บทที่ 2 - การล่มสลายของโลก

ทันใดนั้นไฟในลิฟต์ก็ดับลง ความมืดมิดแผ่คลุมทั่วบริเวณโดยรอบ เหลือเพียงแผงหน้าจอตรงหน้าที่ยังส่องแสงอยู่

ข้อความยังคงกระเด้งออกมาอย่างร่าเริง

【ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกมวิวัฒน์ระดับโลก กำลังตรวจสอบข้อมูลผู้เล่น กรุณารอสักครู่…】

【ตรวจพบว่าท่านเป็นผู้เล่นใหม่ กรุณาสร้างตัวละคร】

【โปรดกรอกชื่อนามแฝงของผู้เล่น…】

กู้เหมียนชะงักไปเล็กน้อย เขาคิดอย่างรอบคอบอยู่ชั่วครู่ แล้วพิมพ์ชื่อนามแฝงลงไปด้วยถ้อยคำสองพยางค์อันอัดแน่นด้วยแรงอาฆาตแค้นต่อสังคม “ป๊ะป๋า”

【คำเตือน: นามแฝงนี้มีผู้ใช้งานแล้ว】

ไวใช้ได้…

ช่างเถอะ…

“กู้เหมียน”

【สร้างนามแฝงสำเร็จ กำลังสแกนคุณสมบัติของผู้เล่น…】

【สแกนเสร็จสิ้น ระบบได้บันทึกข้อมูลคุณสมบัติผู้เล่นแล้ว】

【โปรดเลือกชุดเริ่มต้น】

จากนั้นก็มีชุดปรากฏออกมาให้เลือกอยู่สี่แบบ

【มอสเซกส่วนสำคัญ】【ชุดว่ายน้ำสาวน้อย】【เสื้อผ้าตนเอง】

เซ็กซี่สุดๆ

กู้เหมียนมองชุดว่ายน้ำสาวน้อยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเลือกตัวเลือกสุดท้าย

“เสื้อผ้าตนเอง”

【สร้างตัวละครเสร็จสิ้น ต่อไปจะเริ่มอธิบายกติกาเกม โปรดเตรียมตัว…】

ดูเหมือนว่าระบบไม่อยากให้เสียเวลา หน้าจอจึงกระเด้งข้อความเพิ่มเติมขึ้นมาอีก

【ผู้เล่นทุกคนได้ถูกดึงเข้าสู่ซุ้มสุ่มดันเจี้ยนใหม่ล่าสุด หลังสิ้นสุดคำอธิบายระบบ ผู้เล่นทั่วโลกจะถูกจับสุ่มเข้าดันเจี้ยนรอบแรกโดยไม่อาจปฏิเสธ】

แสดงว่าดันเจี้ยนแรกนี้ ไม่ว่าจะอยากเข้าหรือไม่ก็ต้องเข้า

ในตอนนั้นเอง แสงสว่างวาบขึ้นจากความมืดอย่างประหลาด แต่แสงจ้ากลับไม่ทำให้ตาพร่าสักนิด

กู้เหมียนรีบหันมองไปรอบตัว

ชายอ้วนหายไปแล้ว บัดนี้เหลือเพียงเขาผู้เดียว

เขาพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ในห้องขนาดไม่ใหญ่ เป็นห้องขายตั๋วที่ทรุดโทรมเก่าคร่ำ เพราะกำแพงด้านหนึ่งมีอักษรใหญ่เขียนไว้ว่า “ซุ้มขายตั๋ว” 

ถึงจะเรียกว่าซุ้มขายตั๋ว แต่ก็ดูไม่เหมือนเท่าใดนัก

กระจกกั้นแบ่งพื้นที่ห้องขนาดย่อมออกเป็นสองส่วน คล้ายกระจกในธนาคารที่ใช้คั่นระหว่างพนักงานกับลูกค้า

แน่นอน… กระจกในธนาคารมีไว้กันโจรปล้นธนาคาร

ไม่รู้ว่ากระจกในซุ้มนี้จะเอาไว้ป้องกันอะไร อาจจะกันการชิงตั๋ว หรืออาจจะกันผู้เล่นคลุ้มคลั่ง อย่างน้อยมันก็หยุดมือของกู้เหมียนที่กำลังคันไม้คันมือเอาไว้ได้

บนกระจกมีข้อความแปะอยู่เป็นตัวโต “จุดจำหน่ายตั๋ว” 

ในห้องยังมีประตูไม้ผุๆ โต๊ะตัวยาวผุๆ บนโต๊ะวางเชิงเทียนคล้ายส้อมสามง่าม

โต๊ะยาวพอจะนั่งกันได้ประมาณยี่สิบคน

ปลายโต๊ะอีกด้านหนึ่งชี้ไปยังประตูบานใหญ่สีแดงเข้ม มีลวดลายเทพพิทักษ์สองตนสลักอยู่ รูปลักษณ์ชวนสะพรึงจนไม่อาจสบตาได้

ด้านนอกเหมือนจะเป็นถนนสายหนึ่ง ดูคุ้นตาอยู่บ้าง คงไม่ไกลจากโรงพยาบาลเหลียนฮวา

ในเวลานั้น หน้าจอก็ปรากฏข้อความเพิ่มเติมขึ้นมา

【หลังผู้เล่นรับตั๋วจากจุดจำหน่าย สามารถเข้าสู่ “ประตูส่งตัว” เพื่อจับสุ่มดันเจี้ยน】

ประตูส่งตัว?

กู้เหมียนเหลือบมองประตูสีแดงเข้มนั้น คาดว่า “ประตูส่งตัว” ที่ว่าคงเป็นมันนั่นเอง

【นอกจากดันเจี้ยนที่สุ่มจากซุ้ม ยังมีดันเจี้ยนพิเศษกระจายอยู่ทั่วโลก ไม่จำเป็นต้องจับสุ่ม สามารถโผล่มาเมื่อไรก็ได้ และมีระดับความยากสูงมาก】

【ในดันเจี้ยนมีทั้งระบบจับคู่แบบทีมและแบบเดี่ยว หากต้องการเล่นเป็นทีมต้องออกตั๋วแบบกลุ่ม หากเล่นเดี่ยวให้รับตั๋วเดี่ยว ภายในดันเจี้ยนมีไอเท็มพิเศษบางชนิดสามารถนำออกมาได้】

【ระดับความยากของดันเจี้ยนมีตั้งแต่ 1 ถึง 10 ดาว ยิ่งตัวเลขมาก ความยากยิ่งสูง และรางวัลยิ่งมาก】

【ดันเจี้ยนแต่ละแห่งจะรองรับผู้เล่นได้เพียงชุดเดียว หากยังมีผู้เล่นค้างอยู่ในนั้น ระบบจะไม่อนุญาตให้ผู้เล่นชุดใหม่เข้าสู่ดันเจี้ยนเดียวกัน】

【แตะปุ่ม ‘คุณสมบัติ’ เพื่อดูสถานะของตน】

ข้อความเหล่านี้ผ่านไป หน้าจอตรงหน้ากู้เหมียนก็เปลี่ยนรูปร่าง

ไม่มีข้อความเต็มหน้าจออีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นภาพอินเตอร์เฟซของระบบ

มุมขวาบนมีช่องค้นหา มุมซ้ายบนเป็นนาฬิกา แสดงเวลา “08:02 เวลามาตรฐานโลก” 

แสดงว่าเวลาทั้งโลกได้ถูกกำหนดให้เป็นระบบเดียวกันแล้ว

ทางฝั่งซ้ายเรียงรายด้วยปุ่มจำนวนมาก ไล่ลงมาตั้งแต่…

“คุณสมบัติ”

“รายชื่อเพื่อน”

“กระดานผู้นำ”

“กระทู้สนทนา” 

ถัดลงมายังมีปุ่มสีเทาจางๆ อีกหลายปุ่ม คงยังไม่เปิดให้ใช้งาน

แต่ส่วนที่เด่นชัดที่สุดคือพื้นที่ตรงกลาง

เป็นช่องหน้าจอขนาดใหญ่ที่เป็นสีเทา มัวซัว มีเพียงเงาร่างไม่ชัดเจนอยู่สองสามเงา กับข้อความแถบหนึ่งว่า “กิจกรรมขนาดใหญ่ทั่วโลกกำลังจะเริ่มขึ้น โปรดติดตาม” 

กู้เหมียนยังไม่สนใจว่ากิจกรรมประหลาดนั่นคืออะไร เขากดปุ่ม 【คุณสมบัติ】 ที่อยู่ด้านซ้ายของหน้าจอ

จากนั้นแผงข้อมูลยาวเหยียดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่ดูแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย

【ชื่อ : กู้เหมียน】

【เพศ : ???】

【อายุ : ???】

【หมายเลขผู้เล่น : 1】

【ไอเท็มพิเศษ : ยังไม่มี】

【เหรียญเกม : 0】

【จำนวนดันเจี้ยนที่ผ่าน : 0】

เมื่อเห็นเครื่องหมายคำถามข้างคำว่า “เพศ” กู้เหมียนก็เริ่มครุ่นคิด

ด้านล่างยังมีค่าคุณสมบัติอีกสี่ช่อง ได้แก่

【พละกำลัง】

【ความเร็ว】

【พลังโจมตี】

【พลังจิต】

โดยไม่ผิดแปลกเลย… ทุกช่องล้วนมีเพียง “???”

ทั้งหมายเลขผู้เล่นที่แปลกประหลาด ทั้งเครื่องหมายคำถามที่ลึกลับพิสดาร

ไม่รู้ว่าคนทั่วโลกเพศลื่นไหลกันหมดแล้วหรืออย่างไร

เขาก้มมองต่อไป พบว่ายังมีคุณสมบัติอีกหนึ่งช่องที่ถูกซ่อนอยู่

【วิเคราะห์บุคลิก : บาปหนาเกินไถ่】

“..........” กู้เหมียน

เหอะ! ฉันเป็นหมอผู้มีเมตตาต่างหาก!

ในตอนนั้น หน้าจอตรงหน้าก็ปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง

【ฟังก์ชันกระดานผู้นำยังไม่เปิดให้ใช้งาน (จะเปิดเมื่อผู้เล่นทั่วโลกผ่านดันเจี้ยนรวมกันครบสิบล้านครั้ง)】

【ฟังก์ชันรายชื่อเพื่อนยังไม่เปิดให้ใช้งาน (จะเปิดเมื่อมีจำนวนการตายรวมของผู้เล่นทั่วโลกเกินหนึ่งหมื่นล้านครั้ง)】

【ระบบร้านค้ายังไม่เปิดให้ใช้งาน (จะเปิดเมื่อจำนวนเหรียญเกมรวมของผู้เล่นทั่วโลกแตะหนึ่งล้านเหรียญ)】

แต่ละข้อความมีแถบความคืบหน้าแสดงอยู่ด้านหลัง ทว่าตอนนี้ยังไม่ขยับแม้แต่นิด ด้านล่างยังมีอีกหลายบรรทัด

【ระบบอาชีพยังไม่เปิดใช้งาน (เงื่อนไขเปิดใช้งานไม่เปิดเผย)】

【ผู้เล่นสามารถเรียกหน้าจอนี้ขึ้นมาได้ทุกเมื่อ (แน่นอนว่าถ้ายังไม่ตายน่ะนะ)】

【ในดันเจี้ยนอาจมี NPC ประเภทภารกิจ ผู้เล่นไม่สามารถโจมตีได้ แต่สามารถ… ลองดูได้】

พอข้อความนี้โผล่ขึ้นมา ก็มีชายวัยกลางคนหน้าตายิ้มแย้มเดินออกมาจากมุมมืด ดูคล้ายเจ้าหน้าที่ขายตั๋ว

เหนือศีรษะเขามีข้อความลอยอยู่สองบรรทัด

“ฉันคือ NPC” 

“มาสิ ถ้านายกล้า ตีฉันดูสิ” 

ไหนๆ ก็มีเขียนไว้แล้วว่าโจมตีไม่ได้แน่ ก็คงตีไม่โดนจริงๆ นั่นแหละ แต่คำพูดแบบนี้มันก็ชวนให้นิ้วไม้ลั่นดีเหลือเกิน

กู้เหมียนถูมือไปมา คิดในใจว่า “ในโลกอันเลวร้ายนี้ เราจะใจดีกับใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใจดีกับตัวเอง” เผื่อจะผ่อนคลายความเครียดได้บ้าง

คิดได้ดังนั้น เขาจึงเงื้อฝ่ามือขึ้น

NPC ดูไม่ตกใจอะไร สีหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้มอย่างมั่นใจ คล้ายมั่นใจอย่างยิ่งว่าไม่มีทางโดนผู้เล่นโจมตีได้แน่

ฝ่ามือใหญ่ของกู้เหมียนฟาดลงไป!

NPC ก็ยังคงยิ้มสดใส…

แต่ไม่คาดคิดว่า…

“เพี๊ยะ” 

“โครม” 

“ปัง!” 

NPC ถูกฟาดหัวดังฉาดจนกระแทกกับผนัง ก่อนจะร่วงลงไปนอนบนพื้นเสียงดังสนั่น พร้อมเปล่งเสียงสบถอย่างเหลือเชื่อว่า “เชี้ยยยย?!” 

ขณะเดียวกันกู้เหมียนก็ร้องด้วยความตกใจไม่แพ้กัน “เชี้ย?!” 

หลังถูกตบจนหัวทิ่ม NPC ก็คลานกลับเข้าไปหลังกระจกทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้กู้เหมียนตบซ้ำรอบสองเด็ดขาด

คุณหมอในเสื้อกาวน์ยกมือถูฝ่ามือด้วยสีหน้าเสียใจ “ขอโทษนะครับ…” 

ชายในกระจกปิดหน้าตัวเองไว้ รอยยิ้มหายไป เหลือเพียงเสียงสั่นระริกว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” 

ในขณะนั้น แผงหน้าจอของกู้เหมียนก็เข้าสู่ช่วงท้ายของบทเรียนสำหรับผู้เล่นใหม่

เขาจึงไม่สนใจชายที่ถูกฟาดจนต้องหลบอยู่หลังแผ่นกระจกอีกต่อไป หากหันไปมองที่หน้าจอต่อด้วยท่าทางสงบนิ่ง

【บทเรียนผู้เล่นใหม่กำลังจะสิ้นสุด ผู้เล่นทั่วโลกจะถูกจับคู่เข้าดันเจี้ยนรอบแรกโดยอัตโนมัติ】

【กรุณาไปรับตั๋วที่จุดจำหน่ายภายในหนึ่งนาที มิฉะนั้นเกมจะเริ่มต้นทันที】

พออ่านข้อความสองบรรทัดนี้จบ กู้เหมียนก็หันไปมอง NPC ที่แอบมองเขาอยู่หลังแผ่นกระจก

เหมือนมีสัญญาณบางอย่างส่งผ่านสายตา NPC จึงรีบยื่นมือเล็กๆ ออกมาจากช่องสี่เหลี่ยมตรงกระจกด้านล่าง แล้วโยนตั๋วใบหนึ่งออกมา ก่อนจะหดมือกลับไปทันที

กู้เหมียนยื่นมือไปรับตั๋ว แล้วก้มลงมอง

บนตั๋วเขียนไว้ว่า : บัตรผ่านดันเจี้ยน (ใช้ได้ครั้งเดียว)

ผู้เล่น : กู้เหมียน

หมายเลขผู้เล่น : 1

ประเภทการจับคู่ : เดี่ยว

ออกโดย : ซุ้มขายตั๋วระดับต่ำ

เมื่อเห็นตั๋วใบนั้น กู้เหมียนก็ถามขึ้นว่า “ซุ้มขายตั๋วของพวกคุณนี่ ขายแค่บัตรเข้าดันเจี้ยนอย่างเดียวเลยเหรอ?” 

ถ้าขายแค่นั้นจริงๆ ก็ดูจะสิ้นเปลืองพื้นที่ไปหน่อยกระมัง?

“ไม่แน่นอน” NPC โผล่หน้าออกมาตอบ

“พอระบบร้านค้าเปิดใช้งานเมื่อไหร่ เกมจะสร้างซูเปอร์มาร์เก็ตขึ้นทั่วโลก ใครอยากเข้าไปก็ต้องซื้อตั๋วจากที่นี่ก่อนเหมือนกัน… แต่นั่นไม่ฟรีนะ!” 

แหม… พ่อค้าเลือดเย็นจริงๆ

ให้เราตั้งเป้าเล็กๆ กันก่อน เช่น…

ยอดผู้ติดตามทะลุแสน 

(จบบท)