บทที่ 16 - เต่าเฒ่าผู้พึ่งพาได้?

บทที่ 16 - เต่าเฒ่าผู้พึ่งพาได้?

ก้นบึ้งทะเลสาบ

จีเจิงมองหน้าจอที่กำลังแสดงตัวอักษรวิบวับอยู่ตรงหน้า

การจำลองเริ่มต้นแล้ว

[วันที่ 1 คุณอยู่ภายในทะเลสาบ คุณยึดถือการกบดานเป็นหลัก เตรียมตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ]

[วันที่ 2 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ...]

...

[วันที่ 11 คุณทราบว่าผลไม้แห่งต้นไม้โบราณถือกำเนิด แต่ด้วยความซาบซึ้งในวิถีแห่งการกบดาน คุณไม่ยอมไปเอง จึงส่งเต่าเฒ่าผู้ใต้บังคับบัญชาให้นำทัพสัตว์น้ำไปแย่งชิงผลไม้

เต่าเฒ่าภายใต้การกดดันของคุณ จำใจต้องไป อาศัยตบะบำเพ็ญพันปีของเต่าเฒ่า สัตว์ร้ายในป่าไม่ใช่คู่ต่อสู้แม้แต่กระบวนท่าเดียว ผลไม้แห่งต้นไม้โบราณถูกแย่งชิงมาได้สำเร็จ และนำมาถวายตรงหน้าคุณ

คุณกลืนกินผลไม้นั้นเข้าไป พละกำลังของคุณเพิ่มขึ้นเล็กน้อย]

อ่านมาถึงตรงนี้

จีเจิงถึงกับอึ้ง

เชรดเข้

ปกติก่อนจำลอง ต้องล้างสมองตัวเองอยู่นาน แต่ก็ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้

พอตอนนี้ไม่ล้างสมอง ปล่อยไปตาม 'สัญชาตญาณเดิม' กลับกบดานได้ถึงขีดสุดเลยเหรอ?

ขนาดผลไม้แห่งต้นไม้โบราณยังไม่ออกไปแย่งเอง ใช้เต่าเฒ่าไปแทน

นี่มันช่างร้ายกาจจริงๆ

แต่เขาก็สงสัยนะ ว่ากบดานถึงขีดสุดขนาดนี้

รอจนถึงเจ็ดสิบกว่าวัน ตอนที่จิ้งจอกเก้าหางตัวนั้นมา ถ้าเขาไม่ออกไป อีกฝ่ายจะทำอะไรเขาได้?

ไม่แน่ว่า ครั้งนี้อาจจะอยู่ได้ถึงร้อยวัน?

จีเจิงตั้งตารอคอย

...

[วันที่ 22 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ...]

...

[วันที่ 54 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ รู้สึกว่าในน้ำและในอากาศ ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างเพิ่มเข้ามา หลังจากสูดดมอากาศและซึมซับน้ำในทะเลสาบ คุณรู้สึกว่าสายเลือดของคุณกำลังเดือดพล่าน กำลังโห่ร้องยินดี

คุณไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ และบำเพ็ญเพียรต่อไป]

...

[วันที่ 62 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ สัตว์น้ำในทะเลสาบเกิดความวุ่นวาย คุณลงมือสยบด้วยตนเอง ทั้งทะเลสาบนอกจากคุณและเต่าเฒ่า ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นอีก

คุณบำเพ็ญเพียรต่อไป]

[วันที่ 63 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ รู้สึกว่าบนท้องฟ้ามีบางสิ่งกำลังเรียกหาคุณ คุณเมินเฉยต่อสัมผัสการเรียกหานั้น และได้สนทนากับเต่าเฒ่า เป็นการเสริมสร้าง 'จิตวิถีแห่งความมั่นคง' ให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น]

[วันที่ 64 คุณบำเพ็ญเพียรต่อในทะเลสาบ...]

...

[วันที่ 75 คุณบำเพ็ญเพียรต่อในทะเลสาบ แต่ที่ริมฝั่ง จิ้งจอกเก้าหางตัวหนึ่งมาตามหาคุณ คุณแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน และบำเพ็ญเพียรต่อในทะเลสาบ

จิ้งจอกเก้าหางตะโกนเรียกอยู่ริมฝั่งนานสองนานแต่ไร้ผล จึงโจมตีใส่ทะเลสาบด้วยความโกรธเกรี้ยว ทำให้น้ำแตกกระจาย สุดท้ายก็เลือกที่จะจากไป]

สำเร็จ!

ตบตาผ่านไปได้จริงๆ ด้วย

ที่แท้ การกบดานคือวิธีจำลองที่ถูกต้องสินะ

จีเจิงตาลุกวาว รู้สึกว่า 'วิถีแห่งความมั่นคง' ที่ตัวเองเลือกนั้น ช่างฉลาดปราดเปรื่องเหลือเกิน

ข้า จีเจิง จะกบดานจนไร้เทียมทานแล้วค่อยออกจากทะเลสาบ!

[วันที่ 80 คุณบำเพ็ญเพียรอยู่ในทะเลสาบ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของฟ้าดิน คุณรู้สึกถึงสัมผัสการเรียกหาจากท้องฟ้าที่รุนแรงกว่าเดิม

ความรู้สึกเรียกหาครั้งนี้รุนแรงเป็นพิเศษ จิตใจของคุณถูกควบคุม คุณบินออกจากทะเลสาบโดยไม่อาจควบคุมตัวเองได้

คุณออกจากทะเลสาบ เงยหน้ามองขึ้นไป ก็ได้เห็นภาพที่ทำให้คุณตกตะลึง สิ่งของมหึมาลักษณะคล้ายเสาต้นหนึ่ง กำลังค้ำยันผืนฟ้าอยู่ ราวกับเป็นเสาค้ำฟ้า

ในขณะที่คุณกำลังตกตะลึง เงาดำขนาดมหึมาที่บดบังดวงอาทิตย์ก็บินโฉบผ่านมา และจิกฆ่าคุณจนตาย]

[คุณเสียชีวิต!]

[การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลง กรุณาเลือกรางวัลหนึ่งอย่างจากสามตัวเลือกต่อไปนี้]

[ประสบการณ์การเอาชีวิตรอด 80 วัน]

[สมรรถภาพร่างกาย 80 วัน]

[หนวดมังกรของมังกรวารีที่ใกล้ตาย]

เสาค้ำยันผืนฟ้า?

นี่มันคืออะไรอีก?

จีเจิงแสดงเครื่องหมายคำถามตัวโตๆ

คำถามเก่าๆ ยังไม่ทันเคลียร์

ตอนนี้มีคำถามใหม่เพิ่มมาอีกแล้ว

แต่เขาก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

เลือกข้อที่สอง

'สมรรถภาพร่างกาย 80 วัน'

พละกำลังของเขายังอ่อนแอเกินไป

ต้องเน้นเพิ่มพละกำลังเป็นหลัก

ทันทีที่เขาเลือก

กระแสความอบอุ่นก็ปรากฏขึ้น เพิ่มพละกำลังให้กับเขา

จีเจิงรู้สึกได้ว่าพละกำลังในร่างมังกรเพิ่มขึ้นอีกมากโข แต่ก็รู้สึกเลือนรางว่าเหมือนจะชนเข้ากับคอขวด หากต้องการจะพัฒนาต่อ ดูท่าจะยากลำบาก

[การบำเพ็ญเพียรปัจจุบัน: 1985 (ปี)]

เป็นเพราะใกล้จะถึงสองพันปีแล้วหรือเปล่า?

แต่สำหรับเขาแล้ว นี่ไม่น่าใช่ปัญหาใหญ่

เขาสามารถจำลองได้

เพิ่มการบำเพ็ญเพียรในแบบจำลองไปเรื่อยๆ แล้วค่อยส่งผลกลับมาที่ตัวเขา

จีเจิงคิดเช่นนั้น

“การจำลองครั้งต่อไป ควรจะไปในทิศทางไหนดี?”

จีเจิงพึมพำในใจ

เส้นทางสายกบดานถึงขีดสุด เขาก็ลองแล้ว

อยู่ได้ถึงแปดสิบวัน ก็จะถูกควบคุม แล้วก็โดนไอ้นกขนสวะนั่นฆ่าตาย

พูดก็พูดเถอะ สาเหตุที่เขาเอาตัวรอดในแบบจำลองได้ยาก เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ก็เป็นเพราะไอ้นกขนสวะนี่ไม่ใช่เหรอ?

สาเหตุการตายในแบบจำลองของเขา นอกจากถูกมนุษย์เห็นแล้วโดนฟ้าผ่าตาย ก็มีแต่โดนไอ้นกขนสวะนี่ฆ่าตายทั้งนั้น

ถ้าสามารถจัดการไอ้นกขนสวะนี่ได้

เขาจะสามารถมีชีวิตรอดต่อไปในแบบจำลองได้ใช่ไหม?

พอคิดถึงตรงนี้

ดวงตาของจีเจิงก็ระเบิดจิตสังหารอันเยียบเย็นออกมา

จิตสังหารจากผู้เป็นเจ้าถิ่นที่มีความยาวกว่าสามสิบเมตร แผ่ออกมาทีเดียวก็ทำเอาสัตว์น้ำทั้งทะเลสาบปั่นป่วนไปหมด

“ยังไงก็มีแต้มจำลองเยอะอยู่แล้ว ลองดูก็ไม่เสียหาย เน้นการต่อสู้ ขัดเกลาฝีมือ เพื่อสังหารไอ้นกขนสวะนั่น”

จีเจิงอยากจะลองดูมากๆ

ไอ้นกขนสวะนั่นฆ่าเขาด้วยการโจมตีทีเดียวตาย (One Shot) ในแบบจำลองทุกครั้ง

แต่นั่นก็เป็นเพราะเขาไม่ถนัดการต่อสู้ด้วย

ถ้าเขาชำนาญการต่อสู้ ไม่แน่ว่า อาจจะฆ่าไอ้นกขนสวะนั่นได้!

จีเจิงคิดแล้วทำเลย

เขาเริ่มการจำลอง โดยมีเป้าหมายหลักคือการสังหารไอ้นกขนสวะ!

[เริ่มการจำลอง หักแต้มจำลอง 2 แต้ม คงเหลือแต้มจำลองปัจจุบัน: 26]

[วันที่ 1 คุณอยู่ภายในทะเลสาบ คุณต้องการขัดเกลาทักษะการต่อสู้ จึงออกจากทะเลสาบมุ่งหน้าเข้าป่า เพื่อหาสัตว์ร้ายต่อสู้ ท่ามกลางการคัดค้านหัวชนฝาของเต่าเฒ่าผู้ใต้บังคับบัญชา]

[วันที่ 2 คุณพบว่าความสามารถในการต่อสู้ของคุณไม่ใช่สิ่งที่สัตว์ร้ายทั่วไปจะต่อกรได้ ต่อให้สัตว์ร้ายทั้งป่ารุมเข้ามาพร้อมกัน คุณก็สามารถใช้หางฟาดพวกมันตายเรียบได้ในทีเดียว คุณที่จนปัญญา จึงคิดจะออกจากป่า เพื่อไปหาคู่ต่อสู้ที่อื่น

เต่าเฒ่าพอรู้เรื่อง ก็รีบเข้ามาขัดขวาง แต่คุณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จิตสังหารในใจก็เอาชนะความมั่นคง (ความปอดแหก) คุณยืนกรานที่จะจากไป

เต่าเฒ่าจนปัญญา จึงเลือกที่จะจากไปพร้อมกับคุณ]

เจ้าเต่าเฒ่านี่

จงรักภักดีใช้ได้เลยแฮะ

ถึงจะขี้ขลาดไปหน่อย ช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ในสถานการณ์แบบนี้ กลับยอมจากไปพร้อมกับเขา

นี่เหนือความคาดหมายมาก

จีเจิงพยักหน้าในใจ

เขาดูต่อไป

[วันที่ 3 คุณและเต่าเฒ่าออกจากป่า มุ่งหน้าไปยังที่อื่น คุณเรียกฝนเรียกลม อำพรางกายตลอดทาง ภายใต้การนำทางของเต่าเฒ่า พวกคุณหลงทางอย่างสมบูรณ์แบบ แล้วก็หลงเข้าไปในเมืองมนุษย์แบบงงๆ

คุณถูกมนุษย์พบเห็น ยังไม่ทันได้หนี ก็ถูกสายฟ้าฟาดจนตาย]

[คุณเสียชีวิต!]

[การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลง กรุณาเลือกรางวัลหนึ่งอย่างจากสามตัวเลือกต่อไปนี้]

[ประสบการณ์การเอาชีวิตรอด 3 วัน]

[สมรรถภาพร่างกาย 3 วัน]

[ความเคียดแค้นของมังกรวารีที่ใกล้ตาย]

จีเจิง: “???”

(จบตอน)