บทที่ 3 - มังกรหลุดบ่วงทะยานฟ้า

บทที่ 3 - มังกรหลุดบ่วงทะยานฟ้า

[เริ่มการจำลอง หักแต้มจำลอง 1 แต้ม คงเหลือแต้มจำลองปัจจุบัน: 0]

[วันที่ 1 คุณอยู่ภายในบ่อน้ำโบราณ ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกเลย คุณตั้งใจแน่วแนว่าจะสร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ คุณจึงใช้แรงทั้งหมดที่มีดิ้นรนขัดขืนโซ่ตรวน พร้อมทั้งคำรามเกรี้ยวกราด แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาจากปากบ่อ คุณรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย]

[วันที่ 2 คุณเข้าใจหลักการทำงานสลับพักผ่อน จึงหยุดพักหนึ่งวัน]

...

[วันที่ 6 คุณใช้แรงทั้งหมดดิ้นรนอีกครั้ง พร้อมทั้งส่งเสียงคำราม ครั้งนี้คุณคลุ้มคลั่งอย่างหนัก ราวกับคนเสียสติที่ต้องการจะหลุดพ้น แต่โซ่ตรวนกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย คุณล้มเหลวในการดิ้นให้หลุด

ในระหว่างการดิ้นรน ร่างกายของคุณได้รับบาดเจ็บ เลือดคละคลุ้งไปทั่วบ่อน้ำ]

[วันที่ 7 คุณได้รับบาดเจ็บจึงเลือกที่จะพักผ่อนหนึ่งวัน เลือดที่เจือปนอยู่ในน้ำเริ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่า กลิ่นคาวเลือดเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ...]

[วันที่ 8 กลิ่นคาวเลือดในบ่อรุนแรงจนคุณรู้สึกสะอิดสะเอียน แต่คุณจนปัญญา ทำได้เพียงคำรามและดิ้นรนต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง]

[วันที่ 9 ในขณะที่คุณกำลังเตรียมจะคำรามและดิ้นรนต่อ ก็พบว่ามีเสียงบทสนทนาดังมาจากนอกบ่อ จากบทสนทนานั้น คุณจึงได้รู้ว่า น้ำในบ่อที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า ได้ดึงดูดความสนใจจากภายนอกเข้าแล้ว]

จีเจิงอ่านมาถึงตรงนี้ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

คิดไม่ถึงเลยว่าจะบังเอิญปลดล็อกวิธีใหม่ในการดึงดูดความสนใจจากภายนอกได้

ขอแค่น้ำในบ่อส่งกลิ่นเหม็น ก็สามารถเรียกความสนใจจากข้างนอกได้ วิธีนี้ดูท่าจะเอาไปใช้ได้จริง

...

[วันที่ 10 ขณะที่คุณกำลังพักผ่อนเพื่อสะสมพละกำลัง จู่ๆ ก็พบว่าโซ่เหล็กที่ล่ามคุณอยู่เกิดการสั่นไหว ที่แท้มีคนจากภายนอกกำลังดึงโซ่เหล็กอยู่ ด้วยความดีใจ คุณจึงคำรามและดิ้นรนอย่างสุดแรง

เมื่อได้ยินเสียงคำรามของคุณ คนที่ดึงโซ่อยู่ข้างบนก็ตกใจจนวิ่งหนีไป ภายในบ่อกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง คุณรู้สึกเสียดายอย่างสุดซึ้ง]

[วันที่ 11 กลิ่นคาวเลือดในบ่อทวีความรุนแรงขึ้น ดูเหมือนจะมีผู้คนภายนอกสังเกตเห็นที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ มีเสียงพูดคุยดังมาให้ได้ยินอยู่ตลอดเวลา]

[วันที่ 12 คุณกำลังฟื้นฟูพละกำลัง ทันใดนั้นก็มีแรงมหาศาลดึงกระชากโซ่เหล็ก ราวกับต้องการจะลากคุณออกไปจากบ่อ คุณดีใจเป็นล้นพ้น แต่คุณตระหนักได้ว่า หากส่งเสียงออกไปอาจทำให้คนข้างนอกตกใจกลัว ดังนั้นคุณจึงแกล้งตาย นอนนิ่งไม่ไหวติง]

[วันที่ 13 โซ่เหล็กถูกดึงอยู่นานทั้งวัน ในที่สุดคุณก็ถูกลากออกมาจากบ่อ แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องกระทบเกล็ด ทำให้คุณรู้สึกสบายตัวอย่างประหลาด คุณแอบลืมตาขึ้นมอง พบว่ารอบด้านรายล้อมไปด้วยผู้คนจำนวนมากถืออาวุธปืนเตรียมพร้อมเล็งมาที่คุณ

ยังไม่ทันที่คุณจะได้คิดอะไร ทันใดนั้นความรู้สึกถึงวิกฤตอันตรายก็พุ่งพล่านขึ้นมา คุณตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก ภายใต้ความหวาดกลัว คุณจึงคำรามลั่น เมื่อออกจากบ่อมาแล้ว พละกำลังของคุณเพิ่มขึ้นมหาศาล จนสามารถสะบั้นโซ่ตรวนจนขาดสะบั้น

ผู้คนโดยรอบระดมยิงใส่คุณด้วยอาวุธปืน แต่กระสุนเหล่านั้นไม่อาจระคายผิวเกล็ดของคุณได้เลย คุณเมินเฉยต่อพวกมัน สิ่งที่ทำให้คุณใจสั่นขวัญแขวน คือท้องนฟ้าต่างหาก

ภายใต้ความหวาดกลัวอย่างรุนแรง คุณพยายามจะหนี แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว สายฟ้าฟาดสายหนึ่งก็ผ่าลงมาอย่างรวดเร็ว]

[คุณเสียชีวิต!]

[การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลง ยินดีด้วยที่โฮสต์ได้รับความสำเร็จ ‘มังกรหลุดบ่วงทะยานฟ้า’ รางวัลคือการบำเพ็ญเพียรหนึ่งร้อยปี กรุณาเลือกรางวัลหนึ่งอย่างจากสามตัวเลือกต่อไปนี้]

[ประสบการณ์การเอาชีวิตรอด 13 วัน]

[สมรรถภาพร่างกาย 13 วัน]

[เขาของมังกรวารีที่ถูกฟ้าผ่า]

เชรดเข้!!

รอบนี้ออกมาจากบ่อขังมังกรได้จริงๆ ด้วย!!

จีเจิงตาค้างด้วยความตะลึง

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า การจำลองครั้งนี้จะสามารถหนีออกจากบ่อขังมังกรได้สำเร็จ

จุดสำคัญที่สุดของเรื่องราวทั้งหมด คือกลิ่นเหม็นเน่า!

เลือดของเขาผสมปนเปกับน้ำในบ่อ บวกกับการที่เขาดิ้นรนไม่หยุด ทำให้น้ำเน่าเสีย และจุดนี้นี่เองที่ทำให้เขาออกจากบ่อขังมังกรได้สำเร็จ

จีเจิงรู้สึกมั่นใจขึ้นมาก เมื่อมีวิธีหนีออกไปแล้ว เขาก็ไม่รีบร้อนอีกต่อไป

แต่ว่า ความสำเร็จนี่คืออะไรกัน?

เขาเกิดความสงสัย

[เมื่อโฮสต์ทำเหตุการณ์เฉพาะบางอย่างสำเร็จ จะได้รับความสำเร็จ และเมื่อได้รับความสำเร็จ จะได้รับรางวัล]

[ความสำเร็จ ‘มังกรหลุดบ่วงทะยานฟ้า’ รางวัลการบำเพ็ญเพียรหนึ่งร้อยปี โฮสต์ต้องการกดรับหรือไม่]

การบำเพ็ญเพียรหนึ่งร้อยปี?

สิ่งนี้เขาเคยเห็นในหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว เขามีตบะบำเพ็ญหกร้อยแปดสิบห้าปี น่าจะคล้ายๆ กับระดับพลังยุทธ์ หรือพละกำลังทำนองนั้น

อันนี้น่าจะเป็นการเพิ่มพลัง

จีเจิงเลือกกดรับอย่างไม่ลังเล

[รับการบำเพ็ญเพียรหนึ่งร้อยปีเรียบร้อยแล้ว การบำเพ็ญเพียรปัจจุบันของโฮสต์: 785 (ปี)]

วินาทีถัดมา แสงสีขาวปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ก่อนจะหลอมรวมเข้ากับร่างมังกรยาวแปดเก้าเมตรของเขา

จีเจิงสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง

เมื่อความอบอุ่นจางหายไป เขาพบว่าความรู้สึกอ่อนแรงก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกเปี่ยมพลังอำนาจ

นอกจากนี้ เขายังรู้สึกราวกับว่าน้ำในบ่อรอบตัวเป็นดั่งแขนขา เหมือนเพียงแค่เขาคิด น้ำก็จะเปลี่ยนแปลงรูปร่างไปตามใจปรารถนา

“แข็งแกร่ง!! นี่สิคือมังกรวารีที่แท้จริง!!”

จีเจิงเปี่ยมไปด้วยความปิติยินดี

ในวินาทีนี้ เขาถึงได้เข้าใจว่าอะไรคือพลังแห่งมังกร

ต่อให้เป็นเสือ สิงโต หรือหมียักษ์ ถ้ามาอยู่ตรงหน้าเขา เกรงว่าแค่ฟาดหางใส่ทีเดียว ก็คงตายเรียบเป็นเบือ!

“โซ่ตรวนพวกนี้ ข้าสามารถกระชากให้ขาดได้อย่างง่ายดาย!”

จีเจิงตั้งท่าจะออกแรงกระชากโซ่ตรวนให้ขาดสะบั้นในทันที

แต่เมื่อฉุกคิดขึ้นได้ เขาก็ใจเย็นลง

สถานการณ์ของเขาตอนนี้ เขายังไม่เข้าใจถ่องแท้

ทำไมในแบบจำลอง พอเขาออกไปนอกบ่อ ถึงโดนฟ้าผ่าตาย?

นี่เป็นเรื่องบังเอิญ? หรือเป็นชะตาลิขิตที่เลี่ยงไม่ได้?

“ยังไงก็ต้องพึ่งการจำลองอยู่ดี!”

“การจำลองครั้งต่อไปคือพรุ่งนี้ รอให้ถึงพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

จีเจิงตัดสินใจว่า กบดานนิ่งๆ ไว้ก่อนดีกว่า

เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าโลกใบนี้มีอะไรแปลกประหลาด

ขืนเขาวู่วามพุ่งออกไป แล้วโดนฟ้าผ่าตายอีก คงเป็นเรื่องที่น่าอนาถเกินไป

[ชื่อ: จีเจิง]

[เผ่าพันธุ์: มังกรวารี]

[การบำเพ็ญเพียร: 785 (ปี)]

[พรสวรรค์: ควบคุมวารี, ควบคุมวายุ]

[อายุขัย: 326 (ปี)]

[สถานะปัจจุบัน: ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนมังกร (พละกำลังลดลงต่อเนื่อง, พลังชีวิตลดลงต่อเนื่อง)]

[คำประเมิน: คุณคือมังกรวารีที่แข็งแรงกำยำ พละกำลังของคุณเพียงพอที่จะทำให้คุณเป็นเจ้าแห่งสัตว์ป่า แต่ในโลกนี้ยังมีตัวตนที่สามารถฆ่าคุณได้ แนะนำให้ระมัดระวังตัว]

สามร้อยกว่าปี?

ไม่ตื่นตระหนกแล้ว หายห่วง

จีเจิงรู้สึกผ่อนคลายลง

นับตั้งแต่ข้ามภพมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสบายใจขนาดนี้

[กรุณาเลือกรางวัลหนึ่งอย่างจากสามตัวเลือกต่อไปนี้]

[ประสบการณ์การเอาชีวิตรอด 13 วัน]

[สมรรถภาพร่างกาย 13 วัน]

[เขาของมังกรวารีที่ถูกฟ้าผ่า]

เกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย

จีเจิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า การจำลองครั้งนี้เขายังไม่ได้เลือกรางวัล

สามตัวเลือกนี้...

ข้อหนึ่งกับข้อสามตัดทิ้งได้เลย

มีแค่ข้อสองที่พอจะมีประโยชน์บ้าง

สมรรถภาพร่างกาย 13 วัน

ถึงจะน้อยไปหน่อย

แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

จีเจิงเลือกข้อที่สอง สมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้น 13 วัน ซึ่งเขาแทบไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอะไร

เขาหลับตาลง รอคอยเวลาสำหรับการจำลองในวันพรุ่งนี้

(จบตอน)