บทที่ 38 - ล่วงเกินคุณหลิน?

บทที่ 38 - ล่วงเกินคุณหลิน?

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ในใจผู้จัดการจินเองก็รู้สึกรังเกียจหลินฟานอยู่บ้าง ในสายตาเขา เด็กคนนี้ก็แค่พวกบ้านจน วันๆ ขลุกอยู่กับพวกนักเลงข้างถนน

แล้วตัวเขาละ? ผู้จัดการจินถือว่าเป็นผู้บริหารระดับสูงของเครือธุรกิจตู้ เป็นชนชั้นนำของสังคมเชียวนะ!

แค่นั่งร่วมโต๊ะกับคนแบบนี้ ก็ถือว่าลดเกรดตัวเองแล้ว

ผู้จัดการจินพูดด้วยความรำคาญ "แขกผู้มีเกียรติจะมาถึงแล้ว รีบไสหัวออกไปให้หมด รวมถึงญาติขอทานของพวกคุณด้วย ให้พวกเขาออกไป"

คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย แม้แต่หวงจงสือเองก็เช่นกัน เขาหันไปมองหลินฟาน "ไม่ได้ยินที่ผู้จัดการจินพูดรึไง ยังไม่ออกไปอีก"

"แล้วก็นาย หวงจงสือ พาคนประเภทไหนมาร่วมโต๊ะอาหารของฉัน" ผู้จัดการจินหน้าตาเกรี้ยวกราด "ใช่ว่าใครจะมีสิทธิ์มานั่งร่วมโต๊ะกับฉันได้นะ"

หวงจงสือหน้าถอดสี รีบอธิบาย "ผู้จัดการจิน..."

"ไปกันเถอะ" หลินฟานลุกขึ้น ยิ้มร่ามองหวงจงสือ "ดูท่าทางผู้จัดการจินเขาก็ไม่ต้อนรับคุณเหมือนกันนะ คุณน้าเขย"

เห็นหวงจงสือหน้าแตก หลินฟานก็สะใจลึกๆ เขาเดินตรงดิ่งออกจากห้องไป

หวงจงสือเหมือนอยากจะอธิบายอะไรอีก แต่ผู้จัดการจินตวาดใส่ "ยังไม่รีบไสหัวไปอีก? สภาพแบบนี้ยังหวังจะเลื่อนขั้น?"

"ครับ ครับ" เหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผากหวงจงสือ เขากำหมัดแน่น มองแผ่นหลังของหลินฟานด้วยความคับแค้นใจ เขาเฝ้ารอโอกาสนี้มานานมากแล้ว ด้วยอายุขนาดนี้ ถ้ายังไม่ได้ขยับตำแหน่ง ชาตินี้คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

มองดูพวกเขาเดินออกไป ผู้จัดการจินก็แค่นเสียงเฮอะ ส่วนญาติของอีกสี่คนก็รีบแจ้นออกไปเช่นกัน

ผู้จัดการจินดื่มด่ำกับความรู้สึกแบบนี้ คนพวกนี้จะได้เลื่อนขั้นหรือไม่ ขึ้นอยู่กับคำพูดของเขาเพียงคำเดียว พวกมันต้องคอยประจบเอาใจเขาให้ดี

ไม่อย่างนั้น หวงจงสือก็คือตัวอย่างจุดจบของพวกมัน

พวกเขาเดินออกมาจากห้องปิดประตู

"หลินฟาน!" หวงชิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอกัดฟันจ้องหน้าเขาเขม็ง "นายมันตัวซวยไปที่ไหนก็มีแต่เรื่อง นายรู้มั้ยว่าพ่อฉันรอโอกาสนี้มานานแค่ไหนแล้ว เพราะนายคนเดียว ทุกอย่างพังหมดแล้ว!"

จางชิงซูรีบดึงตัวหวงชิงไว้ "ชิงชิง เรื่องนี้ถึงพี่เขาจะผิด แต่โอกาสหน้าก็ยังมี"

"มีโอกาสอะไรกัน" หวงจงสือด่ากราด "จางชิงซู คุณดูญาติคุณสิ ไม่ได้เรื่องได้ราว แถมยังทำเสียเรื่องอีก!"

พูดจบ เขาก็ง้างมือจะตบหน้าจางชิงซู

หลินฟานคว้าข้อมือเขาไว้ทันควัน หวงจงสือเห็นหลินฟานกล้ามาขวาง ยิ่งโกรธจัด

แต่ไม่นานเขาก็พบว่า พอถูกหลินฟานบีบข้อมือไว้ มือของเขาก็ขยับไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

สีหน้าของเขายิ่งเคร่งเครียดลงไปอีก

ทันใดนั้น ที่สุดทางเดิน ชายวัยกลางคนสวมสูทสีดำก็เดินเข้ามา

หวงจงสือมองปราดเดียวก็จำได้ ตู้ยวี่

เขาเคยเห็นตู้ยวี่แต่ไกลๆ ในงานประชุมพนักงานเมื่อนานมาแล้ว เขารู้ดีว่านี่คือว่าที่ผู้นำตระกูลตู้คนต่อไป

เป็นบุคคลสำคัญที่เขาไม่อาจเอื้อมถึง

"รีบหลบไป!" หวงจงสือตะโกน "อย่าขวางทาง"

หวงชิงกับจางชิงซูไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ก็รีบหลบไปชิดริมทางเดิน กลัวจะไปขวางทางตู้ยวี่

กลับกัน หลินฟานยังคงยืนตระหง่านอยู่กลางทางเดิน

หวงจงสือรีบตะโกน "หลินฟาน รีบหลีกทางเดี๋ยวนี้!"

ในใจหวงจงสือแทบจะบ้าตาย ตอนนี้แค่ล่วงเกินผู้จัดการจิน ก็แค่เสียโอกาสเลื่อนตำแหน่ง แต่ถ้าหลินฟานตาถั่วไปล่วงเกินตู้ยวี่เข้า เขาคงหมดอนาคตในเครือธุรกิจตู้แน่ๆ

เขาเสียใจจริงๆ รู้งี้หาข้ออ้างอื่นมาประจบผู้จัดการจินดีกว่า ทำบ้าอะไรถึงต้องพาไอ้เวรหลินฟานมาด้วย

"แกยังไม่หลีกอีก!" หวงจงสือเห็นตู้ยวี่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก็ปรี่เข้าไปจะกระชากตัวหลินฟานออกมา แต่หลินฟานยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

"รีบร้อนอะไร" หลินฟานปรายตามองหวงจงสือ "ไม่อยากเลื่อนขั้นแล้วเหรอ?"

หวงจงสือแค่นเสียง "โอกาสเลื่อนขั้นของฉันถูกแกทำลายไปหมดแล้ว! แกไปล่วงเกินผู้จัดการจิน..."

พูดยังไม่ทันจบ หลินฟานก็สวนขึ้นว่า "คำพูดผู้จัดการจินศักดิ์สิทธิ์ หรือคำพูดตู้ยวี่ศักดิ์สิทธิ์กว่า? เดี๋ยวฉันบอกให้ตู้ยวี่เลื่อนตำแหน่งให้คุณก็สิ้นเรื่อง"

หลินฟานพูดด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับว่าแค่เขาพูดคำเดียวก็จัดการได้ทุกอย่าง

หวงจงสือหน้าถอดสี "หลินฟาน แกอย่ามาป่วนได้มั้ย!"

หวงจงสือตกใจแทบสิ้นสติ ดูท่าทางหลินฟานจะบ้าไปแล้วจริงๆ

ตอนนั้นเอง ตู้ยวี่ก็เดินเข้ามาถึง หลินฟานเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อน "ตู้ยวี่!"

จบกัน จบกัน!

หัวใจหวงจงสือหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไอ้หมอนี่ตั้งใจมาป่วนชัดๆ หรือว่าเป็นเพราะเมื่อก่อนเขาเคยด่ามัน มันเลยเก็บความแค้นมาลงที่นี่?

รู้งี้ว่าไอ้เด็กเวรนี่มันเจ้าคิดเจ้าแค้น ตอนนั้นเขาคงไม่ไปหักหน้ามันขนาดนั้น

ส่วนเรื่องที่หลินฟานบอกว่าจะให้ตู้ยวี่เลื่อนตำแหน่งให้ ตลกตายล่ะ?

ตู้ยวี่เป็นใคร? เขาคือคนที่จะกุมบังเหียนตระกูลตู้ในวันหน้า เป็นบุคคลระดับท็อปของเมืองชิงเฉิง

แล้วหลินฟานล่ะ แค่นักเรียนจนๆ คนหนึ่ง จะไปรู้จักตู้ยวี่ได้ยังไง?

ตู้ยวี่มายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

หวงจงสือรีบหันกลับไป โค้งคำนับ "คุณตู้ครับ ขอโทษด้วยครับ นี่ญาติห่างๆ ของผมเอง เขาไม่รู้สถานะของคุณ เลยมายืนขวางทาง ผมจะไล่เขาไปเดี๋ยวนี้ครับ"

แต่สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงคือ ตู้ยวี่กลับยิ้มออกมา "หวงจงสือใช่ไหม? ทำไมไม่เข้าไปนั่งข้างใน มายืนทำอะไรกันทั้งครอบครัวอยู่ข้างนอก?"

นึกไม่ถึงว่าตู้ยวี่จะรู้จักเขา หวงจงสือรู้สึกเหมือนฝันไป ปกติเขาจะขี้โม้แค่ไหน แต่เขาก็รู้สถานะตัวเองดี

หัวหน้าแผนกเล็กๆ อย่างเขา ไม่มีโอกาสแม้แต่จะเข้าไปคุยกับตู้ยวี่ใกล้ๆ สำหรับเขา ตู้ยวี่คือเทวดาที่อยู่บนฟ้า

แต่ใครจะไปนึกว่า ตู้ยวี่จะรู้จักเขา แถมยังเรียกชื่อเขาถูกด้วย

"คุณตู้ครับ คือ... ญาติห่างๆ ของผมคนนี้บังเอิญไปล่วงเกินผู้จัดการจินเข้า ผู้จัดการจินเลยโกรธ..."

ตู้ยวี่ขมวดคิ้ว หันไปมองหลินฟาน "เสี่ยวจินล่วงเกินคุณหลินงั้นเหรอ?"

คุณหลิน?

หวงจงสือรวมถึงจางชิงซูกับหวงชิงที่ยืนหลบมุมอยู่ ต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก คุณหลินอะไรกัน?

หวงจงสือรีบแก้ต่าง "ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ เป็นญาติห่างๆ ของผมคนนี้ล่วงเกินผู้จัดการจินครับ"

"ตามผมเข้ามาเถอะ"

ใบหน้าของตู้ยวี่ฉายแววโกรธเกรี้ยวแวบหนึ่ง จากนั้นเขาก็ผลักประตู เดินสืบเท้าเข้าไปในห้องอาหาร

"นี่มัน..." หวงจงสือลังเล ก็ผู้จัดการจินเพิ่งไล่พวกเขาทั้งครอบครัวออกมา ขืนกลับเข้าไปตอนนี้ มันจะดูไม่ดีรึเปล่า

แต่เห็นหลินฟานเดินตามเข้าไปแล้ว

หวงจงสืออยากจะเรียกหลินฟานไว้ แต่พอคิดดูอีกที ตู้ยวี่เป็นคนเรียกให้ครอบครัวเขาเข้าไป ผู้จัดการจินคงไม่กล้าว่าอะไรมั้ง?

คิดได้ดังนั้น หวงจงสือจึงพาจางชิงซูและหวงชิงเดินตามเข้าไป

"คุณตู้มาแล้ว" ผู้จัดการจินรีบลุกขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม กำลังจะเอ่ยปากประจบสอพลอ ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นหลินฟานยืนอยู่ข้างตู้ยวี่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

หน้าของผู้จัดการจินบึ้งตึง พอเห็นครอบครัวหวงจงสือเดินกลับเข้ามา เขาก็ตวาดทันควัน "หวงจงสือ นายหมายความว่าไง ฉันสั่งให้ไสหัวออกไป ทำไมยังหน้าด้านกลับเข้ามาอีก?"

[จบแล้ว]