝันถึงค่าหัวของตัวเองแล้ว

"บางทีที่นั่นอาจจะมีหมีสาวน่ารักๆ ก็ได้นะ"

เบโปะหน้าแดง หัวเราะคิกคักเหมือนนึกอะไรดีๆ ออก

"นั่นมันออกทะเลไปไกลแล้ว..." ลอว์กุมขมับอย่างพูดไม่ออก มองดูเบโปะที่หลุดเข้าไปในโลกจินตนาการ

ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน สองวันผ่านไปในพริบตา และสไปเดอร์ไมล์ก็มาถึง!

จบตอน