บทที่ 10 โม่จอมวางมาด

บทที่ 10 โม่จอมวางมาด

"ได้สิ ได้แน่นอน" แม้จะไม่รู้ว่าโม่เหลียงจะมาไม้ไหน แต่เฟิงเอ๋อร์คิดว่าแค่ทำตามหน้าที่ของตัวเองก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องแกว่งเท้าหาเสี้ยน

ทันใดนั้น น้ำเสียงเย้ยหยันก็ดังแทรกเข้ามา "เหอะๆ ข้าก็นึกว่าศิษย์น้องคนไหนใจตรงกัน มาเวลานี้แถมรับภารกิจเดียวกันอีก กะว่าจะชวนเดินทางไปเขาหม่างด้วยกันสักหน่อย ที่แท้ก็เป็นศิษย์น้องโม่เหลียง 'อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนัก' นี่เอง! เป็นไงมาไง วันนี้ไม่ได้เดินตามต้อยๆ อยู่หลังศิษย์น้องซีซี ถึงกล้าโผล่หัวออกมาได้ล่ะ?"

คนพูดเป็นเด็กหนุ่มชุดขาวท่าทางจองหองพองขน นามว่าซุนคุน ความจริงเขาสังเกตเห็นโม่เหลียงนานแล้ว แต่พอเช็กจนแน่ใจว่าซีซีไม่ได้มาด้วย ซุนคุนถึงกล้าโดดออกมาพูดจาเหน็บแนมโม่เหลียงอย่างไม่เกรงใจ

โม่เหลียงปรายตามองซุนคุนด้วยสายตาเฉยชา ไม่คิดจะเสวนาด้วย หันไปเร่งเฟิงเอ๋อร์แทน "ศิษย์พี่ ออกป้ายภารกิจให้ข้าได้หรือยัง?"

การเมินเฉยของโม่เหลียงทำเอาหน้าของซุนคุนแข็งค้าง เฟิงเอ๋อร์ยิ้มเจื่อนๆ ตอบกลับว่า "ศิษย์น้องโม่เหลียง ต้องวางเงินมัดจำผลึกปราณระดับต่ำสี่ก้อนก่อนนะ ถ้าทำภารกิจสำเร็จแล้วเอาป้ายมาคืน ข้าจะคืนมัดจำให้ครบทุกจำนวน"

โม่เหลียงเลิกคิ้ว ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ไม่ได้รับภารกิจมานาน ลืมไปเลยว่าต้องวางมัดจำ ถ้าทำไม่สำเร็จตามกำหนดก็จะโดนริบเงิน

"แล้วถ้าข้าใช้ผลึกปราณหมดแล้วล่ะ จะทำยังไง?" โม่เหลียงถาม

เฟิงเอ๋อร์ตอบ "ถ้าไม่มีผลึกปราณ ก็ใช้ของอย่างอื่นค้ำประกันแทนได้ แต่มูลค่าต้องสูงกว่าหรือเท่ากับค่ามัดจำนะ"

"ฮึ! ไอ้ยาจก!" ซุนคุนที่ยืนดูเชิงอยู่สบโอกาสแทรกขึ้นมาอีกรอบ ไม่รอให้โม่เหลียงตอบเฟิงเอ๋อร์ เขาก็เบียดตัวเข้ามา ล้วงกล่องใบสวยออกจากอกเสื้อ ยื่นให้เฟิงเอ๋อร์ "เฟิงเอ๋อร์ นี่คือยาปราณต้นกำเนิด ข้าใช้เจ้านี่เป็นมัดจำ รับภารกิจเดียวกับศิษย์น้องโม่เหลียง"

ซุนคุนเชิดหน้าชูคอด้วยความเหนือกว่า

เฟิงเอ๋อร์รีบเปิดกล่องตรวจสอบ พอเห็นว่าเป็นยาปราณต้นกำเนิดจริงๆ แววตาก็ฉายแววอิจฉา ยาปราณต้นกำเนิดเป็นยาระดับเหลืองขั้นกลาง ช่วยฟื้นฟูพละกำลังและลมปราณได้ในเวลาอันสั้น สำหรับผู้บำเพ็ญตบะต่ำอย่างพวกเขา ในยามเป็นตายเท่ากัน ยาเม็ดนี้ก็เหมือนมีอีกชีวิตสำรอง

"ศิษย์พี่ ใช้ยาปราณต้นกำเนิดมาค้ำประกัน มันจะไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือ?" เฟิงเอ๋อร์ทักท้วงซุนคุน

แต่ซุนคุนกลับยิ้มอย่างไม่ยี่หระ "ขนาดศิษย์น้องโม่เหลียงที่เป็นแค่ขั้นปรับกายาระดับสองยังกล้ารับงานนี้ ข้าที่เป็นถึงขั้นปรับกายาระดับห้า จะต้องกลัวอะไร? แค่งูเงี้ยวเขี้ยวขอไม่กี่ตัว ข้าจัดการได้สบายอยู่แล้ว จะมีความเสี่ยงอะไร?"

น้ำเสียงถากถางของซุนคุน ใครฟังก็รู้ว่าจงใจแขวะใคร

เสียงดังของซุนคุนเรียกไทยมุงเข้ามาหลายคน

พวกเขาทึ่งในความบ้าบิ่นของโม่เหลียง ผู้บำเพ็ญขั้นปรับกายาระดับสอง ริอ่านรับภารกิจระดับติงสองงานพร้อมกัน ต้องรู้ก่อนว่าตอนพวกเขาอยู่ระดับนั้น ต้องให้ศิษย์พี่ช่วยลากถูลู่ถูกังถึงจะผ่านงานระดับติงมาได้สักงาน

อีกเรื่องที่ทึ่งคือความป๋าของซุนคุน ยาปราณต้นกำเนิดเม็ดหนึ่งราคาตั้งร้อยผลึกปราณระดับต่ำ ถึงจะเป็นขั้นปรับกายาระดับห้า แต่การทำสองภารกิจพร้อมกัน โอกาสสำเร็จมีแค่เจ็ดแปดส่วนเท่านั้น เพราะการล่าสัตว์อสูรในป่ามันมีตัวแปรไม่แน่นอนเยอะแยะ

ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ ซุนคุนยังคงวางมาดนิ่ง มั่นใจในตัวเองสุดขีด ปกติเขาคงไม่เอาของแพงขนาดนี้มาเสี่ยง แต่เมื่อกี้โดนโม่เหลียงเมินใส่แล้วมันจี๊ด เขาไม่เข้าใจว่าขยะที่เกาะผู้หญิงกินอย่างโม่เหลียงมีดีอะไรถึงกล้ามาทำหยิ่งใส่ เขาเลยต้องโชว์ให้เห็นว่า "ของจริง" กับ "ความมั่นใจ" มันเป็นยังไง

แถมเขามั่นใจว่างานนี้ไม่มีคำว่าพลาด...

ทันใดนั้น ทุกคนก็เห็นโม่เหลียงทำท่าครุ่นคิด แล้วหยิบกล่องใบเล็กออกมาใบหนึ่ง แต่กล่องของเขาดูธรรมดาสามัญกว่ากล่องหรูหราของซุนคุนแบบเทียบกันไม่ติด

"ช่วยดูหน่อยว่ายาในนี้พอจะใช้เป็นมัดจำได้ไหม?" ว่าแล้วโม่เหลียงก็ดันกล่องไม้ไปตรงหน้าเฟิงเอ๋อร์

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กล่องไม้ด้วยความสงสัย โดยเฉพาะซุนคุนที่เบ้ปาก มองเหยียดหยาม "เอายาขยะอะไรออกมาโชว์ล่ะนั่น!"

แต่ทว่า พอเฟิงเอ๋อร์เปิดกล่องไม้เห็นยาข้างใน เขาก็สตั๊นไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของเขาก็สั่นเครือด้วยความตื่นเต้น

"ได้สิ! ได้แน่นอน! นี่มันยาระดับเหลืองขั้นสูง ยาคืนจิต! แถมยังมีลายเส้นโอสถหนึ่งเส้น เป็นยาคุณภาพระดับหนึ่งดาว!"

ระดับของยาแบ่งเป็น ฟ้า, ดิน, ดำ, เหลือง ส่วนคุณภาพวัดกันที่ลายเส้นโอสถ ขอแค่มีลายเส้นโอสถปรากฏ ก็ถือว่าเป็นยาระดับยอดเยี่ยมที่ปรุงโดยปรมาจารย์ ยาที่มีลายเส้นจะมีฤทธิ์ยาเหนือกว่ายาธรรมดามาก และลายเส้นโอสถแค่เส้นเดียวก็สามารถกักเก็บฤทธิ์ยาไว้ได้ ต่อให้เก็บไว้นานแค่ไหนคุณภาพก็ไม่เสื่อมคลาย

สิ้นเสียงเฟิงเอ๋อร์ ทุกคนอ้าปากค้าง คำพูดที่ซุนคุนเตรียมจะพ่นออกมาจุกอยู่ที่คอหอย หน้าดำหน้าแดง ร้อนผ่าวเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่

แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนใจซุนคุนแล้ว ทุกสายตาพุ่งเป้าไปที่ยาคืนจิตในมือเฟิงเอ๋อร์

ซุนคุนกับยาที่เขาภูมิใจนักหนา กลายเป็นธาตุอากาศไปในพริบตา

ยาคืนจิต! นี่มันยาที่ศิษย์หลักยังได้รับแจกแค่สองเดือนเม็ด แถมยังเป็นระดับหนึ่งดาวอีก ศิษย์สายนอกอย่างพวกเขาจะมีวาสนาได้เห็นสักกี่ครั้ง ตอนนี้แต่ละคนตาลุกวาว จ้องมองยาในกล่องไม้ธรรมดาๆ นั่นด้วยความกระหายใคร่รู้

"นี่นะเหรอยาคืนจิตในตำนาน!"

"ยาดีมันต่างกันจริงๆ ดูสีดูเนื้อยานั่นสิ กลิ่นหอมฟุ้งเลย พับผ่าสิ"

"ไอ้บ้า น้ำลายเอ็งหยดใส่เสื้อข้าแล้ว!"

...

ในขณะที่ทุกคนกำลังฮือฮากับยาคืนจิต โม่เหลียงก็รับป้ายภารกิจมาเงียบๆ ยิ้มบางๆ แล้วเดินหายลับเข้าไปในฝูงชน

กว่าเฟิงเอ๋อร์จะเก็บยาเรียบร้อย และทุกคนหันกลับมามองหาเจ้าของยา ร่างผอมบางที่ตอนนี้กลายเป็นที่อิจฉาของทุกคนก็หายตัวไปไร้ร่องรอยแล้ว

ซุนคุนรับป้ายภารกิจมาอย่างลวกๆ ไม่พูดไม่จา เดินหน้าบึ้งตึงออกจากหอไป

"มีอะไรน่าตื่นเต้นนักหนา ยาคืนจิตนั่นเจ้าโม่เหลียงก็คงไปขอศิษย์น้องซีซีมานั่นแหละ ดีแต่เกาะผู้หญิงกิน! ฮึ่ม อย่าให้เจอในเขาหม่างนะ พ่อจะขัดขวางให้ล่าไม่ได้สักตัวเลยคอยดู..."

คิดได้ดังนั้น สีหน้าของซุนคุนก็ค่อยๆ ดีขึ้น แอบคาดหวังลึกๆ ว่าอยากจะเห็นหน้าเน่าๆ ของโม่เหลียงตอนทำงานพลาดแล้วต้องเสียยาคืนจิตไป มันคงสะใจพิลึก

(จบตอน)