บทที่ 9 ชุดรบนาโน

บทที่ 9 ชุดรบนาโน

เมื่อเห็นดังนั้น หลิวอันจึงจำใจทิ้งปืนกลมือที่กระสุนหมดในมือซ้ายลงอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่มือขวายังคงสาดกระสุนเข้าใส่เป้าหมายอย่างต่อเนื่อง ส่วนมือซ้ายก็ล้วงเข้าไปในสาบเสื้ออย่างรวดเร็ว

การ์ดใบหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขา

วินาทีต่อมา การ์ดใบนั้นเลือนหายไป แทนที่ด้วยระเบิดมือสีดำทึน

มันคือระเบิดทำลายล้างสูง (High-explosive grenade)

นาทีนี้เขาไม่สนเรื่องแต้มสังหาร 100 แต้มที่ต้องเสียไปอีกแล้ว ขอเพียงแค่ฆ่าศัตรูตรงหน้าและชิงเอา 'คุณลักษณะ' มาได้ ทุกอย่างก็ถือว่าคุ้มค่า

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ดึงสลักแล้วขว้างมันเข้าใส่ซอมบี้กลายพันธุ์ทันที

จากนั้นเขาก็หมุนตัววิ่งสุดฝีเท้า!

“ตู้ม!!!” เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วท้องถนน

ฝุ่นควันม้วนตัวตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

หลิวอันยืนหลบอยู่หลังที่กำบัง พลางจับจ้องไปยังจุดระเบิด เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็ค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา

พื้นถนนกลายเป็นหลุมย่อมๆ

ซอมบี้กลายพันธุ์นอนพะงาบๆ อยู่ที่ขอบหลุม ร่างกายซีกหนึ่งของมันหายไป ขาที่เหลืออยู่มีเพียงกระดูก ส่วนท่อนบนนั้นพรุนไปด้วยรอยกระสุน

บาดแผลสาหัสขนาดนี้หากเป็นคนธรรมดาคงตายไปนานแล้ว แต่สำหรับซอมบี้ ตราบใดที่เหลือเพียงหัว มันก็ยังคงกัดกินเหยื่อได้

ซอมบี้กลายพันธุ์ยังคงดิ้นรนตะเกียกตะกายคืบคลานเข้าหาหลิวอัน ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวไว้เบื้องหลัง

หลิวอันเดินเข้าไปหาซอมบี้ตัวนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา เขาทิ้งปืนกลมือที่ว่างเปล่าลงระหว่างทาง แล้วชักปืนพกสำรองที่เหน็บอยู่ตรงเอวออกมาอย่างใจเย็น

เมื่อเข้าใกล้ เขามองเห็นซอมบี้ที่ยังคงพยายามคลานเข้าหาด้วยมือเพียงข้างเดียว จึงจ่อปากกระบอกปืนไปที่หัวของมันแล้วเหนี่ยวไกอย่างเด็ดขาด

“ปัง ปัง ปัง ปัง...”

[สังหารซอมบี้กลายพันธุ์สำเร็จ ได้รับแต้มสังหาร 100 แต้ม]

เฮ้ แต้มสังหารที่เสียไปได้คืนมาแล้ว!

...

ณ ตึกที่อยู่ห่างออกไป หวงฉีที่เฝ้าสังเกตการณ์การต่อสู้อยู่นั้น มองดูยุทโธปกรณ์ของหลิวอันด้วยความอิจฉายิ่งกว่าเดิม

แต่แล้วเขาก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก สีหน้าจึงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา

ฝ่ายตรงข้ามมีอาวุธร้ายแรงอย่างระเบิดมืออยู่ในครอบครอง น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เห็นฉากที่ทั้งสองฝ่ายบาดเจ็บสาหัสไปด้วยกัน!

“ลูกพี่ ดูเหมือนหมอนั่นจะไม่ได้รับบาดเจ็บเลยนะ เราจะเอาไงต่อดี?”

หวงฉีหรี่ตาลงครุ่นคิด

“เปลี่ยนแผน ลงไปข้างล่างแล้วตามหมอนั่นไป”

“ตามไปทำไมครับ?” ลูกน้องถามด้วยความฉงน

“แกนี่มันโง่จริงๆ! มันฆ่าซอมบี้ไปตั้งขนาดนั้น กระสุนต้องเกลี้ยงแน่ๆ มันต้องกลับไปเติมเสบียงแน่นอน ขอแค่เราตามมันไป...”

หวงฉีพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ราวกับมองเห็นคลังแสงอาวุธลอยอยู่ตรงหน้า

“แต่ลูกพี่ ต่อให้เขามีอาวุธ เขาจะยอมแบ่งให้เราเหรอ?”

“แบ่งอะไรล่ะ! อาวุธพวกนั้นไม่ใช่ของมันมาแต่แรกอยู่แล้ว นอกจากมันจะเฝ้าไว้ตลอดเวลา พอมันลับตาไปเมื่อไหร่ นั่นแหละโอกาสของพวกเรา”

...

หลิวอันไม่ได้รับรู้ถึงแผนการชั่วร้ายของคนพวกนั้นเลย ตอนนี้เขากำลังจดจ่ออยู่กับธุระสำคัญตรงหน้า

[ได้รับคุณลักษณะ: กลิ่นอายซอมบี้ (สีเหลือง), เสริมความแข็งแกร่ง (สีเหลือง)]

[กลิ่นอายซอมบี้ (สีเหลือง): เมื่อใช้งาน จะมีกลิ่นอายของซอมบี้กลายพันธุ์ ซอมบี้ธรรมดาจะหลีกเลี่ยงโดยอัตโนมัติ และสามารถออกคำสั่งง่ายๆ ได้]

[เสริมความแข็งแกร่ง (สีเหลือง): เพิ่มพละกำลังทางกายภาพอย่างมหาศาล]

ส่วน 'สุดยอดการได้ยิน' นั้นไม่สามารถรับเพิ่มได้เนื่องจากซ้ำกัน มีเพียงอีกสองคุณลักษณะเท่านั้นที่หลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของเขา

วินาทีถัดมา กลิ่นอายซอมบี้ในตัวหลิวอันก็เข้มข้นขึ้นหลายเท่าตัว จนแทบจะเหมือนกับซอมบี้กลายพันธุ์ตัวเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน

น่าเสียดายที่แถวนี้ไม่มีซอมบี้ธรรมดาเหลืออยู่ให้เขาทดลองพลัง

ในขณะเดียวกัน พลังงานมหาศาลก็ปะทุขึ้นภายในร่างกาย กล้ามเนื้อของเขาเริ่มเด่นชัดและดูแข็งแกร่งขึ้น ทว่าเขากลับไม่ได้กลายเป็นมนุษย์จอมพลังร่างยักษ์เหมือนพวกซอมบี้

แต่มันเป็นการเพิ่มความหนาแน่นของกล้ามเนื้อและกระดูก เพื่อให้เหมาะสมกับสรีระปัจจุบันของเขา

เดิมทีหลิวอันกังวลว่าตัวเองจะกลายเป็นอสูรกายร่างยักษ์เหมือนฝ่ายตรงข้าม แต่เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ เขาก็รู้สึกโล่งใจทันที

สมกับเป็นของที่มาจากระบบ ทุกอย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ร่างกายของหลิวอันดูเหมือนจะได้รับการปฏิรูปใหม่ เขารู้สึกถึงพละกำลังที่เปี่ยมล้นตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขาเช็กค่าสถานะของตัวเองโดยสัญชาตญาณ

เพียงแค่ 'เสริมความแข็งแกร่ง' อย่างเดียว กลับเพิ่มพละกำลังให้เขาถึง 23 แต้ม จากเดิมที่มีเพียง 10 แต้ม พุ่งทะยานไปถึง 33 แต้ม

ค่าพละกำลังที่เกินสามสิบ ทำให้เขาก้าวเข้าสู่ระดับการต่อสู้หนึ่งดาวเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าการชิงคุณลักษณะจะช่วยเพิ่มค่าสถานะได้ แต่เมื่อเห็นผลลัพธ์ที่ปรากฏชัดเจนตรงหน้า เขาก็ยังยากที่จะสะกดความตื่นเต้นเอาไว้ได้

คนอื่นจะพัฒนาค่าสถานะได้ก็ต่อเมื่อก้าวออกจากมิติแห่งนี้ไปแล้วเท่านั้น แต่เขากลับพัฒนาได้แม้จะยังอยู่ในมิติ

และวิธีการพัฒนาก็แค่ฆ่ามอนสเตอร์เท่านั้น

จะมีใครทำได้แบบเขาอีก!

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ครู่หนึ่ง หลิวอันก็มองไปยังไอเทมอีกชิ้นที่ดรอปมาจากซอมบี้กลายพันธุ์

มันคือการ์ดสีขาวใบหนึ่ง ที่ต่างจากการ์ดทั่วไปคือมีรูปเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่อยู่บนนั้น

มันคือ 'การ์ดสุ่มรางวัล' (Lottery Card)

มีเพียงมอนสเตอร์กลายพันธุ์เท่านั้นที่จะดรอปการ์ดสุ่มรางวัลได้

การ์ดนี้สามารถสุ่มไอเทมได้หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น เสบียงพิเศษ, อุปกรณ์พิเศษ, สมบัติหายาก หรือแม้แต่ค่าสถานะพื้นฐาน...

เขาหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมา

[การ์ดสุ่มรางวัล: สามารถสุ่มรับไอเทมได้หนึ่งชิ้น]

หลิวอันถูมือตัวเองไปมาด้วยความลุ้นระทึก ความรู้สึกตอนเปิดกล่องสุ่มมันทั้งตื่นเต้นและประหม่าในเวลาเดียวกัน

จากนั้นเขาก็ตัดสินใจเลือกใช้งานทันที

[ติ๊ง! สุ่มรางวัลสำเร็จ ได้รับชุดรบนาโนเทคโนโลยีพิเศษหนึ่งชุด]

[ชุดรบนาโนเทคโนโลยีพิเศษ: ควบคุมอุณหภูมิคงที่, ปรับแรงดันอัตโนมัติ, ทำความสะอาดตัวเอง, กันไฟ, กันน้ำ, ทนทาน และสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกได้ตามต้องการ]

มันคือชุดรบนาโนจริงๆ ด้วย!

หลิวอันดีใจจนเนื้อเต้น

คำอธิบายดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่มันใช้งานได้จริงอย่างเหลือเชื่อ

มิติแห่งการสังหารไม่ได้มีเพียงอากาศฤดูใบไม้ร่วงที่เย็นสบายเสมอไป แต่มันอาจมีทั้งอากาศหนาวจัด ร้อนระอุ หรือแม้แต่เขตพื้นที่ที่มีแรงดันเป็นลบ

ผู้รอดชีวิตไม่เพียงแต่ต้องระวังพวกมอนสเตอร์ แต่ยังต้องหาทางเอาชีวิตรอดจากสภาพแวดล้อมด้วย

เมื่อมีชุดรบนาโนชุดนี้ ความสามารถในการเอาชีวิตรอดของหลิวอันในมิตินี้จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

นอกจากนี้ พลังป้องกันของชุดรบนาโนยังเหนือกว่าเสื้อผ้าธรรมดามาก มันสามารถต้านทานกระสุนปืนพื้นฐานได้ และตราบใดที่ไม่โดนกระสุนเจาะเกราะหรืออาวุธพิเศษเล่นงาน มันก็แทบจะไม่มีรอยขีดข่วน

นับเป็นการเพิ่มเกราะป้องกันให้กับหลิวอันอีกชั้นหนึ่ง

ในชีวิตก่อน ทุกครั้งที่ไอเทมชิ้นนี้ปรากฏขึ้น มันจะถูกขายในราคาที่สูงลิบลิ่ว

ในชาติที่แล้ว หลิวอันไม่รู้ว่าต้องลงแรงไปมากแค่ไหนกว่าจะได้มาสักชุด แต่ไม่นึกเลยว่าในชาตินี้ เขาจะได้รับมันมาครอบครองตั้งแต่เนิ่นๆ

หลิวอันตัดสินใจถอดเสื้อผ้าเดิมออกแล้วสวมชุดรบนาโนเข้าไปทันที พร้อมกับสั่งให้มันเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นชุดรบของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ

สมบูรณ์แบบ!

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง เมื่อพบว่าไม่มีของดีอะไรเหลืออยู่แล้ว จึงหมุนตัวเดินกลับไปยังสถานีตำรวจ

ไปเติมกระสุน แล้วออกล่าต่อ!

ไม่นานหลังจากที่หลิวอันจากไป เงาร่างของคนสองคนก็ปรากฏขึ้นบนถนน

นั่นคือหวงฉีและลูกน้องของเขาเอง

“ไป ตามมันไป อย่าลืมรักษาระยะห่างไว้ด้วยล่ะ!”

“ครับ!”