บทที่ 8 - หอคอยสัมฤทธิ์น้อย

บทที่ 8 - หอคอยสัมฤทธิ์น้อย

นับตั้งแต่ศึกเหมืองหินเขียวสิ้นสุดลง หวังหมิงเป่าก็ถูกตระกูลเรียกตัวกลับอย่างเร่งด่วน เป็นการยุติภารกิจเฝ้าระวังในที่สุด สาเหตุไม่มีอะไรซับซ้อน เป็นเพราะศาสตราวิปลาสที่เขาได้หลอมสร้างขึ้นมานั่นเอง

แม้ว่าศาสตราเหล่านี้จะมีวิธีการใช้งานที่ซับซ้อน แต่ทว่าอานุภาพกลับร้ายกาจไม่ด้อยไปกว่าใคร กระทั่งผู้ฝึกตนขั้นกลั่นลมปราณระดับหนึ่งก็สามารถใช้งานได้อย่างง่ายดาย และแสดงพลังเทียบเท่าศาสตราระดับหนึ่งขั้นต่ำได้อย่างไม่มีปัญหา

การค้นพบครั้งนี้สร้างความสั่นสะเทือนครั้งใหญ่แก่ชนชั้นสูงของตระกูล ถึงขนาดที่พวกเขาได้มอบภารกิจพิเศษให้แก่หวังหมิงเป่าโดยเฉพาะ นั่นคือการหลอมศาสตราออกมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แก่ตระกูล

“หมิงเป่า อนาคตของตระกูลฝากไว้ที่เจ้าแล้วนะ!” หวังเต๋อหยางเรียกพบหวังหมิงเป่าด้วยตนเอง ด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง

หวังหมิงเป่าพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ท่านประมุขวางใจได้เลยขอรับ ข้าจะทำให้สุดความสามารถ”

สองปีผ่านไป สถานการณ์ก็พลิกผัน

ตลอดสองปีที่ผ่านมานี้ ความขัดแย้งระหว่างตระกูลหวังกับสำนักหมิงหัว ตระกูลหวง และสำนักชื่อเซียวได้ทวีความรุนแรงอย่างต่อเนื่อง การปะทะเพื่อแย่งชิงทรัพยากรเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ทำให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายอยู่ทุกวัน

“ท่านประมุข! เพิ่งมีข่าวด่วนเข้ามาว่า สำนักหมิงหัวร่วมมือกับตระกูลหวงเข้าจู่โจมเหมืองเหล็กชาดของเราอีกแล้ว สมาชิกตระกูลระดับเจ็ดเสียชีวิตไปสองคน” ผู้อาวุโสรองหวังเต๋อฝ่ารายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หวังเต๋อหยางกำหมัดแน่น แววตาฉายความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด “พวกมันชักจะรังแกเราเกินไปแล้ว!”

“ท่านประมุข เราต้องรีบเพิ่มความแข็งแกร่ง มิฉะนั้นแล้ว...” หวังเต๋อฝ่าหยุดคำพูดไว้กลางคัน แต่ความหมายนั้นชัดเจนแจ้ง

หวังเต๋อหยางพยักหน้า “ข้าเข้าใจ โชคดีที่ทักษะการหลอมศาสตราของข้าพัฒนาขึ้น ตอนนี้ข้าเลื่อนเป็นช่างหลอมระดับสองขั้นสูงแล้ว และเริ่มมองเห็นหนทางการหลอมศาสตาระดับสองขั้นสูงสุดได้บ้าง”

“ยินดีด้วยท่านประมุข!” หวังเต๋อฝาดวงตาเป็นประกาย

“แต่นี่ยังไม่พอ” หวังเต๋อหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม “เราต้องการไพ่ตายมากกว่านี้ ทางด้านหมิงเป่าเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ศาสตราของหมิงเป่าช่วยตระกูลได้มาก โดยเฉพาะพวกรุ่นเยาว์ระดับต่ำและตระกูลสาขา พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นมากเลยทีเดียว แต่ดูเหมือนเขาเพิ่งจะเริ่มตัดสินใจหลอมศาสตราระดับหนึ่งเมื่อเร็ว ๆ นี้เอง” หวังเต๋อฝ่าตอบ

“ดี สนับสนุนเขาต่อไป” หวังเต๋อหยางกำชับ

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา หวังหมิงเป่าแทบจะทุ่มเวลาทั้งหมดให้กับการฝึกตนและการหลอมศาสตรา ผลก็คือไม่เพียงแต่ทักษะการหลอมของเขาจะรุดหน้าไปอย่างก้าวกระโดด แต่ระดับพลังยังทะลวงสู่ขั้นกลั่นลมปราณระดับห้าได้อย่างราบรื่นอีกด้วย

ภายในห้องของเขาเต็มไปด้วยวัสดุนานาชนิด บนโต๊ะวางเรียงรายไปด้วยศาสตรารูปร่างประหลาด

“ชิ้นนี้ต้องเต้นถึงจะใช้ได้ ชิ้นนี้ต้องร้องเพลง ชิ้นนี้ต้องท่องกลอนใส่ แล้วยังมีชิ้นนี้... ต้องหกสูงถึงจะใช้ได้...” หวังหมิงเป่าจัดของไปพลางส่ายหน้ายิ้มขื่น “พรสวรรค์การหลอมของข้านี่มันชักจะหลุดโลกขึ้นทุกวันจริง ๆ”

แม้จะยังเกิดการกลายพันธุ์ของศาสตราอยู่เสมอ แต่ในช่วงสองปีนี้ เขาเลิกสนใจเรื่องวิธีใช้งานอันแปลกประหลาดเหล่านั้นไปแล้ว แต่หันมามุ่งเน้นการค้นหากฎเกณฑ์ที่ซ่อนอยู่ภายในแทน

“บางที การกลายพันธุ์พวกนี้อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันอาจเป็นกฎการหลอมที่ซ่อนอยู่” หวังหมิงเป่าคิดในใจ

“อักขระพวกนี้ดูแตกต่างจากของทั่วไป จุดเชื่อมต่อพลังงานซับซ้อนกว่า บางจุดต้องใช้คลื่นพลังงานเฉพาะถึงจะกระตุ้นได้”

แววตาเขาฉายแววตื่นเต้น เขาจดบันทึกกฎเกณฑ์เหล่านี้ แล้วพยายามหลอมศาสตราใหม่ ๆ โดยอิงจากกฎที่เขาสรุปได้

ทว่า... กฎที่เขาสรุปได้ดูเหมือนจะเป็นแค่สมมติฐาน เพราะในความเป็นจริง การกลายพันธุ์กลับไม่สนใจเหตุผลของหวังหมิงเป่าเลย ไม่ว่าเขาจะวิจัยหรือพยายามหลีกเลี่ยงสักเท่าใด สุดท้ายมันก็ยังกลายพันธุ์อยู่ดี

หวังหมิงเป่าจึงตัดสินใจปล่อยวางความกังวลเสียที เขายอมหยุดคิดว่าจะต้องหลอมสร้างศาสตราที่สมบูรณ์แบบได้อย่างไร แต่ปล่อยให้การหลอมเป็นไปตามสัญชาตญาณโดยสิ้นเชิง อยากจะหลอมสิ่งใดก็หลอมไป

“อย่างไรเสียมันก็กลายพันธุ์ไปแล้ว เช่นนั้นก็ทำไปให้สุดกำลังเลย!” เขาคิดในใจ

และเพราะความไม่คาดหวังนี่เอง ทำให้เขากล้าที่จะลองหลอมสร้างศาสตราขั้นต่ำระดับหนึ่งที่ยากขึ้นไปอีก

ดุจดังคำกล่าวที่ว่า “ก้าวแรกสู่สังเวียน คือการเชือดคนรักเซ่นสังเวย”

อ๊ะ ไม่ใช่สิ ก้าวแรกของการปล่อยวางที่แท้จริงนั้น คือการนำของเก่าที่ไร้ค่ามาฝึกมือต่างหาก

สำหรับวัสดุทดลองชิ้นแรก แน่นอนว่าต้องเป็น ‘ลูกบอลสีดำ’ ซึ่งเป็นชิ้นแรกที่เขาหลอมสร้างได้สำเร็จ มันเป็นสิ่งเดียวที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง มีไว้เพื่อดูต่างหน้าเท่านั้น

ส่วนสิ่งไร้ค่าชิ้นอื่น ๆ ที่ใช้งานไม่ได้จริง หรือมีเงื่อนไขอันน่ารังเกียจเกินกว่าจะยอมรับได้ เช่น ต้องกินอุจจาระจึงจะใช้งานได้ หรือต้องใช้ปากคาบนิ้วเท้าตนเองเพื่อกระตุ้น... ต้องถามว่าของพรรค์นี้ หวังหมิงเป่าจะกล้านำออกมาให้ผู้ใดเห็นหรือไม่?

ดังนั้น เพื่อที่จะจัดการกับสิ่งไร้ค่าเหล่านี้ ทางเดียวก็คือจับพวกมันหลอมรวมเข้าไปในศาสตราใหม่ บังคับให้มันกลายพันธุ์อีกครั้ง เผื่อว่าจะสามารถใช้งานได้บ้าง

แต่หวังหมิงเป่าก็ยังแอบมีความคาดหวังกับผลงานชิ้นนี้อยู่เล็กน้อย เขาพึมพำ “ลูกบอลนี้คือศาสตราที่กลายพันธุ์ชิ้นแรก ในตอนนั้นระบบของข้าก็หายไปแล้วด้วย ไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบอะไรหรือไม่?”

เขานำไผ่ม่วงระดับหนึ่งขั้นต่ำที่เตรียมไว้ออกมา ผสมของเหลววิญญาณจากวัสดุหายากหลายชนิด แล้วเริ่มลงมือสลักลวดลายลงบนลำไผ่

“จะทำประณีตเพียงใด สุดท้ายก็ยังมองไม่เห็นอยู่ดี เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับวิธีเดิม ๆ หรอก ทำไปตามใจปรารถนาเลย”

เมื่อลำไผ่ม่วงเต็มไปด้วยอักขระที่สลักไว้จนยุบยับ หวังหมิงเป่าก็จับลูกบอลสีดำฝังลงไปในตัวไผ่ จากนั้นจึงส่งมันเข้าเตาไฟปฐพี และเริ่มใช้พลังปราณควบคุมการหลอมในขั้นตอนสุดท้าย

เมื่อศาสตราเริ่มก่อร่าง หวังหมิงเป่าสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันไร้เหตุผลที่คุ้นเคย หัวใจของเขาพลันวูบไหว รีบตั้งสติควบคุมศาสตรา พร้อมกับสร้างโล่พลังปราณขึ้นมาเพื่อป้องกันการระเบิดของไฟปฐพี

“ตูม!”

เสียงระเบิดที่อับทึบดังขึ้นอีกครั้ง เปลวไฟภายในเตาหลอมปะทุวูบหนึ่ง ทว่าในที่สุด ศาสตราก็หลอมเสร็จสมบูรณ์ลงได้

ต้องยอมรับว่า อัตราความสำเร็จในการหลอมของหวังหมิงเป่า จะเรียกว่าศูนย์เปอร์เซ็นต์ก็ย่อมได้ หรือจะเรียกว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ไม่ผิดนัก

เพราะของที่เขาตั้งใจจะสร้างไม่เคยทำสำเร็จเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ได้ศาสตราประหลาดออกมาในทุกคราไป

ผลงานชิ้นนี้คือ ‘หอคอยสัมฤทธิ์ขนาดเท่าฝ่ามือ’ ผิวหน้าสลักเสลาด้วยอักขระที่ซับซ้อน ยอดหอคอยฝังลูกบอลสีดำลูกนั้นไว้อย่างเหมาะเจาะพอดี ทว่าลูกบอลสีดำนั้นได้แปรเปลี่ยนไป มันมีแสงเรืองรองไหลเวียนอยู่ภายใน ดูผิดแผกไปจากเดิมอย่างมาก

“ศาสตราชิ้นนี้... ดูแตกต่างจากชิ้นก่อน ๆ เลย” หวังหมิงเป่าเอ่ยด้วยความสงสัยในความพิเศษของมัน

เขาจึงลองส่งพลังปราณเข้าไปในหอคอยสัมฤทธิ์ขนาดเล็กนั้น หอคอยสั่นสะเทือนเบา ๆ พร้อมกับส่งข้อมูลชุดหนึ่งเข้ามาในห้วงความคิดของเขา

“นี่มัน... ไม่จำเป็นต้องมีเงื่อนไขการกระตุ้นพิเศษเลย!” หวังหมิงเป่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน จุดสนใจทั้งหมดจึงพุ่งไปที่ข้อนี้เพียงอย่างเดียว จนทำให้เขาเผลอลืมตรวจสอบข้อมูลส่วนอื่นไปชั่วครู่

ครั้นเมื่อความตกตะลึงเริ่มจางหาย และเขาสามารถตั้งสติกลับคืนมาได้ จึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าตนยังต้องดูข้อมูลส่วนที่เหลืออีก

ทันใดนั้น เขาก็ต้องตกตะลึงจนพูดไม่ออกเป็นครั้งที่สอง

เพราะศาสตราชิ้นนี้... มันได้ก้าวข้ามขอบเขตของศาสตราทั่วไปไปไกลจนสุดหยั่งถึงแล้ว!

(จบแล้ว)