ตอนที่ 19 ด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด

ตอนที่ 19 ด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด

ใครบางคนพยายามวิ่งกลับไปเปิดประตูใหญ่ แต่ไม่ว่าจะออกแรงผลักดันแค่ไหน ประตูก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุด พวกเขาทำได้เพียงทุบประตูและตะโกนร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง แต่กลับไม่มีใครสนใจไยดี

เท็นราคุที่ปะปนอยู่ในฝูงชนส่ายหน้าอย่างลับๆ ประตูบานนั้นรวมถึงปราสาททั้งหลังถูกกางเขตแดนเอาไว้ คนธรรมดาที่ไร้พลังไม่มีทางออกไปได้หรอก

แทนที่จะมัวคิดหาวิธีหนี สู้ทำความเข้าใจก่อนดีกว่าว่าที่นี่คือที่ไหน

"อ๊าก... ค้างคาว! มีค้างคาว!"

ทันใดนั้น ใครบางคนก็ตะโกนขึ้นมา ฝูงค้างคาวบินออกมาจากความว่างเปล่าพร้อมส่งเสียงร้องแหลมบาดหู ทำให้กลุ่มคนที่หวาดกลัวและจิตใจจวนเจียนจะพังทลายอยู่แล้วต่างพากันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

เท็นราคุขมวดคิ้ว อาศัยจังหวะชุลมุนหลบเข้าไปหลังเสาต้นหนึ่ง

ภายใต้สายตาของเท็นราคุ นอกจากผู้คนที่วิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนกแล้ว ยังมีเงาร่างจำนวนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากรอบทิศทาง

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ เงาร่างเหล่านั้นล้วนเป็นเด็กตัวเล็กๆ ทั้งสิ้น

คนที่เด็กที่สุดดูราวหกเจ็ดขวบ ส่วนคนที่โตที่สุดก็น่าจะประมาณสิบขวบ แต่พวกเขาไม่ใช่เด็กธรรมดา เพราะทุกคนมีดวงตาสีแดงฉานและเขี้ยวแหลมคมงอกออกมาจากปาก

พวกมันคือแวมไพร์เด็ก!

ด้วยสีหน้าดุร้าย ทันทีที่ปรากฏตัว เหล่าแวมไพร์เด็กก็กระโจนเข้าใส่กลุ่มมนุษย์ที่กำลังวิ่งหนี

บ้างก็ขัดขืน บ้างก็วิ่งหนี แต่ทั้งหมดนั้นล้วนเปล่าประโยชน์

แวมไพร์มีความคล่องตัวเป็นเลิศ แม้แต่ปีศาจทั่วไปหากยังไม่ได้ฝึกฝนพลังเวทจนแข็งแกร่งก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมัน ถึงแม้เจ้าพวกนี้จะเป็นแค่แวมไพร์เด็ก แต่พละกำลังก็เหนือกว่าคนธรรมดาไปไกลโข ไม่นานนัก ทั่วทั้งปราสาทก็เต็มไปด้วยเสียงดูดเลือดเคล้าเสียงกรีดร้องโหยหวน

หลังจากดื่มด่ำจนอิ่มหนำ กลุ่มแวมไพร์เด็กก็มารวมตัวกันที่ลานกว้าง ก่อนจะหันมามองยังเสาต้นที่เท็นราคุซ่อนตัวอยู่เป็นตาเดียว—

"เจ้ามนุษย์ ออกมาได้แล้ว ข้าได้กลิ่นแกนะ"

น้ำเสียงชั่วร้ายแต่ยังแฝงความเป็นเด็กดังขึ้น เท็นราคุจึงไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป เขาเดินออกมาจากหลังเสาอย่างเปิดเผย

กลุ่มแวมไพร์เด็กจ้องมองเท็นราคุเป็นตาเดียว หากเป็นคนธรรมดาคงสติแตกไปแล้วเมื่อเจอกับดวงตาสีเลือดนับสิบคู่จ้องมองมา แต่สีหน้าของเท็นราคุกลับเรียบเฉย และเขาก็จ้องมองกลับไปที่กลุ่มแวมไพร์เด็กเช่นกัน

คนที่พูดเมื่อครู่คือเด็กชายอ้วนท้วมที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุด เชิดหน้าชูตาและพุงพลุ้ยๆ ของตัวเอง พยายามปั้นหน้าให้ดูดุร้ายน่ากลัวบนใบหน้ากลมๆ ที่ดูตลกขบขัน คาดว่าน่าจะเป็นหัวโจกของแก๊งแวมไพร์เด็กกลุ่มนี้

"เจ้ามนุษย์ แกไม่กลัวพวกเรางั้นรึ?"

เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งของเท็นราคุ เด็กอ้วนก็ถามด้วยความประหลาดใจ

"ทำไมฉันต้องกลัวพวกนายด้วยล่ะ?"

เท็นราคุยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะย้อนถาม

"เพราะพวกเราจะดูดเลือดแกไงเล่า!"

เด็กอ้วนแยกเขี้ยวแหลมสองซี่ออกมาทำหน้าดุ ส่วนแวมไพร์เด็กตนอื่นๆ ก็แสดงสายตาดุร้ายและทำท่าอยากจะพุ่งเข้ามาเต็มแก่

"งั้นก็เข้ามาดูดสิ"

สิ่งที่ทำให้เหล่าแวมไพร์เด็กต้องตกตะลึงก็คือ เท็นราคุไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่ยังเชื้อเชิญพวกเขาด้วยตัวเองอีกต่างหาก

เด็กอ้วนเริ่มรู้สึกระแวง มนุษย์คนนี้ดูไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเป็นถึงแวมไพร์ จะไปกลัวมนุษย์อ่อนแอทำไม ยิ่งไปกว่านั้นต่อหน้าลูกน้องมากมาย จะมาแสดงความขี้ขลาดจนเสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด

"หึ เจ้ามนุษย์ แล้วแกจะเสียใจ! รีบยื่นคอมาซะ"

เด็กอ้วนเดินมาตรงหน้าเท็นราคุแล้วออกคำสั่งอย่างวางก้าม

ทว่า เท็นราคุไม่ได้ยื่นคอให้ตามคำสั่ง แต่เขากลับชกหมัดเข้าไปที่ท้องของเจ้าเด็กอ้วนเต็มแรง ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าแวมไพร์เด็กทุกตน!

"คอไม่มีให้หรอก มีแต่หมัดจะเอาไหมล่ะ"

เท็นราคุเป่ากำปั้นตัวเองเบาๆ ด้วยสีหน้ายียวน

เหงื่อกาฬไหลพราก ตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น เจ้าเด็กอ้วนที่เจ็บปวดเจียนตายต้องใช้เวลานานกว่าจะตั้งสติได้ เขาชี้หน้าเท็นราคุด้วยความคับแค้นใจอย่างที่สุดแล้วพูดว่า:

"ม... มนุษย์ แกขี้โกงนี่นา!"

โปรดติดตามตอนต่อไป...

ตอนที่ 0017: วาเลอริก้ากับแกสเปอร์

"เจ้าพวกโง่ มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่? จัดการมันสิ!"

เมื่อเห็นลูกสมุนยังคงยืนอึ้ง เด็กอ้วนก็ตะโกนสั่งด้วยความโมโห

"ไอ้มุษย์ระยำ บังอาจทำร้ายท่านเฮอร์เบิร์ต!"

"กัดมันให้ตาย ดูดเลือดมันให้หมดตัวไปเลย!"

"ทุกคน ลุยเข้าไปพร้อมกัน อย่าให้มันหนีรอดไปได้!"

กลุ่มแวมไพร์เด็กที่เพิ่งได้สติกลับมาต่างโกรธเกรี้ยว พวกมันตะโกนก้องและกระโจนเข้าใส่เท็นราคุ

เท็นราคุหักนิ้วดังกร็อบ ริมฝีปากแสยะยิ้มเย็นชา

กับพวกตัวโตๆ ข้างนอกนั่นเขาอาจจะทำอะไรไม่ได้ แต่กับไอ้พวกเปี๊ยกนี่คิดว่าเขาจะกลัวงั้นเหรอ?

ผัวะ ผลัวะ ตุ้บ ตั้บ โอ๊ย อูย...

ชั่วพริบตาเดียว ทั่วทั้งปราสาทก็เต็มไปด้วยเสียงหมัดกระทบเนื้อและเสียงร้องโหยหวน ภายใต้สายตาเบิกกว้างของเด็กอ้วน ลูกสมุนของเขาถูกเท็นราคุอัดจนน่วม แต่ละคนลงไปนอนกุมท้องร้องครวญครางอยู่กับพื้น!

มีแวมไพร์น้อยตัวหนึ่งที่ใจสู้ แววตาดุร้าย พยายามกระโจนเข้ามาจะกัดคอเท็นราคุให้ได้ แต่ก็ถูกหมัดสวนกลับของเท็นราคุต่อยจนเขี้ยวเล็กๆ ทั้งสองซี่หักกระเด็น เจ็บจนเห็นดาวระยิบระยับ ก่อนจะลงไปนอนร้องไห้จ้าอยู่บนพื้น

"เอาล่ะ ทีนี้ยังอยากจะดูดเลือดฉันอีกไหม?"

เท็นราคุเดินยิ้มตาหยีเข้าไปหาเด็กอ้วนอย่างช้าๆ

"ป...ปีศาจ แกมันปีศาจชัดๆ!"

"อย่าเข้ามานะ..."

มาดวางก้ามก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น เด็กอ้วนมีสีหน้าหวาดกลัว มองเท็นราคุราวกับมองสัตว์ประหลาด ก่อนจะร้องจ๊ากแล้วกลายร่างเป็นค้างคาวบินหนีไป

แวมไพร์เด็กตนอื่นๆ ก็ทำตาม แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมมนุษย์คนนี้ถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ แต่พวกมันก็ถูกเท็นราคุซ้อมจนเข็ดขยาด ต่างพากันแปลงร่างเป็นค้างคาวแล้วบินหนีแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง

ชั่วขณะหนึ่ง ปราสาททั้งหลังก็กลับมาเงียบสงบ เท็นราคุกวาดตามองรอบๆ พบว่ามนุษย์ที่ถูกแวมไพร์เด็กดูดเลือดต่างนอนระรวยรินส่งเสียงครางแผ่วเบา และมีไม่กี่คนที่สิ้นใจไปแล้ว

ทว่าคนเหล่านั้นไม่ได้ตายเพราะเสียเลือดมาก แต่ช็อกตายเพราะความหวาดกลัวจนสติแตก...

เท็นราคุเลิกสนใจคนพวกนั้น แล้วหันมองไปทางทิศหนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น:

"ออกมาได้แล้ว ทั้งสองคนนั่นแหละ"

ตอนแรกยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จนผ่านไปพักใหญ่ ร่างสองร่างจึงค่อยๆ เดินออกมาจากมุมกำแพงด้วยท่าทีหวาดระแวงและลังเล

สิ่งที่ทำให้เท็นราคุแปลกใจคือ ทั้งสองเป็นเด็กผู้หญิง

คนหนึ่งดูอายุราวแปดเก้าขวบ รูปร่างบอบบาง ไว้ผมยาวประบ่า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวนั้นดูน่ารักน่าชัง ส่วนอีกคนอายุประมาณสิบขวบ ผมสีบลอนด์ทรายมัดเป็นหางม้า หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราและดูอ่อนช้อยงดงาม

"พวกเธอเองก็เป็นแวมไพร์เหมือนกันงั้นเหรอ?"