บทที่ 11 พบสองแม่ลูกในร้าน

บทที่ 11 พบสองแม่ลูกในร้าน

อีกด้านหนึ่ง โม่เหลียงเดินออกจากประตูใหญ่ของสำนักกระบี่หิมะ ศิษย์เฝ้าประตูพอเห็นว่าเป็นโม่เหลียง ก็ปล่อยผ่านไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยปากถาม

สำนักกระบี่หิมะมีกฎอยู่ว่า ผู้ฝึกตนที่เข้าสำนักมา หากตบะยังไม่ถึงขั้นปรับกายาระดับห้า ห้ามออกจากสำนักโดยพละการ เว้นแต่จะมีเหตุจำเป็นเช่นออกไปทำภารกิจ แม้แต่จะลากลับบ้านไปเยี่ยมญาติก็ไม่ได้ กฎนี้มีไว้เพื่อกระตุ้นให้ศิษย์ขยันหมั่นเพียร และเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของสำนัก เพราะถ้าศิษย์ที่ออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกมีตบะอย่างน้อยขั้นปรับกายาระดับกลาง ก็ถือเป็นการสร้างหน้าตาให้สำนักได้บ้าง

แต่โม่เหลียงเป็นข้อยกเว้นพิเศษ เหล่าผู้อาวุโสสั่งปลดล็อคคำสั่งห้ามเข้าออกให้โม่เหลียงมานานแล้ว พวกเขาภาวนาอยากให้โม่เหลียงออกไปลอยชายข้างนอกเยอะๆ ไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นบ้างก็ดี ยิ่งโม่เหลียงไม่อยู่ในสำนักนานเท่าไหร่ ซีซีก็รอดพ้นจากอิทธิพลแย่ๆ ของเจ้านั่นนานเท่านั้น...

พอออกจากสำนัก โม่เหลียงก็มุ่งหน้าไปยังเมืองหุยหลงที่อยู่ห่างออกไปสามสิบลี้

เมืองหุยหลงเป็นเมืองที่อยู่ใกล้สำนักกระบี่หิมะที่สุด แม้จะไม่ใช่เมืองใหญ่โตแต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน และด้วยความที่อยู่ใกล้สำนัก จึงมักมีผู้คนแวะเวียนมาเยี่ยมเยียน หรือผู้ฝึกตนที่ใฝ่ฝันอยากเข้าสำนักมารวมตัวกันที่นี่ ทำให้ผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ คึกคักไม่ขาดสาย

นอกจากนี้ เมืองหุยหลงยังเป็นทางผ่านจากสำนักกระบี่หิมะไปยังเขาหม่าง ปกติแล้วหนุ่มสาวหน้าตาดี ราศีจับที่เดินกันอยู่ในเมือง ส่วนใหญ่ก็คือศิษย์จากสำนักกระบี่หิมะนั่นเอง

จุดหมายของโม่เหลียงในครั้งนี้คือเขาหม่าง แม้สัตว์อสูรในนั้นส่วนใหญ่จะเป็นพวกระดับต่ำอย่างหมาป่าปีศาจสีเทาหรืองูลายดอก แต่สำหรับโม่เหลียงในตอนนี้ พวกมันก็ยังนับว่าเป็นภัยคุกคามอยู่ดี ก่อนเข้าป่าจึงต้องเตรียมตัวให้พร้อม พอเท้าแตะเมืองหุยหลง โม่เหลียงก็เดินสำรวจรอบๆ เพื่อหาร้านค้า เตรียมซื้อเครื่องไม้เครื่องมือสำหรับใช้ในการล่า

เดินอยู่พักใหญ่ โม่เหลียงเงยหน้ามองป้ายร้านที่เขียนว่า ร้านชำสกุลอู๋ แม้หน้าร้านจะดูเงียบเหงา แต่โม่เหลียงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก้าวเท้าเดินอาดๆ เข้าไป

ร้านนี้ค่อนข้างกว้างขวาง ทันทีที่โม่เหลียงก้าวเข้าไป ก็ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทดังลอยมา ภาพที่เห็นคือเถ้าแก่ร้านกำลังมีปากเสียงกับสองแม่ลูกคู่หนึ่งที่ดูท่าทางเดินทางมาไกล

ในร้านไม่มีลูกค้าคนอื่น โม่เหลียงขยับเข้าไปใกล้หน่อย ยืนฟังอยู่ครู่หนึ่งก็พอจะจับใจความได้

ดูเหมือนร้านชำแห่งนี้จะรับจำนำของด้วย และสองแม่ลูกคู่นี้ก็กำลังมีปัญหากับเถ้าแก่เรื่องจำนำของนี่แหละ

"เถ้าแก่อู๋ ท่านลองดูดีๆ อีกทีเถอะ กำไลหยกวงนี้ทำจากหยกวิญญาณครามสมุทร ราคามันไม่ใช่แค่นี้แน่ๆ" หญิงวัยกลางคนเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งวิงวอน เหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าด้วยความร้อนรน

"โว๊ะ! ข้าทำอาชีพนี้มากี่ปีแล้ว ข้าไม่มีทางดูพลาดหรอก เจ้าโดนคนหลอกขายมาแล้วล่ะ นี่มันหยกปลอม อย่างมากก็ให้ได้แค่ห้าผลึกปราณระดับต่ำ" เถ้าแก่อู๋ในชุดแพรสีเหลืองวางมาด พูดจาอย่างรำคาญ

"งั้น... งั้นข้าไม่จำนำแล้ว ท่านคืนกำไลให้ข้าเถอะ" หญิงวัยกลางคนถอนหายใจ สีหน้าขมขื่น

"ไม่จำนำ? เจ้าทำข้าเสียเวลาตั้งนาน นึกจะเปลี่ยนใจก็เปลี่ยนง่ายๆ งั้นรึ? ฝันไปเถอะ เอ้า นี่ห้าผลึกปราณระดับต่ำ เอาไปแล้วไสหัวไปซะ! อย่ามาขวางทางทำมาหากิน" พูดจบ เถ้าแก่อู๋ก็โยนถุงใส่ผลึกปราณใส่ร่างหญิงคนนั้น แล้วโบกมือไล่อย่างหมูอย่างหมา

ทันใดนั้น เด็กสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดที่ยืนเงียบอยู่ข้างหลังผู้เป็นแม่ก็ก้าวออกมา นางชี้หน้าด่าเถ้าแก่อู๋ด้วยความโกรธ "ห้าผลึกปราณระดับต่ำ? ท่านไปปล้นเขาเอาง่ายกว่าไหม! นี่มันพฤติกรรมโจรชัดๆ คืนกำไลพวกเรามาเดี๋ยวนี้!"

เด็กสาวคนนี้ตารีรูปใบหลิว ใบหน้ารูปเมล็ดแตง แม้จะไม่ได้สวยจัดบาดตา แต่รูปร่างของนางนั้นชวนมองเป็นที่สุด เสื้อผ้าเนื้อหยาบไม่อาจปิดซ่อนหน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่ม ผิวขาวดุจหิมะ ใบหน้าแดงระเรื่อ กลิ่นกายหอมกรุ่นแบบสาวแรกรุ่นโชยออกมา ทำเอาเถ้าแก่อู๋อดไม่ได้ที่จะจ้องมองตาเป็นมัน

สายตาโลมเลียของเถ้าแก่อู๋กวาดมองเรือนร่างเว้าโค้งของเด็กสาวอย่างหื่นกระหาย เขาไม่ตอบคำถามเด็กสาว แต่หันไปยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยใส่ผู้เป็นแม่ "ลูกสาวเจ้านี่มีค่ากว่าหยกนั่นเยอะ เป็นไง สนใจขายลูกสาวให้ข้าไหม ข้าให้สองร้อยผลึกปราณระดับต่ำเลยเอ้า"

คำพูดของเถ้าแก่อู๋ทำเอาหญิงสาวกัดฟันกรอด โกรธจนหน้าแดงก่ำ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงเค้นคำพูดออกมาได้คำเดียว "หน้าด้าน!"

ผู้เป็นแม่รีบเอาตัวเข้ามาบังลูกสาว กันสายตาหยาบโลนของเถ้าแก่ แล้วรีบพูด "เถ้าแก่ ท่านอย่ามาล้อเล่นกับพวกเราสองแม่ลูกเลย เอาเงินท่านคืนไป แล้วคืนกำไลข้ามาเถอะ"

พูดพลาง หญิงวัยกลางคนก็พยายามยัดถุงผลึกปราณคืนใส่อกเสื้อเถ้าแก่อู๋ แล้วจะเอื้อมมือไปคว้ากำไลคืน

แต่เถ้าแก่อู๋กลับหน้าเปลี่ยนสี ถีบเปรี้ยงเข้าที่ท้องจนหญิงคนนั้นล้มกลิ้งไปกับพื้น ตวาดลั่น "กล้าดียังไงเอามือสกปรกมาแตะตัวข้า! รู้ไหมว่าเสื้อข้ามันราคาแพงแค่ไหน!"

เด็กสาวรีบประคองแม่ลุกขึ้น กำลังจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง แต่จู่ๆ ชายฉกรรจ์สองสามคนก็โผล่ออกมาจากไหนไม่รู้ ยืนกอดอกขวางทางไว้ด้วยสีหน้าหาเรื่อง

"ทำเสื้อข้าเปื้อน ห้าผลึกปราณระดับต่ำนั่นถือซะว่าเป็นค่าเสียหายก็แล้วกัน" เถ้าแก่อู๋แค่นเสียงฮึ

"ที่นี่ไม่มีกฎหมายหรือไง!" เด็กสาวกำหมัดแน่น ตะโกนถามด้วยความคับแค้นใจ

"กฎหมาย? เหอะๆ แม่นางน้อย ข้าจะบอกให้นะ ที่นี่น่ะ กำปั้นคือกฎหมาย คือเงินตรา ถ้าพวกเจ้าอยากได้เงินนัก ก็ลองมาชิมรสชาติกำปั้นดูหน่อยเป็นไง!" ใบหน้าของเถ้าแก่อู๋เผยแววอำมหิต

ลูกชายของเถ้าแก่อู๋เป็นศิษย์สายนอกของสำนักกระบี่หิมะ อาศัยบารมีลูกชาย เถ้าแก่อู๋จึงทำตัวเป็นนักเลงโต ข่มเหงรังแกชาวบ้านจนชื่อเสียงเหม็นโฉ่ไปทั่วเมืองหุยหลง คนในเมืองแทบไม่มีใครเข้าร้านมันหรือเอาของมาจำนำกับมัน ตอนนี้มันก็หากินได้แค่กับคนต่างถิ่นที่ดูไม่มีทางสู้และไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างสองแม่ลูกคู่นี้เท่านั้น

ได้ยินแบบนี้ สองแม่ลูกหน้าซีดเผือด เพิ่งรู้ตัวว่าหลงเข้ามาใน "ร้านมืด" เข้าให้แล้ว มิน่าล่ะร้านถึงได้เงียบเชียบขนาดนี้ ทั้งสองนึกเสียใจแต่ก็สายไปเสียแล้ว

"น้องชายข้าเป็นศิษย์สำนักกระบี่หิมะนะ!" เด็กสาวเหมือนนึกขึ้นได้ รีบงัดไม้ตายออกมาขู่

เถ้าแก่อู๋หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย รีบถาม "อ้อ เป็นศิษย์ระดับไหน?"

"ศิษย์... ศิษย์รับใช้" เด็กสาวก้มหน้าตอบเสียงอ่อย

คำตอบของเด็กสาวเรียกเสียงฮากร๊ากจากเถ้าแก่อู๋และพวกสมุน "ฮ่าๆๆๆ นึกว่าเป็นใครใหญ่โต ที่แท้ก็พวกเบ๊แบกหาม กวาดขี้กวาดเยี่ยวนี่เอง!"

เด็กสาวกัดริมฝีปากแน่น "น้องชายข้าอีกไม่นานก็จะได้เป็นศิษย์สายนอกแล้ว! ถึงตอนนั้นข้าจะให้เขามาพังร้านพวกแก!"

"โอ๊ย กลัวจังเล้ย ฮ่าๆๆๆ" พวกนักเลงหัวเราะชอบใจ เสียงดังลั่นร้าน

(จบตอน)