บทที่ 4 - สะบั้นโซ่ตรวน!

บทที่ 4 - สะบั้นโซ่ตรวน!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น

จีเจิงลืมตาตื่นขึ้นในทันที

ดวงตาสีแดงฉานดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนักในก้นบ่อที่มืดมิดจนมองไม่เห็นนิ้วมือ

“แต้มจำลอง 2 แต้มมาถึงแล้ว ระบบ เริ่มการจำลอง!”

จีเจิงเริ่มการจำลองอย่างเด็ดขาด

ครั้งนี้ เขาจะทดลองความคิดหลากหลายรูปแบบที่เขาวางแผนไว้

สิ้นความคิดของเขา

หน้าจอแสงที่มองเห็นได้เฉพาะเขาเพียงผู้เดียวก็ก่อตัวขึ้น

[เริ่มการจำลอง หักแต้มจำลอง 1 แต้ม คงเหลือแต้มจำลองปัจจุบัน: 1]

[วันที่ 1 คุณอยู่ภายในบ่อน้ำโบราณ ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกเลย แต่คุณสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลในร่างมังกร จึงตัดสินใจกระชากโซ่ตรวนให้แหลกละเอียด

ภายใต้พละกำลังอันมหาศาล โซ่เหล็กแตกกระจายในพริบตา คุณหลุดพ้นจากการจองจำ แต่คุณไม่ได้เลือกที่จะจากไปในทันที แต่กลับเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่ในบ่อเพื่อฟื้นฟูพลัง]

[วันที่ 2 ไร้ซึ่งพันธนาการจากโซ่ตรวน พละกำลังของคุณฟื้นคืนสู่จุดสูงสุด ณ เวลานี้ คุณถึงจะเรียกได้ว่าเป็นมังกรวารีที่แท้จริง แต่คุณก็ยังคงไม่ออกไปจากบ่อ เพราะไม่รู้ว่าหากออกไปแล้วจะถูกทัณฑ์สายฟ้าฟาดใส่จนตายหรือไม่]

[วันที่ 3 คุณยังคงไม่ออกไปจากบ่อ...]

[วันที่ 4 คุณยังคงไม่ออกไปจากบ่อ...]

ดูเหมือนว่าการทำลายโซ่ตรวน จะไม่ก่อให้เกิดปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ ตรงกันข้าม กลับทำให้พลังที่สูญเสียไปฟื้นคืนกลับมา

แต่ว่าหลังจากทำลายโซ่แล้ว ทำไมตัวเราในแบบจำลองถึงได้รักตัวกลัวตายขนาดนี้?

จีเจิงอยากจะบ่นออกมา

ว่าแล้วเชียว การจำลองจะเปลี่ยนแปลงนิสัยไปตามความคิดของเขา

พอเขาอยากจะระวังตัว ตัวเขาในแบบจำลองก็จะกลายเป็นพวกสายซุ่ม ระมัดระวังตัวแจ

...

[วันที่ 57 คุณยังคงอยู่ในบ่อ...]

[วันที่ 58 คุณยังคงอยู่ในบ่อ แต่คุณเริ่มรู้สึกเลือนรางว่า ในน้ำและในอากาศ ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างเพิ่มเข้ามา หลังจากสูดดมอากาศและซึมซับน้ำในบ่อ จิตใจของคุณเริ่มแปรปรวนและดุร้ายขึ้น

แต่ด้วยความที่คุณยึดมั่นในวิถีแห่งการซุ่มซ่อน คุณจึงเลือกที่จะอยู่ในบ่อต่อไป เพื่อรอคอยโอกาส]

...

[วันที่ 65 เมื่อเวลาผ่านไป อารมณ์ของคุณยิ่งทวีความรุนแรงเกรี้ยวกราด มีแรงกระตุ้นบางอย่างที่สั่งให้คุณพังทลายบ่อออกไปโจมตีทุกสิ่งทุกอย่าง]

[วันที่ 66 คุณควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป คุณพุ่งทะยานออกจากบ่อ สำแดงพลังแห่งมังกรวารี อาคารบ้านเรือนรอบบ่อขังมังกรถูกคุณทำลายจนพินาศสิ้น อาวุธปืนของมนุษย์ไร้ผลต่อคุณ

คุณควบคุมกระแสลม ก่อให้เกิดพายุหมุนอันน่าสะพรึงกลัว มนุษย์ต่างตกตะลึงและสิ้นหวังต่อพลังอำนาจของคุณ ขณะที่คุณกำลังก่อคลื่นลมโหมกระหน่ำอยู่นั้น เงาดำขนาดมหึมาที่บดบังดวงอาทิตย์ก็บินโฉบผ่านมา และจิกฆ่าคุณจนตาย]

[คุณเสียชีวิต!]

[การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลง กรุณาเลือกรางวัลหนึ่งอย่างจากสามตัวเลือกต่อไปนี้]

[ประสบการณ์การเอาชีวิตรอด 66 วัน]

[สมรรถภาพร่างกาย 66 วัน]

[ลูกตามังกรวารีที่แข็งแรง]

จีเจิงมองตัวอักษรบนหน้าจอ แล้วตกอยู่ในความเงียบงัน

หลังจากกบดานอยู่ 58 วัน มีบางอย่างเจือปนในน้ำและอากาศ ทำให้นิสัยของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดุร้าย?

จนถึงวันที่ 66 เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ พุ่งออกไปโจมตีมนุษย์ แล้วก็ตายแบบงงๆ?

ดูจากสถานการณ์แล้ว น่าจะเป็นสัตว์ปีกสักชนิดที่ฆ่าเขา แต่ในโลกยุคปัจจุบัน มีสัตว์ปีกอะไรที่ฆ่าเขาได้ด้วยหรือ?

แต่ก็นะ ขนาดมังกรวารียังมีจริง ใครจะรู้ว่ามีสัตว์ในตำนานอื่นๆ อยู่อีกหรือเปล่า

จีเจิงสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

เขามองไปยังสามตัวเลือก

ข้อหนึ่งกับข้อสามตัดทิ้งได้ตามระเบียบ

ยังไงก็ต้องเลือกข้อสอง

ทันทีที่เขาเลือก

กระแสความอบอุ่นที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้กระแสความอุ่นไม่ได้เกิดขึ้นเพียงครู่เดียวแล้วหายไป

แต่มันไหลเวียนอยู่ในร่างมังกรของเขาอยู่นานสองนาน กว่าจะค่อยๆ จางหายไป

เมื่อกระแสความอุ่นหายไป จีเจิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“เป็นไปไม่ได้ พลังของข้า... เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้เชียวหรือ?”

“เป็นไปไม่ได้ ตอนเลือกสมรรถภาพร่างกาย 31 วัน แทบไม่รู้สึกอะไรเลย ครั้งนี้แค่ 66 วัน ทำไมถึงแข็งแกร่งขึ้นมหาศาลขนาดนี้!”

จีเจิงไม่อยากจะเชื่อ

สมรรถภาพร่างกาย 66 วันนี้ แทบจะยกระดับพลังของเขาไปสู่อีกขั้นหนึ่งเลยทีเดียว

ถ้าจะเปรียบเทียบ พลังก่อนหน้านี้ของเขาเหมือนเด็กทารก แต่พอรวมกับสมรรถภาพร่างกาย 66 วันนี้ พลังของเขาก็พุ่งพรวดขึ้นมาระดับวัยรุ่นทันที

[การบำเพ็ญเพียรปัจจุบันของโฮสต์: 1296 (ปี)]

เพิ่มขึ้นมาทีเดียวห้าร้อยสิบเอ็ดปี?

จีเจิงตื่นตะลึง

เป็นเพราะสิ่งที่เพิ่มเข้ามาในอากาศนั่นหรือเปล่า?

สิ่งนั้นช่วยเพิ่มพลังได้อย่างมหาศาลเลยงั้นหรือ?

แล้วทำไมครั้งนี้ตอนเขาออกไปนอกบ่อ ถึงไม่โดนฟ้าผ่า แต่ครั้งก่อนกลับโดน?

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

จีเจิงไม่เข้าใจ

หากต้องการคำตอบ คงต้องจำลองอีกครั้ง

แม้จีเจิงอยากจะจำลองต่อเดี๋ยวนี้ แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา

เพราะเขามีเรื่องหนึ่งที่ต้องทำ

นั่นคือการสะบั้นโซ่ตรวนพวกนี้!

การจำลองบอกเขาแล้วว่า การทำลายโซ่ตรวนตอนนี้ไม่มีอันตรายใดๆ แถมยังทำให้พลังแข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย

มีแต่ได้กับได้!

ดวงตามังกรขนาดยักษ์ของจีเจิงทอประกายเจิดจ้า

วินาทีถัดมา ร่างมังกรทั้งร่างก็เคลื่อนไหว ร่างยาวแปดเก้าเมตรบิดตัว ทำให้โซ่ตรวนส่งเสียงดังสนั่น

เคร้ง... เคร้ง...

ภายใต้พละกำลังมหาศาลของจีเจิง โซ่เหล็กเหล่านี้เปราะบางราวกับของเล่น เพียงแค่ไม่กี่อึดใจ มันก็ขาดสะบั้น

ส่วนโซ่ที่แทงทะลุร่างของจีเจิง ก็ถูกแรงสั่นสะเทือนดีดกระเด็นออกไป

เมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการ จีเจิงสัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายและเปรมปรีดิ์

มอ!!!

จีเจิงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าคำราม เสียงร้องคล้ายวัวดังกึกก้อง

แม้เสียงจะคล้ายวัว แต่ความรู้สึกกดดันแห่งบรรพกาลที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น เป็นสิ่งที่เสียงวัวไม่มีทางมีได้

“สบายตัว สบายตัวจริงๆ!”

จีเจิงตื่นเต้นดีใจ เขาแหวกว่ายไปมาที่ก้นบ่ออย่างอิสระ

ก้นบ่อขังมังกรแห่งนี้กว้างขวางไม่เบา เพียงพอให้จีเจิง มังกรยาวแปดเก้าเมตรแหวกว่ายได้สะดวก แสดงให้เห็นว่าพื้นที่ข้างล่างนี้มหึมาเพียงใด

จีเจิงแหวกว่ายอย่างเพลิดเพลิน หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าออกไปแล้วจะโดนฟ้าผ่า เขาคงพุ่งออกไปแหวกว่ายบนท้องนฟ้าแล้ว

ด้วยความสามารถในการควบคุมลม เขาสามารถเปลี่ยนกระแสลม พยุงตัวให้ลอยขึ้น และบินบนฟ้าได้จริงๆ!

หลังจากแหวกว่ายจนหนำใจ จีเจิงก็หยุดลง และขดตัวพักผ่อนอยู่ที่ก้นบ่อ

ร่างมังกรยาวแปดเก้าเมตรขดตัวเป็นวงกลม ทั่วร่างปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำทมิฬ เมื่อมองดูแล้ว ราวกับว่าเขากลืนหายไปกับความมืดมิดของก้นบ่อ หากมองด้วยตาเปล่า คงยากที่จะสังเกตเห็นจีเจิง

มังกรวารีก็ยังคงเป็นมังกรวารี มีสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นสีเพื่อการพรางตัวของมังกร

เหมือนกับลายพาดกลอนของเสือ ที่ช่วยให้มันกลมกลืนไปกับป่าเพื่อการล่าเหยื่อได้ดียิ่งขึ้น นั่นก็คือสีเพื่อการพรางตัวเช่นกัน

เกล็ดสีดำทมิฬชุดนี้ ก็คือสีพรางตัวของจีเจิง

“แม้มังกรวารีจะอดอาหารได้เป็นเวลานาน แต่ท้ายที่สุดก็ยังไม่หลุดพ้นจากคำว่า ‘สัตว์’”

“หากสามารถกลายเป็นมังกรที่แท้จริงได้ คงจะแตกต่างออกไป”

“การกลายเป็นมังกร ขอแค่การบำเพ็ญเพียรของข้าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สักวันหนึ่งข้าต้องกลายเป็นมังกรได้อย่างแน่นอน!”

แววตาของจีเจิงลุกโชนด้วยความปรารถนา

กลายเป็นมังกร!!!

สักวันหนึ่ง เขาต้องทำให้ได้!

แต่ตอนนี้ ต้องมาวิเคราะห์กันก่อนว่า ทำไมเขาออกไปแล้วถึงโดนฟ้าผ่า

ต้องจำลองต่อไป...

(จบตอน)