บทที่ 5 - มังกรมิอาจเผยกาย

บทที่ 5 - มังกรมิอาจเผยกาย

ณ บ่อขังมังกร

[โฮสต์ต้องการเปิดการจำลองหรือไม่ แต้มจำลองคงเหลือ 1 แต้ม]

หน้าจอแสงที่มองเห็นได้เฉพาะจีเจิงเพียงผู้เดียวปรากฏขึ้น

เมื่อเผชิญกับคำถามของระบบ

จีเจิงเลือก ‘เปิด’ อย่างไม่ลังเล

เขาจำเป็นต้องรู้ให้แน่ชัดว่าต้องทำอย่างไรถึงจะออกไปได้โดยไม่ถูกฟ้าผ่า

เขาไม่สามารถเอาชีวิตเดียวที่มีไปเสี่ยงลองผิดลองถูกด้วยตัวเองได้ ให้เครื่องจำลองช่วยทดสอบย่อมดีกว่า

สิ้นความคิดของจีเจิง

ตัวอักษรบนหน้าจอก็เริ่มขยับไหว

[วันที่ 1 คุณอยู่ภายในบ่อน้ำโบราณ สัมผัสได้ถึงพละกำลังอันมหาศาลในร่าง คุณรู้สึกว่าบนโลกใบนี้ สิ่งมีชีวิตที่สามารถต่อกรกับคุณได้นั้นมีอยู่น้อยนิด คุณเริ่มลำพองใจ]

[วันที่ 2 คุณเฝ้าสังเกตการณ์ภายนอกบ่อ และคิดว่าน่าจะอาศัยช่วงเวลากลางคืนหนีออกจากบ่อขังมังกรได้]

[วันที่ 3 คุณสังเกตการณ์ทุกอย่างเรียบร้อย รอจนกระทั่งราตรีมาเยือน คุณพุ่งทะยานออกจากบ่อ สิ่งแรกที่เห็นคือมนุษย์ไม่กี่คนที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้น คุณสบตากับมนุษย์ วินาทีถัดมา มนุษย์เหล่านั้นต่างวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก

คุณเพียงแค่มองดูมนุษย์เหล่านั้นหนีไปโดยไม่ได้เข้าไปขัดขวาง คุณเตรียมตัวที่จะจากไป แต่ในวินาทีต่อมา สายฟ้าฟาดลงมาจากฟากฟ้า ผ่าเข้าที่หัวของคุณอย่างจัง...]

[คุณเสียชีวิต!]

[การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลง กรุณาเลือกรางวัลหนึ่งอย่างจากสามตัวเลือกต่อไปนี้]

[ประสบการณ์การเอาชีวิตรอด 3 วัน]

[สมรรถภาพร่างกาย 3 วัน]

[เกล็ดมังกรวารีที่ถูกฟ้าผ่า]

จีเจิง: “?”

ทำไมถึงยังโดนฟ้าผ่าอีกล่ะ?

นี่มันเพราะอะไรกัน

จีเจิงไม่เข้าใจจริงๆ

ในแบบจำลองก่อนหน้านี้ หลังจากผ่านไปหกสิบกว่าวัน เขาออกจากบ่อขังมังกรกลับไม่เป็นอะไรเลย แต่พอออกไปก่อนเวลา กลับมีปัญหา นี่มันตรรกะอะไรกัน?

จีเจิงคิดไม่ตก เมื่อมองตัวเลือกทั้งสาม เขาก็ไม่มีอะไรให้เลือกมากนัก จึงเลือกข้อสองอย่างเด็ดขาด

การเพิ่มสมรรถภาพร่างกาย 3 วัน

สำหรับเขาแล้ว แทบไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงใดๆ

สิ่งที่จีเจิงใส่ใจ คือทำไมเขาออกไปก่อนเวลาแล้วต้องโดนฟ้าผ่า

“ในการจำลองไม่กี่ครั้งมานี้ ข้าออกไปข้างนอกสามครั้ง มีครั้งหนึ่งที่ออกไปได้สำเร็จ คือช่วงหลังหกสิบกว่าวัน ตอนนั้นเหมือนฟ้าดินจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง”

“ส่วนอีกสองครั้งที่พุ่งออกจากบ่อขังมังกร ล้วนถูกทัณฑ์สายฟ้าฟาดใส่ทั้งสิ้น”

“หรือว่าต้องรอให้ถึงเวลาที่กำหนด ถึงจะออกไปได้?”

จีเจิงหรี่ดวงตามังกรขนาดยักษ์ลงเล็กน้อย เขานนอนขดตัว พลางครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน

จะให้เขารออยู่ในบ่อขังมังกรอีกหลายสิบวัน มันช่างยากลำบากสำหรับมังกรจริงๆ

“สิ่งที่ต้องรู้ให้ชัดเจนตอนนี้ มีอยู่สองข้อ คือทำไมออกไปก่อนเวลาแล้วถึงโดนฟ้าผ่า และหลังหกสิบกว่าวันไปแล้ว การเปลี่ยนแปลงของฟ้าดินคืออะไร”

จีเจิงรู้ดีว่าตนเองต้องการรู้อะไร

ตอนนี้เขาทำได้เพียงรอวันพรุ่งนี้ รอให้แต้มจำลองมาถึง แล้วค่อยทำการจำลองอีกครั้ง

ต้องหาคำตอบในแบบจำลองให้ได้ เขาถึงจะวางใจยอมออกจากบ่อขังมังกร

ยังไงเสีย จีเจิงผู้นี้ จะไม่ยอมเสี่ยงเด็ดขาด

นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องการขี้ขลาดตาขาวหรือไม่

แต่นี่เรียกว่า มังกรวารีย่อมไม่ยืนอยู่ใต้กำแพงที่จวนเจียนจะพังทลาย!

จีเจิงยึดมั่นในความคิดนี้ เตรียมตัวรอคอยวันพรุ่งนี้อย่างเงียบสงบ

ส่วนคำถามที่ว่าการรอคอยจะน่าเบื่อไหม จีเจิงไม่ต้องคิดก็ตอบได้เลยว่าไม่

หลังจากกลายเป็นมังกรวารี เขาไม่ได้มีความรู้สึกไวต่อเวลาเหมือนมนุษย์อีกแล้ว

บ่อยครั้งแค่เขางีบหลับไปตื่นหนึ่ง ก็ผ่านไปวันหนึ่งแล้ว

ดังนั้นจึงไม่รู้สึกเบื่อหน่ายแต่อย่างใด

จีเจิงเตรียมจะงีบหลับ รอคอยวันพรุ่งนี้ เพื่อทำการจำลองต่อ

...

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป

ขณะที่จีเจิงกำลังหลับฝันหวาน แว่วเสียงบางอย่างข้างหูปลุกเขาให้ตื่นขึ้น

เขาลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน

“มีคนคุยกันอยู่นอกบ่อ?”

“ใครมันว่างมาเดินเล่นแถวบ่อขังมังกร?”

“ในแบบจำลอง วันนี้ไม่น่าจะมีคนมานี่นา ทำไมถึงมีเหตุตัวแปรเกิดขึ้น?”

จีเจิงรู้สึกแปลกใจ

เขาเงยหน้ามองปากบ่อ บิดร่างมังกรอันใหญ่โต ว่ายตรงขึ้นไป

จีเจิงไม่ได้คิดจะออกจากบ่อขังมังกรจริงๆ

เพียงแค่ยื่นหัวมังกรขนาดยักษ์พ้นผิวน้ำ มองดูช่องทางเดินของบ่อ

ทำแบบนี้เขาจะได้ยินเสียงจากภายนอกชัดเจนขึ้น

“นายได้ยินเสียงจากในบ่อนี้จริงๆ เหรอ?”

“จริงสิพี่เขย ผมจะหลอกพี่ทำไม ตอนกลางวันแสกๆ ผมได้ยินเสียงดังออกมาจากในบ่อจริงๆ เหมือนเสียงโซ่เหล็กสั่นไหวเลย”

“บ่อขังมังกรนี้ ไม่น่าจะมีอะไรอยู่หรอก ผู้เชี่ยวชาญเขาพิสูจน์กันตั้งนานแล้วว่าข้างในเป็นของปลอม ไม่ได้ขังมังกรอะไรไว้ทั้งนั้น”

“พี่เขย คำพูดพวกผู้เชี่ยวชาญเชื่อถือไม่ได้หรอกครับ ช่วงนี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นตั้งเยอะ ใครจะรู้ว่าในบ่อขังมังกรนี้จะมีมังกรอยู่จริงหรือเปล่า!”

จีเจิงฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็พอจะเข้าใจเรื่องราว

คนสองคนนี้ น่าจะสงสัยเพราะได้ยินเสียงตอนที่เขากระชากโซ่ตรวนขาด จึงตามมาดู

จุดนี้ในแบบจำลองไม่ได้ระบุไว้

แต่จีเจิงก็เข้าใจได้

เวลาจำลอง ระบบจะเปลี่ยนนิสัยไปตามความคิดของเขา ในการจำลองครั้งนั้นเขาเน้นกบดาน พอทำลายโซ่เสร็จก็ไม่คิดจะออกไปไหน ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

เสียงจากนอกบ่อจึงไม่ถูกบันทึกไว้

“ช่างเถอะ ไม่ต้องไปสนใจมนุษย์สองคนนี้”

จีเจิงเตรียมจะกลับลงไปก้นบ่อ งีบหลับต่อ

คนสองคนนี้คงแค่อยากเอากล้องหรืออะไรมาส่องดูว่าก้นบ่อมีมังกรจริงไหม จีเจิงสามารถทำให้พวกเขาผิดหวังกลับไปได้

ก้นบ่อนี้กว้างใหญ่มาก พอให้เขาซ่อนตัวได้สบายๆ

ขณะที่จีเจิงกำลังจะดำดิ่งลงไป

ทันใดนั้นเขาก็หยุดชะงัก

ดวงตามังกรคู่นั้นเงยขึ้น มองไปยังปากบ่อ

บทสนทนาของมนุษย์สองคนนี้ ดึงดูดความสนใจของเขา

“พี่เขย พี่ว่าในโลกนี้ มีมังกรอยู่จริงไหม?”

“มังกร... เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้ แต่ฟังจากที่พวกผู้เฒ่าผู้แก่ในบ้านเล่ามา พวกเขาเคยเห็นมังกรจริงๆ นะ แต่พวกมังกรเนี่ย ทุกครั้งที่ปรากฏตัว ไม่กำลังต่อสู้กับสายฟ้า ก็ตกลงมาตายที่พื้น เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลย มันจะบังเอิญเกินไปไหม...”

“เป็นไปได้ไหมว่ามังกรมองเห็นไม่ได้? ถ้าถูกคนเห็นเข้า จะต้องโดนทัณฑ์สวรรค์?”

...

เมื่อได้ยินประโยคนี้

จีเจิงถึงกับสะท้านไปทั้งศีรษะ

เขารู้สึกเหมือนบรรลุแจ้งในทันที

ใช่แล้ว

ถ้าถูกคนเห็น มังกรจะเกิดเรื่อง

บางทีมังกรวารีก็อาจรวมอยู่ในกฎเกณฑ์นี้ด้วย?

“ในแบบจำลองของข้าก็เป็นแบบนี้ พอเจอคนปุ๊บ ก็โดนสายฟ้าฟาดตายปั๊บ ยกเว้นครั้งที่ผ่านไปห้าสิบแปดวัน ซึ่งฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลง แทบทุกครั้งที่ตาย ล้วนเป็นเพราะถูกคนเห็นเข้า”

“เป็นไปได้ไหมว่า นี่คือคำสาปชนิดหนึ่ง? และหลังจากห้าสิบแปดวันที่ฟ้าดินเปลี่ยนแปลง คำสาปนี้ถึงได้หายไป?”

“การจำลองครั้งต่อไป จะเริ่มจากจุดนี้ รอจนไม่มีคน ค่อยออกจากบ่อขังมังกร!”

จีเจิงพบแนวทางในทันที

แต่จะจริงหรือไม่ ต้องรอพิสูจน์ในการจำลองวันพรุ่งนี้

ดวงตามังกรของจีเจิงฉายแววเจิดจ้า เขาบิดกาย ว่ายดำดิ่งลงสู่ก้นบ่อ...

(จบตอน)