บทที่ 10: ซอมบี้ร่างเล็ก

บทที่ 10: ซอมบี้ร่างเล็ก

ไม่กี่นาทีต่อมา หลิวอันย้อนกลับมาที่ด้านหน้าสำนักงาน สีหน้าของเขาขรึมลงทันที

เขาพบว่าประตูรั้วของลานกว้างถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่อาจทราบได้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือซอมบี้ดั้งเดิมนับสิบตัวที่เคยอยู่ข้างในนั้น บัดนี้กลายเป็นศพนอนระเกะระกะอยู่บนพื้นทั้งหมด

ซวยแล้ว หรือว่าจะมีคนมาบุกรุก?

หลิวอันไม่รอช้า เขากระแทกเท้าพุ่งตัวเข้าไปในตัวอาคารสำนักงานอย่างรวดเร็ว

เบื้องหลังต้นไม้ใหญ่ตรงหัวมุมลานกว้าง ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวหนึ่งกำลังใช้เล็บสีดำสนิทราวกับทาสีเขม่าจิ้มลงไปบนซากศพซอมบี้ตัวอื่นอย่างนึกสนุก ราวกับกำลังควานหาอะไรบางอย่าง

วินาทีต่อมา มันดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว ร่างของมันพลันหายวับไปจากจุดเดิม และไปปรากฏกายขึ้นอีกครั้งที่โคนต้นไม้ใหญ่

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของมันคือหลิวอันที่พุ่งหายเข้าไปในอาคารเรียบร้อยแล้ว

ซอมบี้กลายพันธุ์รับรู้ได้ถึง ‘กลิ่นอายซอมบี้’ จากตัวของหลิวอัน มันเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาฉายแววครุ่นคิดวูบหนึ่ง

ในจังหวะที่มันกำลังจะไล่ตามหลิวอันไปนั้นเอง มันก็หันขวับกลับไปมองที่นอกประตูรั้ว

มีร่างสองร่างหลบซ่อนอยู่ในร้านค้าฝั่งตรงข้าม คอยลอบสังเกตการณ์สำนักงานแห่งนี้อย่างเงียบๆ

นั่นคือหวงฉีและลูกน้องของเขานั่นเอง

“พี่ฉี ที่แท้ไอ้เด็กนั่นก็ได้อาวุธมาจากที่นี่เองสินะ”

“ต้องใช่แน่ๆ แกดูสิ ซอมบี้ในลานนั่นโดนมันเก็บเรียบหมดเลย”

“พี่ฉี เราจะบุกเข้าไปตอนนี้เลยไหม?”

“บุกกับผีน่ะสิ! แกจะเอาชีวิตไปทิ้งหรือไง?! รอไปก่อน รอให้ไอ้เด็กนั่นมันออกมาซะก่อน”

“เอ๊ะ พี่ฉี ดูนั่นสิ มีเด็กซอมบี้อยู่ตรงประตูฝั่งตรงข้ามด้วย... เอ๊ะ เหมือนมันกำลังเดินมาทางเรานะ”

หวงฉีเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบะปาก “ไปเถอะ จังหวะที่ไม่มีซอมบี้ตัวอื่นอยู่แถวนี้ เราออกไปจัดการมันกัน ซอมบี้ผู้ใหญ่ข้าอาจจะรับมือไม่ไหว แต่กับแค่เด็กซอมบี้ตัวเดียวนี่หมูๆ อยู่แล้ว”

จากนั้น ทั้งสองคนพร้อมอาวุธในมือก็พุ่งพรวดออกจากร้านค้าทันที

ทว่าวินาทีถัดมา ทั้งคู่กลับต้องชะงักกึกอยู่กับที่

เพราะเด็กซอมบี้คนนั้นหายตัวไปแล้ว!

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง? พวกเขายังเห็นมันอยู่ก่อนจะพุ่งออกมาแท้ๆ คลาดสายตาไปอย่างมากก็แค่สองสามวินาทีเท่านั้น แต่มันกลับหายไปในเวลาอันสั้นขนาดนี้เลยหรือ?

“พะ... พี่ฉี นี่มันไม่ใช่เรื่องผีหลอกใช่ไหม?”

เพียะ! หวงฉีเงื้อมือตบหัวลูกน้องฉาดใหญ่

“ผีหลอกบ้านแกสิ! กฎตอนเริ่มก็บอกอยู่แล้วว่าแต่ละมิติจะมีมอนสเตอร์แค่ประเภทเดียว ที่นี่มีแต่ซอมบี้ ไม่มีทางมีผีโผล่มาหรอก”

“แต่... แต่มันหายไปจริงๆ นะพี่!”

“มันคงวิ่งกลับเข้าไปในลานกว้างแล้วละมั้ง ไปดูกันเถอะ ตัวเล็กแค่นี้หาง่ายจะตาย อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้”

ทั้งสองยืนเคียงข้างกัน ไม่กล้าเคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า พยายามกวาดสายตาสำรวจไปข้างหน้าเพื่อหาที่อยู่ของซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้น

ทันใดนั้นเอง หวงฉีรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างคอยสะกิดที่บั้นเอวอยู่ตลอดเวลา

เขาไม่ได้หันไปมอง แต่เอื้อมมือไปเกาด้วยความหงุดหงิดพลางสบถว่า “ระวังหน่อยสิโว้ย ไอ้หนู อาวุธแกมันสะกิดเอวข้าอยู่นั่นแหละ”

“ลูกพี่ ไม่ใช่ผมนะ ผมชูอาวุธค้างไว้อยู่เนี่ย!”

“เหลวไหล!” หวงฉีคว้าสิ่งที่อยู่ข้างหลังซึ่งยังคงสะกิดเอวเขาไม่เลิก

มันเป็นวัตถุที่เย็นเฉียบ เรียบ และยาว...

“เห็นไหม ข้าจับมันไว้อยู่ ถ้าไม่ใช่แกแล้วจะเป็น... เอื๊อก...” ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ร่างกายของหวงฉีพลันแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันหัวกลับไปมองด้านหลังอย่างช้าๆ

สิ่งที่เขาเห็นคือซอมบี้กลายพันธุ์ที่กำลังยื่นนิ้วออกมาอย่างสงสัย

เล็บยาวเฟื้อยของมันถูกเขาคว้าเอาไว้เต็มๆ มือ

“ซอมบี้!”

หวงฉีแผดเสียงลั่น ไม้เบสบอลในมือขวาเหวี่ยงฟาดลงบนหัวของซอมบี้กลายพันธุ์อย่างสุดแรง

ปัง!

เปรี้ยะ!

ไม้เบสบอลหักสะบั้นต่อหน้าต่อตาหวงฉีที่กำลังขวัญเสีย ส่วนซอมบี้กลายพันธุ์เพียงแค่คอสะบัดไปเล็กน้อย ราวกับมึนงงที่โดนตี

“หนีเร็ว!”

ในวินาทีวิกฤตนั้นเอง อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่พุ่งพล่าน หวงฉีตอบสนองทันควัน เขาทิ้งซากไม้เบสบอล หันหลังกลับและใส่เกียร์หมาทันที

กว่าหวงฉีจะวิ่งไปได้ไกลถึงสองเมตร ลูกน้องของเขาถึงเพิ่งจะได้สติและรีบวิ่งตามหลังหวงฉีไปอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากได้รับแรงกระแทกนั้น แววตาที่ดูขี้สงสัยของซอมบี้กลายพันธุ์ก็หายวับไปทันที แทนที่ด้วยประกายตาแห่งการฆ่าฟันอันโหดเหี้ยม

โฮก!

วินาทีต่อมา ซอมบี้กลายพันธุ์ถีบตัวทะยาน ร่างของมันกลายเป็นเงาสีดำพุ่งทะยานเข้าหาลูกน้องคนนั้นอย่างรวดเร็ว

ฉึบ! นิ้วมือของมันกางออก เล็บแหลมคมยาวห้าเล็บปักฉึกเข้าที่บริเวณบั้นเอวของชายคนนั้นทันที

จากนั้นมันก็กระชากมือกลับ ไตที่มีเลือดชุ่มโชกพร้อมกับเศษผิวหนังชิ้นใหญ่ถูกซอมบี้กลายพันธุ์กระชากออกมาอย่างสยดสยอง

“อ๊ากกก!” เมื่อโดนโจมตี ลูกน้องคนนั้นทำได้เพียงกรีดร้องอย่างโหยหวนก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้น ร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรง

หวงฉีได้ยินเสียงเอะอะข้างหลัง เขาปรายตาไปมองเพียงแวบเดียวก็ตัวสั่นไปทั้งร่าง สัญชาตญาณสั่งให้เขารีบเอามือทั้งสองข้างกุมบั้นเอวตัวเองไว้แน่นแล้ววิ่งให้เร็วกว่าเดิม

ทว่าท่าวิ่งที่มือทั้งสองข้างกุมบั้นเอวไว้นั้นดูพิลึกพิลั่นอยู่ไม่น้อย

ซอมบี้กลายพันธุ์มองตามหวงฉีที่วิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต จิตสังหารในดวงตาของมันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

มันยกมือขึ้นแล้วกลืนกินไตที่กระชากมาได้ลงคอไป จากนั้นก็เลียริมฝีปากด้วยท่าทางที่ดูเหมือนยังไม่หนำใจ

มันยื่นมือออกไปคว้าอีกครั้ง คราวนี้ไตอีกข้างของลูกน้องคนนั้นก็มาอยู่ในมือของมัน

ชายผู้เคราะห์ร้ายร้องลั่น ไตทั้งสองข้างหายไปแล้ว หลังจากดิ้นรนอยู่เพียงสองวินาที เขาก็แน่นิ่งไปอย่างสมบูรณ์

ซอมบี้กลายพันธุ์กลืนไตชิ้นนั้นลงไป ก่อนจะหันไปมองหวงฉีที่วิ่งหนีเข้าไปในอาคารสำนักงานแล้ว มันจึงก้าวเท้าไล่ตามไปติดๆ

......

หวงฉีกำลังวิ่งหนีตายด้วยความตื่นตระหนก และโดยไม่รู้ตัว เขาก็วิ่งเข้ามาถึงในตัวอาคารของสำนักงานแล้ว

เขาพยายามปิดประตูรั้วตามหลังอย่างบ้าคลั่ง โดยหวังว่ามันจะช่วยชะลอซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นได้บ้าง

จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปในสำนักงานทันที

ตอนนี้หวงฉีมีความคิดเพียงอย่างเดียวคือ ต้องเข้าไปข้างใน หาคนคนนั้นให้เจอ ตราบใดที่เขาหาคนคนนั้นพบ เขาถึงจะมีชีวิตรอด

เขาเค้นกำลังทั้งหมดจนในที่สุดก็ก้าวเข้ามาในสำนักงานได้สำเร็จ

เขาเปิดประตู ก้าวเข้าไป ปิดล็อก... ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วต่อเนื่องในคราวเดียว

เมื่อมีบานประตูหนาหนักขวางกั้นไว้ หวงฉีถึงรู้สึกว่าตัวเองพอจะมีโอกาสรอดชีวิตขึ้นมาบ้าง

“แฮก... แฮก...” หวงฉีหอบหายใจอย่างหนัก

แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่อำนวยให้เขาคิดอะไรได้นาน การรีบหาตัวคนคนนั้นให้พบคือเป้าหมายสำคัญที่สุด

หวงฉีหันหลังกลับ ตั้งท่าจะสำรวจสถานการณ์ภายใน

ทว่าในวินาทีนั้น ร่างกายของหวงฉีพลันแข็งทื่อ สีหน้าที่ดูโล่งใจเมื่อครู่แข็งค้างไปในทันที

เมื่อเขาหันหน้ากลับไป เขาก็ต้องสบเข้ากับดวงตานับไม่ถ้วนที่จ้องเขม็งมาทางเขา เป็นใครก็ต้องช็อกกันทั้งนั้น

หวงฉีในเวลานี้ก็เช่นกัน

เขากำลังถูกซอมบี้นับสิบตัวรุมจ้องมองอยู่

ซอมบี้... ในสำนักงานนี้เต็มไปด้วยซอมบี้!

เขาดันวิ่งเข้ามาในรังซอมบี้เข้าให้แล้ว!

“ไม่... ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นมันเดินเข้ามานี่นา แล้วทำไมถึงยังมีซอมบี้เหลืออยู่อีกตั้งเยอะแยะขนาดนี้? มันไม่ได้ฆ่าพวกนี้ทิ้งเหรอ? เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด...”

วินาทีต่อมา ฝูงซอมบี้ก็เริ่มบ้าคลั่ง!

โฮก!

ซอมบี้พุ่งกรูเข้าหาหวงฉีอย่างรวดเร็ว

“ไม่นะ! ไม่! นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ข้ายังไม่อยากตาย ข้ายังไม่อยากตาย...!”

.......

อีกด้านหนึ่ง หลิวอันไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่ทางเข้า ในขณะนี้เขาได้ทำการเติมกระสุนจนเต็มพิกัดแล้ว

หลังจากล็อกประตูคลังแสงเรียบร้อย เขาก็เดินออกจากสำนักงานด้วยท่าทางผ่อนคลาย

ขณะที่เขาเดินผ่านห้องโถงกลาง เขาเลิกคิ้วมองฝูงซอมบี้ที่กำลังชุลมุนวุ่นวายด้วยความประหลาดใจ

เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ซอมบี้จัดปาร์ตี้ตะลุมบอนกันเหรอ? ทำไมพวกมันถึงได้กัดกันเองแบบนั้น?

เมื่อมองไปที่ประตูทางออกที่ถูกปิดตายไว้ หิวอันก็แค่นเสียงเย็นชา “ถอยไปให้หมด อยู่กันเงียบๆ หน่อย!”

สิ้นเสียงของหลิวอัน การเคลื่อนไหวอันวุ่นวายของซอมบี้ก็หยุดชะงักไปชั่วครู่ วินาทีต่อมา ราวกับพวกมันจะฟังคำสั่งออก พวกมันต่างแยกย้ายกระจายตัวกันไปคนละทิศละทาง

เห็นซอมบี้พวกนั้นเชื่อฟังแต่โดยดี หลิวอันก็รู้สึกนึกสนุกขึ้นมา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลิวอันไม่มีทางทำแบบนี้ได้แน่

แต่ตอนนี้ ด้วยพลังของ ‘กลิ่นอายซอมบี้ (สีเหลือง)’ เขาสามารถควบคุมซอมบี้ธรรมดาพวกนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

เมื่อเห็นพวกซอมบี้แยกตัวออกไปแล้ว หลิวอันก็มองไปที่ร่างอาบเลือดแหลกเหลวที่นอนอยู่บนพื้น

เขาเลิกคิ้วขึ้นทันที ซอมบี้สมัยนี้เริ่มกินกันเองแล้วเหรอ? หรือว่าพวกมันจะหิวจัดกันนะ?

อย่างไรก็ตาม หลิวอันไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก เขาเดินตรงไปที่ประตู เตะซากศพที่ไม่สมประกอบนั้นให้พ้นทาง ก่อนจะดึงประตูเปิดออกแล้วก้าวเท้าออกไป

“ทำตัวดีๆ เฝ้าบ้านไว้ให้ดีล่ะ ถ้าหิวก็หาอะไรกินกันเองแล้วกัน”

เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะปิดประตูตามหลังอีกครั้ง