บทที่ 14 : ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...

หลังจากการเฝ้ามอง 'ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน' ผ่านหยาดน้ำตาผลึกเหมันต์ นางพบว่ามันแทบไม่ต่างจากโลกใบเดิมที่นางเคยอาศัยอยู่ สิ่งที่แตกต่างเห็นจะมีเพียงชื่อเรียกขานของประเทศต่างๆ และทรัพยากรที่ดูจะขัดสนยิ่งกว่า

หากปรารถนาจะล่วงรู้ให้ลึกซึ้งกว่านี้ คงต้องรอโอกาสไปสัมผัสด้วยตาตนเอง

นางยกมือขึ้นพินิจดู... ผิวพรรณขาวดุจหิมะ นิ้วเรียวยาวงดงาม ปลายนิ้วประดับด้วยอัญมณีสีน้ำเงินไพลิน... ทว่าฝ่ามือนี้กลับมิได้ถูกหล่อเลี้ยงด้วยพลังเซียน

ใจกลางฝ่ามือว่างเปล่าโหวงเหวง แม้แต่ยามแบมือยังรู้สึกได้ถึงความไม่สมจริง... เฮ้อ การสวมบทบาทแบบสมจริงสมจูรณ์นี่มันก็สมจริงเกินไปหน่อยนะ

นางจ้องมองฝ่ามือที่ว่างเปล่านั้น ก่อนจะรวบรวมไอเย็นยะเยือกเพื่อปรับสภาพให้กลับคืนสู่สภาวะปกติ

สีหน้าฉายแววกังวล นางหลับตาลง ปลายนิ้วเคาะลงบนบัลลังก์น้ำแข็งเป็นจังหวะ

"ติ๊ก..."

"ติ๊ก..."

"ติ๊ก..."

ช่องแชทถ่ายทอดสด... "เทพธิดาน้ำแข็งบาดเจ็บงั้นหรือ?"

"หืม? นายก็สังเกตเห็นเหมือนกันเหรอ?"

"ใช่ ข้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียร ตามหลักเหตุผลแล้ว ท่าทางแบบนี้นางกำลังใช้พลังเซียนกดข่มอาการบาดเจ็บภายในสาหัสอยู่แน่ๆ"

"เมนต์บน อย่ามาเผยแพร่ความเชื่อตมงาย รัฐเขายอมรับแค่ผู้มี 'พลังพิเศษ' ไม่ใช่ 'ผู้บำเพ็ญเพียร'..."

"งั้นอธิบายท่าทางของนางสิ คนธรรมดาที่ไหนทำแบบนั้น ฉันว่านางต้องเป็นผู้บำเพ็ญเพียรจอมซุ่มซ่ามที่เผลอหลุดเข้ามาแน่ๆ"

"สวัสดีครับทุกคน โอนมาให้ผม 88,888 รับรองว่าผมจะพาพวกคุณเข้าสู่ขั้น 'กลั่นลมปราณ' ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่เส้นทางเซียนแน่นอน"

"ต้มตุ๋นชัดๆ ถ้าฉันฝึกไม่สำเร็จ แกก็คงบอกว่าฉันไร้วาสนา แล้วก็เชิดเงินค่าครูไปทำบุญล้างซวยสิท่า"

"กดรายงานแล้ว กดรัวๆ เลย ฉันยอมไปฝึกกับพี่ปิงดีกว่าไปฝึกกับแก"

"ความจริงแล้วผมคือน้องชายของเจ้าหญิงน้ำแข็ง... โอนเงินมาสิ..."

"เมนต์บน ผมคือจิ๋นซีฮ่องเต้... โอนเงินมาเหมือนกัน •᷄ࡇ•᷅"

หน่วยพิทักษ์มังกรเองก็สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ พวกเขารีบย้อนดูภาพบันทึก พยายามค้นหาว่านางได้รับบาดเจ็บตอนไหน... ซึ่งเป็นจุดที่พวกเขาอาจมองข้ามไป

สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ไม่ว่าฮั่นปิงจิงจะเป็นใครในตอนนี้ นางก็ได้ช่วยเหลือประเทศมังกรไว้ และประเทศมังกรย่อมตอบแทนบุญคุณเสมอ!

...ฮั่นปิงจิงรับรู้ได้ว่าเพื่อนร่วมทีมมาถึงแล้ว เขาอยู่หน้าประตูตำหนักผลึกเหมันต์พอดี

"เกล็ดน้ำแข็งโปรยปราย ก่อรูปร่างดั่งหิมะ... เข้ามาสิ"

ฉินเทียนลังเลเล็กน้อยที่หน้าประตู ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไป คลื่นความเย็นยะเยือกปะทะเข้าใส่ใบหน้า อุณหภูมิข้างในนี้ต้องติดลบอย่างแน่นอน

ฉินเทียนเรียกชุดเกราะออกมาป้องกันความหนาวเย็น ทว่าความยะเยือกยังคงแทรกซึมเข้ามา สีหน้าของเขายังคงนิ่งเฉยขณะก้าวเดินต่อไป

ฮั่นปิงจิงสัมผัสได้ถึงไอร้อน หากอยู่ข้างนอกนางพอจะทนได้ แต่ภายในบ้านของนางไม่ควรมีสิ่งนี้เจือปน

"มนตราเย่หลัวลี่... อาภรณ์เหมันต์"

ประกายแสงสีฟ้าจางๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าฉินเทียน ด้วยสัญชาตญาณ เขาตั้งท่าเตรียมต่อสู้ทันที

ในฐานะสมาชิกหน่วยงานพิเศษระดับชาติ... โดยเฉพาะหน่วยพิทักษ์มังกร สัญชาตญาณระวังภัยของเขานั้นเฉียบคมยิ่งนัก

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมตั้งท่าต่อต้านเวทมนตร์ของนาง ฮั่นปิงจิงจึงเอ่ยขึ้น

"หืม?... ไม่ต้องกังวล ข้าแค่จะมอบเสื้อผ้าให้เจ้า เพื่อกันความร้อนจากตัวเจ้าไม่ให้รั่วไหลออกมา และกันความเย็นจากตำหนักไม่ให้ทำร้ายเจ้าต่างหาก"

"อุณหภูมิในตำหนักผลึกเหมันต์ของข้าต่ำกว่าลบสี่สิบองศา ร่างกายของเจ้าทนได้ไม่นานหรอก"

ฉินเทียนพยักหน้า เมื่อสวมใส่อาภรณ์นั้นแล้ว เขาก็ไม่รู้สึกหนาวเหน็บอีกต่อไป

แน่นอนว่าฮั่นปิงจิงไม่ได้ว่างพอจะเสกชุดกระโปรงฟรุ้งฟริ้งให้เขาหรอกนะ... มันก็แค่เสื้อผ้ากันหนาวธรรมดาๆ เท่านั้นเอง

"เชี่ย! เชี่ย! ลบสี่สิบองศา?"

"ถ้าฉันเข้าไปคงแข็งตายกลายเป็นไอติมแท่งทันที"

"ไอติมแท่งมันน้อยไป แข็งตายคาที่จนเนื้อหลุดร่อนเลยต่างหาก"

"อาศัยอยู่ในที่หนาวขนาดนั้น... เทพธิดาของฉันจะเป็นอะไรไหมเนี่ย?"

"อืม... ตอบยากแฮะ คนธรรมดาคงแย่แน่ แต่... สำหรับนาง..."

ฮั่นปิงจิง! "ฉันไม่ใช่มนุษย์ตั้งแต่แรกแล้วย่ะ! ฉันคือเจ้าหญิงน้ำแข็งแห่งแดนภูต ผู้กำเนิดจากน้ำแข็งและหิมะของโลกใบนี้"

นางไม่รู้หรอกว่าชาวเน็ตกำลังวิจารณ์อะไรกัน เพราะนางไม่มีโทรศัพท์ และถึงมี... โลกแห่งโชคชะตานี้ก็ไม่มีสัญญาณอยู่ดี