ตอนที่ 13 หลังจากรอคอยอยู่นาน

ตอนที่ 13 หลังจากรอคอยอยู่นาน

เมื่อเห็นว่าคนสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ เด็กสาวจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาและเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

"ความจริงแล้วมีกลุ่มผู้ใช้พลังกำลังตามหาตัวพวกคุณอยู่ พวกเขาถึงขนาดมาเจรจากับเราด้วยนะว่า 'ช่วยส่งตัวเด็กสาวที่มีสายเลือดเทวดาตกสวรรค์คนนั้นมาให้เราได้หรือเปล่า'"

"เรื่องที่คุณกำจัดวิญญาณร้ายเพื่อช่วยเด็กคนนั้น กลุ่มผู้ใช้พลังพวกนั้นเองก็ได้ยินข่าวมาเหมือนกัน อีกไม่นานพวกเขาคงจะตามมาเจอที่นี่แน่"

"แต่ไม่ต้องกังวลไปนะ เราไม่ได้มีเจตนาร้าย และจะไม่เอาความเรื่องที่คุณกำจัดวิญญาณร้ายด้วย ขอเพียงแค่คุณยอมออกมาพูดคุยกันให้รู้เรื่อง เรายินดีที่จะปกป้องพวกคุณอย่างเต็มที่"

ดูเหมือนกลัวว่าจะทำให้พวกเขารู้สึกตื่นตระหนก น้ำเสียงของเด็กสาวจึงฟังดูอ่อนโยนมาก ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดนั้น อาเคโนะที่หลบอยู่หลังเสากลับตัวสั่นเทา ใบหน้าที่ตื่นกลัวอยู่แล้วยิ่งซีดเผือดลงไปอีก

เท็นราคุลอบถอนหายใจเบาๆ พลางลูบศีรษะของอาเคโนะเพื่อปลอบโยน ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่ากลุ่มผู้ใช้พลังที่กำลังตามหาตัวพวกเขานั้น น่าจะเป็น 'คนพวกนั้น' อย่างแน่นอน...

เมื่อรู้ว่าการซ่อนตัวต่อไปก็ไร้ประโยชน์ เท็นราคุจึงจูงมือพาอาเคโนะเดินออกมา ยืนเผชิญหน้ากับเด็กสาวและชายวัยกลางคน ก่อนจะเอ่ยทักทาย

"ยินดีที่ได้พบครับ คุณหนูรีอัส เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลเกรโมรี่"

ใช่แล้ว แม้ว่านี่จะเป็นการพบกันครั้งแรก แต่เท็นราคุก็มั่นใจในตัวตนของเด็กสาวตรงหน้าอย่างเต็มเปี่ยม เพราะเธอก็คือ—

รีอัส เกรโมรี่!

...

"คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ?"

รีอัสดูแปลกใจเล็กน้อยที่เท็นราคุเอ่ยชื่อเธอ แม้แต่อาเคโนะข้างๆ ก็มองเท็นราคุด้วยความสงสัย

"อัจฉริยะและเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลเกรโมรี่ การจะไม่รู้จักคุณคงเป็นเรื่องยากนะครับ"

"ขอแนะนำตัวครับ ผมชื่อเท็นราคุ... 'ชินระ เท็นราคุ'"

เท็นราคุพูดพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ พลางแตะจมูกตัวเองแก้เขิน

"ชินระ เท็นราคุ..."

รีอัสขมวดคิ้ว พึมพำชื่อนั้นเบาๆ

ในเมื่ออีกฝ่ายรู้จักเธอและชื่อของเธอ ก็คงต้องเป็นคนที่มีความเกี่ยวข้องกับโลกปีศาจ แต่ไม่ว่ารีอัสจะนึกอย่างไร เธอก็นึกไม่ออกว่ามีปีศาจตระกูล 'ชินระ' อยู่ในโลกใต้พิภพด้วย

"อะแฮ่ม บางทีคุณหนูรีอัสอาจจะไม่คุ้นหูชื่อของผม แต่ถ้าเป็นฉายาคงจะคุ้นเคยดี"

"หนึ่งใน 'สองสวะแห่งโลกปีศาจ' ลูกนอกสมรสไร้ค่าของตระกูลฟีนิกซ์... คนคนนั้นก็คือผมเองครับ"

เมื่อเห็นเด็กสาวกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เท็นราคุจึงกระแอมไอเบาๆ แล้วเอ่ยเตือนความจำอย่างเก้อเขิน

"อ๊ะ... นายก็คือเจ้าสวะของตระกูลฟีนิกซ์คนนั้น..."

ดวงตางามของรีอัสเบิกกว้าง เธอจำได้ทันที นิ้วเรียวชี้ไปที่เท็นราคุ เกือบจะหลุดปากคำว่า "สวะ" ออกมาเต็มๆ แต่ก็รีบเอามือปิดปากไว้ทัน แก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อเมื่อรู้ตัวว่าเสียมารยาท

"คุณหนูรีอัสไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมเป็นลูกครึ่งมนุษย์กับปีศาจ ปลุกสายเลือดฟีนิกซ์ไม่ตื่น เป็นสวะของแท้แน่นอนครับ"

"ขอโทษด้วยนะ..."

เท็นราคุยักไหล่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาชินชากับคำว่าสวะไปแล้ว แต่รีอัสกลับเอ่ยขอโทษด้วยความจริงใจ

เธอหันไปมองชายวัยกลางคนด้านหลัง เมื่อเห็นเขาพยักหน้าให้เล็กน้อย รีอัสจึงมั่นใจในตัวตนของเท็นราคุอย่างสมบูรณ์

เมื่อมองดูเท็นราคุที่สงบนิ่ง ยอมรับชื่อเสียงความไร้ค่าของตนโดยไม่มีปมด้อย รีอัสกลับรู้สึกสนใจขึ้นมาเป็นครั้งแรก เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเธอคนนี้ ต้องผ่านอะไรมาบ้างนะถึงได้มีจิตใจที่เข้มแข็งขนาดนี้?

"คุณหนูรีอัส เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมเชื่อว่าคุณคงรู้สถานการณ์ของพวกเราแล้ว เธอชื่ออาเคโนะ มีสายเลือดของเทวดาตกสวรรค์และมนุษย์ และเป็นเป้าหมายที่กลุ่มผู้ใช้พลังพวกนั้นกำลังตามล่าอยู่"

เท็นราคุดึงตัวอาเคโนะมาข้างหน้าแล้วกล่าวแนะนำ

รีอัสพยักหน้าไม่ปฏิเสธ แม้ตัวตนของเท็นราคุจะผิดคาดไปบ้าง แต่เธอได้ตรวจสอบข้อมูลของอาเคโนะมาอย่างละเอียดแล้วจริงๆ

"คุณหนูรีอัส ผมมีคำขอร้องเรื่องหนึ่ง หวังว่าคุณจะช่วยอนุเคราะห์ด้วย"

จู่ๆ เท็นราคุก็โค้งคำนับ สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน

"เชิญพูดมาได้เลยค่ะ คุณชายเท็นราคุ"

รีอัสตอบรับหลังจากปรับอารมณ์ให้กลับมาสุขุมอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าจู่ๆ เท็นราคุจะทำอะไร ภายใต้สายตาของรีอัส อาเคโนะ และชายวัยกลางคน ในที่สุดเท็นราคุก็เอ่ยคำขอของเขาออกมา:

"คุณหนูรีอัส ผมอยากขอร้องให้คุณช่วยพาตัวอาเคโนะไปทีครับ!"

โปรดติดตามตอนต่อไป...

บทที่ 0012: เข้มแข็งยิ่งกว่าใคร

"ไม่เอา!"

ทันทีที่เท็นราคุพูดจบ อาเคโนะก็ตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นโดยไม่สนใจเท็นราคุหรือรีอัส เธอก็ร้องไห้โฮแล้ววิ่งหนีเข้าไปในวัด

"ต้องขออภัยด้วยครับคุณหนูรีอัส ผมรู้ว่าคำขอกะทันหันนี้อาจจะดูเอาแต่ใจไปหน่อย แต่ผมหวังจริงๆ ว่าคุณจะช่วยรับอาเคโนะไป ไม่ว่าจะให้เธอเป็นบริวารหรือคนรับใช้ อาเคโนะจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนครับ"

แววตาของเท็นราคุไหววูบด้วยอารมณ์บางอย่าง แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าและยังคงขอร้องด้วยความจริงใจ

"ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้? เธอเป็นคนสำคัญของนายไม่ใช่เหรอ?"

รีอัสผ่อนลมหายใจ สายตาคมกริบจ้องมองพร้อมตั้งคำถาม

แม้จะยังเด็ก แต่เด็กสาวผู้นี้ก็มีสง่าราศีของปีศาจชั้นสูง การตัดสินใจของเธอจะขึ้นอยู่กับคำตอบของเท็นราคุ

ถ้าเป็นเหตุผลอื่นก็พอรับได้ แต่ถ้าอีกฝ่ายเพียงแค่ต้องการทิ้งเด็กสาวเพราะเห็นว่าเป็นภาระ...

"อา ก็เพราะว่าเป็นคนสำคัญน่ะสิครับ ถึงต้องทำแบบนี้—"

"ได้โปรดเถอะครับ!"

...

"อากริปปา คุณคิดยังไงกับนายน้อยสี่แห่งตระกูลฟีนิกซ์คนนั้น?"

ท่ามกลางสายลมพัดเอื่อย รีอัสเดินออกมาจากวัดและเอ่ยถามพ่อบ้านหนุ่มที่ติดตามมาด้านหลัง

"คุณหนูรีอัสเองก็ได้คำตอบแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

ชายหนุ่มขยับแว่นสายตาพลางยิ้มบางๆ ก่อนจะกล่าวต่อ:

"แววตาที่มุ่งมั่นและบริสุทธิ์แบบนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนขี้ขลาดหรือคนโกหกจะมีได้หรอกครับ"

รีอัสพยักหน้าเห็นด้วย แม้สุดท้ายเธอจะไม่ได้ตอบรับคำขอของเท็นราคุในทันที แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ

"อันที่จริง การที่คุณหนูจะตอบรับคำขอของนายน้อยคนนั้นก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายนะครับ เด็กสาวคนนั้นมีศักยภาพยอดเยี่ยม ได้รับพลังของเทวดาตกสวรรค์ตนนั้นมาอย่างเต็มเปี่ยม ดีไม่ดีอาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ"

"คุณหนูเองก็กำลังเริ่มตามหาบริวารของตัวเองอยู่ไม่ใช่เหรอครับ? ถ้าพาเธอกลับไปตระกูลเกรโมรี่และฟูมฟักให้ดี ในอนาคตเธอจะต้องกลายเป็นบริวารที่ยอดเยี่ยมแน่ๆ"

"เผลอๆ เธออาจจะมีความสามารถมากพอที่จะเป็น 'ราชินี' (Queen) ที่ยอดเยี่ยมได้เลยนะครับ"