บทที่ 25: พบเจอผู้คนริมน้ำ

บทที่ 25: พบเจอผู้คนริมน้ำ

เมื่อยิ่งเดินเข้าใกล้บริเวณที่เกิดเพลิงไหม้ อุณหภูมิโดยรอบก็เริ่มสูงขึ้น

จนกระทั่งเดินไปถึงจุดที่เปลวเพลิงโหมกระหน่ำ หลิวอันจึงพบว่าการลุกลามของไฟถูกตัดขาดด้วยลำธารที่มีความกว้างราวหกถึงเจ็ดเมตร

เปลวเพลิงโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของลำธาร ในขณะที่อีกฝั่งกลับสงบนิ่งไม่ได้รับผลกระทบใดๆ โดยสิ้นเชิง

ทว่า สิ่งที่น่าสนใจคือ มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันอยู่ที่ริมลำธารฝั่งนี้

คนกลุ่มนี้ประกอบไปด้วยชายและหญิง พวกเขานั่งล้อมวงกัน ดูเหมือนกำลังย่างปลาและทานอาหารกันอยู่

บรรยากาศราวกับกำลังมาปิกนิกพักผ่อนหย่อนใจริมน้ำก็ไม่ปาน

การปรากฏตัวของหลิวอันดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

ขณะที่หลิวอันกำลังสังเกตการณ์ ชายวัยกลางคนสวมชุดลายพรางที่มีผมบางช่วงหน้าผากกว้างก็ลุกขึ้นเป็นคนแรก แล้วเดินเข้ามาหาหลิวอันพร้อมรอยยิ้ม

"น้องชาย จะเดินทางไปที่หมู่บ้านงั้นเหรอ?"

สุภาษิตว่าไว้ ยื่นมือไม่ตบหน้าคนมีรอยยิ้ม ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงท่าทีเป็นมิตร หลิวอันจึงพยักหน้าตอบรับ

"ใช่ครับ!"

"ฮ่าๆ น้องชาย ไม่ต้องเกร็งไปหรอก เป้าหมายของพวกเราเหมือนกัน พวกเราเองก็จะไปที่หมู่บ้านเหมือนกัน"

"เพียงแต่ว่า อย่างที่เห็นนั่นแหละ ไฟข้างหน้ากำลังลุกโชน ข้ามไปตอนนี้ลำบาก โชคดีที่มีลำธารเล็กๆ นี่ช่วยกั้นไฟไว้"

"พวกเราเลยมานั่งพักรออยู่ที่นี่ กะว่ารอให้ไฟซาลงก่อนแล้วค่อยข้ามเขตไฟไหม้ไป"

"ไหนๆ น้องชายก็จะไปหมู่บ้านเหมือนกัน ไม่ลองมานั่งรอด้วยกันสักพักล่ะ!"

ชายวัยกลางคนผมบางเอ่ยปากชวน

หลิวอันฟังแล้วก็เข้าใจสถานการณ์ดี การฝ่าไฟป่าไม่ใช่เรื่องง่าย ความร้อนแรงของเปลวไฟเป็นเพียงเรื่องรอง สิ่งที่อันตรายกว่าคือรังสีความร้อน ควันไฟ และก๊าซพิษต่างๆ ซึ่งล้วนแต่ถึงแก่ชีวิตได้ทั้งนั้น

อุณหภูมิที่สูงลิ่วของไฟป่าเกินขีดจำกัดที่ร่างกายมนุษย์จะทนไหวไปมาก

หากเข้าไปใกล้ ไม่เพียงแต่ผิวหนังจะถูกเผาไหม้อย่างรุนแรง แต่เสื้อผ้าอาจลุกติดไฟได้ในทันที

ในขณะเดียวกัน เปลวไฟจะแผ่รังสีความร้อนออกมาอย่างรุนแรง แม้ไม่ได้สัมผัสโดนไฟโดยตรง แต่การอยู่ใกล้ๆ ก็ทำให้เกิดความรู้สึกแสบร้อนเหมือนถูกเผา และอาจทำให้ผิวหนังไหม้เกรียมได้

และอาจจะเสียน้ำในร่างกายไปมากโดยไม่รู้ตัว

ประการที่สอง ในระหว่างการเผาไหม้ จะเกิดควันและก๊าซพิษจำนวนมหาศาล ซึ่งจะทำให้หายใจลำบากและอาจเกิดอาการเป็นพิษได้

อันตรายแฝงเหล่านี้ร้ายแรงยิ่งกว่าเปลวไฟเสียอีก

แม้ว่าคนในกลุ่มนี้จะมีร่างกายที่ได้รับการอัปเกรดมาบ้างแล้ว แต่หากพยายามฝ่าเข้าไปโดยไร้เครื่องป้องกัน ก็คงไม่พ้นต้องเจ็บหนักหรือถึงตาย ดังนั้นคนกลุ่มนี้จึงเลือกที่จะรอ

แต่หลิวอันมองดูเปลวเพลิงเบื้องหน้าแล้วประเมินว่า หากจะรอให้ไฟสงบจนข้ามไปได้อย่างปลอดภัย อย่างน้อยคงต้องใช้เวลาอีกสองถึงสามชั่วโมง

เขาไม่มีเวลามานั่งรอเฉยๆ ที่นี่นานขนาดนั้น

"ขอบคุณสำหรับคำเชิญครับ แต่ผมกำลังรีบ ขอตัวล่วงหน้าไปก่อนนะครับ"

เมื่อเห็นคำตอบของหลิวอัน ชายวัยกลางคนผมบางก็ไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจแต่อย่างใด

หลายคนในกลุ่มของเขาก็เคยตัดสินใจแบบเดียวกับหลิวอันมาก่อน แต่สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับมาในสภาพมอมแมมเปื้อนฝุ่นและขี้เถ้า เพื่อมานั่งรอเหมือนกัน

เขาไม่รีบ... ไม่รีบเลยสักนิด

คนบางประเภทต้องรอให้เจ็บตัวก่อนถึงจะจำ

"เอาเถอะ งั้นก็ตามสบายเลยน้องชาย" ชายวัยกลางคนตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้ากลุ่มไป

เมื่อชายคนนั้นกลับเข้าไปนั่งที่เดิม ทุกคนในกลุ่มก็เริ่มกระซิบกระซาบกันเสียงเบา

"พวกหัวดื้อมาอีกแล้วหนึ่ง!"

"เรื่องปกติ ตอนเอ็งมาใหม่ๆ ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่รึไง? ยังหนุ่มยังแน่นก็งี้แหละ!"

"แค่กๆ ใครจะไปคิดล่ะว่าข้างในมันจะอันตรายขนาดนั้น ร้อนก็ร้อน หายใจก็ไม่ออก"

"ว่าแต่ พวกนายคิดว่าเขาจะเดินเข้าไปได้กี่เมตร?"

"ไม่ได้ดูถูกนะ แต่ดูหุ่นบางๆ แบบนั้น อย่างเก่งก็สิบเมตร เดี๋ยวก็ถอยกลับมาแล้ว"

"ข้าว่าไม่นะ ดูเสื้อผ้าเขาสิ สะอาดสะอ้าน ไม่มีรอยเหมือนโดนซอมบี้ไล่ล่ามาเลย หมอนี่น่าจะมีของดีติดตัวอยู่บ้าง"

"ไร้ประโยชน์ ข้าตอนมาถึงก็สภาพคล้ายๆ แบบนี้แหละ แต่วิ่งเข้าไปในดงไฟทีเดียว กลับออกมาสภาพดูไม่ได้เหมือนกัน"

"มาพนันกันดีกว่า ทายซิว่าคนคนนี้จะไปได้ไกลกี่เมตร?"

"ถ้าลุยดุ่มๆ เข้าไปเลย อย่างมากก็ยี่สิบเมตร แต่ถ้าฉลาดหน่อย เอาน้ำราดตัวให้เปียกก่อน แล้วหาอะไรปิดจมูกปาก อาจจะลากไปได้อีกสักสิบหรือยี่สิบเมตร"

"ยังเด็กอยู่เลย ประสบการณ์คงไม่เท่าไหร่หรอก น่าจะลุยเข้าไปเลยนั่นแหละ เห็นแก่เสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้าน ข้าทายว่ายี่สิบสามเมตร"

"งั้นข้าทายว่าไม่ถึงยี่สิบ"

......

แม้ทุกคนจะคุยกันเสียงเบา แต่หลิวอันได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน

หลิวอันหัวเราะในใจ

คนพวกนี้จะมาเดาทางเขาถูกได้ยังไง?

คนธรรมดาจะไปเข้าใจความสุขของการมี 'สูตรโกง' ได้ยังไงกัน?

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ 'ชุดนาโนซูท' ที่เขาสวมใส่อยู่ก็มีคุณสมบัติปรับอุณหภูมิและกันไฟได้แล้ว

เปลวไฟและรังสีความร้อนจึงไม่ใช่ภัยคุกคามสำหรับเขาอีกต่อไป

ส่วนเรื่องก๊าซพิษ แค่สวมหน้ากากกันแก๊สก็จบปัญหา

สำหรับเขาแล้ว สิ่งที่อันตรายที่สุดจริงๆ คือเปลวไฟที่ลุกไหม้โดยตรง

พวกกิ่งไม้ติดไฟที่ร่วงหล่นลงมาจากด้านบน ถ้าโดนเข้าจังๆ ก็คงลำบากน่าดู

อย่างไรก็ตาม หลิวอันคิดวิธีแก้ปัญหาไว้แล้ว นั่นคือการเปิดปากทางเข้า 'ห้วงมิติ' ไว้เหนือศีรษะ ไม่ว่าอะไรจะตกลงมา ก็ไม่มีทางโดนตัวเขาได้

ด้วยการผสมผสานเทคนิคเหล่านี้ ไฟป่าที่เต็มไปด้วยอันตรายสำหรับคนอื่น ก็เป็นเพียงความไม่สะดวกเล็กน้อยสำหรับเขาเท่านั้น

หลิวอันไม่สนใจคำวิจารณ์ของคนเหล่านั้น เขาเดินตรงไปยังลำธาร

เมื่อมาถึงริมตลิ่ง เขาพบว่าน้ำไม่ลึกมาก แค่ประมาณหน้าแข้ง น้ำใสแจ๋ว บางครั้งก็มีปลาตัวเล็กๆ ว่ายผ่านไปมาดูสบายใจเฉิบ

การกระทำของหลิวอันดึงดูดสายตาของทุกคนอีกครั้ง

"คิดว่าเขาจะข้ามแม่น้ำยังไง?"

"ก็คงลุยน้ำข้ามไปนั่นแหละ ถือโอกาสเอาตัวจุ่มน้ำให้เปียก จะได้เดินเข้าไปได้ลึกขึ้นไง"

"ข้าว่าเขาไม่ทำงั้นหรอก ดูเสื้อผ้าสิ ท่าทางจะเป็นคนรักสะอาด น่าจะเลือกกระโดดเหยียบหินข้ามไปมากกว่า"

"ฮ่าๆ เหยียบหินข้ามก็พอได้อยู่ แต่หินพวกนั้นมันเหยียบยากจะตายไป เสี่ยวหวง เอ็งมีประสบการณ์ ลองบอกพวกเราหน่อยสิ"

"โอ๊ย อย่าให้พูดเลย หินพวกนั้นมันเปียกแล้วก็ลื่นชิบหาย ไม่มีทางทรงตัวอยู่หรอก อีกอย่างระยะห่างของหินแต่ละก้อนก็ไม่เท่ากัน จะกระโดดข้ามไปโดยไม่เปียกน่ะ เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด ข้าบอกเลยนะ อย่างมากแค่สามก้อน ไอ้หนูคนนี้ร่วงลงน้ำชัวร์ ถ้ามันไม่ร่วง ข้าจะยอมเคี้ยวหินก้อนนี้เลย เอ้า ถ้าคืนคำขอเป็นหมา!"

......

หลิวอันทำหูทวนลมกับเสียงสนทนาเหล่านั้น แต่มีเรื่องหนึ่งที่พวกนั้นเดาถูก คือเขาไม่อยากตัวเปียกจริงๆ

แม้น้ำจะไม่ลึกและลุยข้ามไปได้ แต่ถ้าเลี่ยงได้เขาก็ไม่อยากให้เสื้อผ้าเปียกอยู่ดี

เขากวาดสายตามองคร่าวๆ เพื่อล็อกเป้าก้อนหินที่จะเหยียบ จากนั้นก็ก้าวเท้าลงไปแล้วดีดตัวกระโดดไปยังหินอีกก้อนกลางลำธาร

สัมผัสได้ถึงความลื่นใต้ฝ่าเท้า แต่หลิวอันก็ไม่ได้เสียสมดุลแต่อย่างใด

ด้วยค่าสถานะต่างๆ ที่มีตอนนี้ ความไม่มั่นคงเพียงเล็กน้อยแค่นี้เขารับมือได้สบายมาก

จากนั้นหลิวอันก็ใช้เท้าส่งแรง กระโดดเพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็ข้ามไปถึงอีกฝั่งของลำธารแล้ว

ท่วงท่าทั้งหมดลื่นไหลต่อเนื่อง ราวกับว่าพื้นที่เขาเหยียบไม่ใช่ก้อนหินลื่นๆ แต่เป็นพื้นดินอันมั่นคง

"เชี่ยเอ๊ย! มันกระโดดข้ามไปได้จริงๆ ด้วย"

"เสี่ยวหวง เอ็งแน่ใจนะว่าหินพวกนั้นมันเป็นอย่างที่เอ็งคุยไว้?"

"แน่ใจสิวะ พวกเอ็งก็เห็นสภาพข้าตอนนั้นแล้วนี่หว่า"

"แล้วไอ้หมอนี่มันทำได้ไง?"

"นี่... ไอ้หมอนี่มันต้องอัปค่าความเร็วมาแน่ๆ การทรงตัวกับปฏิกิริยาตอบสนองถึงได้เทพขนาดข้ามแม่น้ำแบบนี้ได้"

"อะแฮ่ม เรื่องนั้นดูจะไม่สำคัญเท่าไหร่ แต่เมื่อกี้ข้าเหมือนได้ยินใครบางคนบอกว่าจะเคี้ยวหินโชว์นะ..." ทันใดนั้น ใครคนหนึ่งก็เอ่ยแซวชายแซ่หวงขึ้นมา

เสี่ยวหวงหน้าแข็งทื่อ เขามองดูก้อนหินในลำธารแล้วตากระตุกยิกๆ

"เอ่อ... คือข้า... แบบว่า ข้าแค่..."

"เสี่ยวหวง คนเขามองกันอยู่นะ..." คนที่แซวพูดซ้ำอีกครั้ง ทำเอาเสี่ยวหวงพูดไม่ออก

เสี่ยวหวงมองรอยยิ้มขบขันของทุกคน สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายตลบ สุดท้ายเขาก็กัดฟันแล้วเห่าออกมา

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง..."

ทุกคน: "......."

"เสี่ยวหวง เอ็งนี่มันจริงๆ เลย..."

ยังไม่ทันที่คนคนนั้นจะพูดจบ ผู้หญิงคนหนึ่งก็ร้องอุทานขึ้นมา "อ๊ะ ทุกคนดูสิ เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปข้างในโดยไม่มีเครื่องป้องกันเลย!"

......