บทที่ 7 โม่จอมหน้าตาย

บทที่ 7 โม่จอมหน้าตาย

ดูท่าหลานเยียนจะไม่เห็นกฎสำนักอยู่ในสายตาเลยสักนิด ไม่กลัวเลยว่าฆ่าเขาแล้วจะมีปัญหาตามมา โม่เหลียงอยากจะถามจริงๆ ว่า แม่นาง เจ้ายิ่งใหญ่มาจากไหน พ่อเจ้ารู้ไหมเนี่ย?

ถ้ารู้ว่านางจะโหดเบอร์นี้ เมื่อคืนเขาไม่ปล่อยให้นางรอดมือง่ายๆ หรอก...

"ศิษย์น้องซีซี หลีกไป ให้ข้าฆ่าไอ้สารเลวนี่ซะ!" หลานเยียนจ้องเขม็งไปที่โม่เหลียงซึ่งหลบอยู่หลังซีซี

"ศิษย์พี่คนสวย ใจเย็นก่อน ก็แค่ผลึกปราณระดับต่ำร้อยก้อนเอง ข้าคืนให้ก็ได้!" โม่เหลียงไม่เข้าใจจริงๆ ว่าหลานเยียนจะแค้นฝังหุ่นอะไรนักหนา เรื่องที่เขาแอบขโมยจูบนาง นางไม่น่าจะรู้ตัวนี่นา

"อะไรนะ! นี่เจ้ากล้ายุ่งกับถุงเอกภพข้าด้วยเหรอ!" หลานเยียนกัดฟันกรอด ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นอีกระดับ พุ่งตัวเข้าใส่ทันที

ซีซีเดาะลิ้นจิ๊จ๊ะ แล้วกระโดดเข้าขวางหลานเยียน ทั้งสองตะลุมบอนกันนัวเนีย

แม้ฤทธิ์ยายังไม่หมดทำให้อ่อนแรงไปเยอะ แต่ประสบการณ์และเทคนิคการต่อสู้ของหลานเยียนเหนือกว่าซีซีแบบคนละชั้น นางหาจังหวะหลบซีซีเพื่อพุ่งเป้าโจมตีโม่เหลียงได้ตลอด และทุกครั้งที่ลงมือกับโม่เหลียง นางก็จัดหนักจัดเต็มชนิดกะเอาตาย!

แต่โม่เหลียงก็ลื่นเป็นปลาไหล ใส่ตีนหมาหลบหลีกได้หวุดหวิดทุกครั้ง แล้วปล่อยให้ซีซีเข้ามารับมือต่อ

ซีซีพยายามห้ามทัพพร้อมแก้ต่างให้โม่เหลียง "ศิษย์พี่หลานเยียน แค่ผลึกปราณร้อยก้อนเอง นายน้อยบอกจะคืนก็ต้องคืนแน่ๆ ค่ะ เชื่อเถอะ!"

"ใครสนของพรรค์นั้น ประเด็นไม่ใช่ตรงนั้น! ไปถามไอ้สารเลวนั่นสิว่าเมื่อคืนมันทำอะไรข้า!" หลานเยียนชี้หน้าด่ากราดโม่เหลียง

"ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!" โม่เหลียงโบกมือปฏิเสธพัลวัน ทำหน้าบริสุทธิ์ผุดผ่องยิ่งกว่านักโทษแพะรับบาปแปดสิบปี

"เชื่อก็โง่แล้ว!"

"ข้าสาบาน! หลังจากอุ้มเจ้าไปนอนบนเตียง นอกจากแตะถุงเอกภพเจ้าแล้ว ข้าไม่ได้ใช้มือแตะต้องตัวเจ้าอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว!" โม่เหลียงทำหน้าจริงจัง น้ำเสียงหนักแน่นอย่างหาได้ยาก

เห็นแบบนี้ สีหน้าโกรธเกรี้ยวของหลานเยียนก็คลายลงหน่อย แม้จะรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล แต่ก็หาจุดจับผิดไม่ได้ ซีซีก็พยักหน้าสนับสนุน ปกติถ้านายน้อยทำหน้าแบบนี้ แสดงว่าพูดความจริง

พอเห็นหลานเยียนกับซีซีหยุดมือพร้อมกันราวกับนัดไว้ โม่เหลียงก็ถอนหายใจโล่งอก

ถึงหลานเยียนจะยังไม่อยากปล่อยเขาไปง่ายๆ แต่ตอนนี้มีซีซีคอยกางปีกป้อง นางก็ทำอะไรไม่ได้มาก

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

หลานเยียนถลึงตาใส่โม่เหลียง ทิ้งท้ายด้วยคำขู่แล้วเดินจากไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง คนของโถงทมิฬ****ขั้นทะลวงวิถีระดับแปด มาเฝ้าจับตาเด็กขั้นปรับกายา ดันโดนจับได้แถมโดนวางยาซ้อนแผน เรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าพรรค์นี้ ขืนแพร่งพรายออกไปนางเอาหน้าไปไว้ไหน รอให้ยาหมดฤทธิ์ก่อนเถอะ ค่อยมาคิดบัญชีกับโม่เหลียงทีหลัง...

พอหลานเยียนไปแล้ว ซีซีก็ยิ้มแป้นเข้ามาถามโม่เหลียง ตาโตเป็นประกาย "นายน้อยคะ เมื่อคืนไม่ได้ใช้มือแตะต้องศิษย์พี่หลานเยียนจริงๆ เหรอคะ?"

"ก็ต้องไม่สิ ในหัวสมองน้อยๆ ของเจ้าเนี่ยควรล้างบ้างนะ มีแต่เรื่องลามกจกเปรต คิดว่านายน้อยเจ้าเป็นคนยังไงฮะ?" โม่เหลียงดุ แต่สักพักก็ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ว่านะ... ถึงไม่ได้ใช้มือ แต่ใช้ปากขโมยจูบนางไปฟอดใหญ่เลยล่ะ"

"คิกคิกคิก" ซีซีหัวเราะชอบใจ "ไว้นายน้อยสู้ศิษย์พี่หลานเยียนได้เมื่อไหร่ ซีซีจะเอาเรื่องนี้ไปบอกนางนะคะ"

โม่เหลียงมองบนใส่

... ...

ตะวันโด่ง ผู้อาวุโสเก๋อก็มาเคาะประตู

ซีซีที่เพิ่งออกจากสมาธิเห็นสภาพผู้อาวุโสเก๋อก็สะดุ้ง "ผู้อาวุโสเก๋อ ตาไปโดนอะไรมาคะ?"

ผู้อาวุโสเก๋อที่หน้าบวมตุ่ย ขอบตาเขียวช้ำเป็นหมีแพนด้า โบกมือปัดๆ "ไม่มีอะไรหรอก ช่วงนี้พักผ่อนน้อยน่ะ"

"ซีซี โม่เหลียงล่ะ?" ผู้อาวุโสเก๋อไม่อยากพูดถึงที่มาของแผล รีบเข้าประเด็น

"นายน้อยไม่อยู่ค่ะ"

"ไม่อยู่!" ผู้อาวุโสเก๋อรีบใช้จิตสัมผัสกวาดไปทั่วลานบ้าน พอไม่เจอตัวจริงๆ สีหน้าก็เปลี่ยนทันที "โม่เหลียงไปไหน?"

"นายน้อยบอกว่ารู้สึกเหมือนจะบรรลุขั้น เลยกลัวคนมารบกวน ก็เลยออกไปหาที่เงียบๆ เก็บตัวฝึกวิชาค่ะ คงไม่กลับมาหลายวัน"

ความจริงคือโม่เหลียงหนีไปกบดานหลบตีนหลานเยียนต่างหาก

ได้ยินดังนั้น หน้าผู้อาวุโสเก๋อก็ซีดเผือด บรรลุขั้น? เก็บตัวฝึกวิชา? ข้าว่ามันหนีไปนอนอืดที่ไหนสักแห่งมากกว่ามั้ง! ไอ้เด็กเวรนี่ หรือว่ามันเชิดถุงเอกภพข้าหนีไปแล้ว?

ขณะที่ผู้อาวุโสเก๋อกำลังหน้าดำหน้าแดง ซีซีก็พูดขึ้น "แต่นายน้อยเดาไว้แล้วว่าวันนี้ท่านจะมาหา เลยฝากข้อความไว้ให้ค่ะ"

"ข้อความอะไร?" ผู้อาวุโสเก๋อรีบถาม

"นายน้อยฝากให้ข้าเอาถุงเอกภพของข้าให้ท่านดู ให้ท่านช่วยติชมฝีมือเย็บปักถักร้อยของเขาหน่อยว่าดอกไม้ที่ปักสวยไหม" ว่าแล้ว ซีซีก็โชว์ถุงเอกภพที่เอว ลายดอกทิวลิปเด่นหราให้ผู้อาวุโสเก๋อดู

ผู้อาวุโสเก๋อเห็นถุงเอกภพในมือซีซี มุมปากกระตุกยิกๆ จนหน้าเบี้ยว นี่มันถุงเอกภพที่เขาให้โม่เหลียงยืมเมื่อวานชัดๆ ต่อให้ปักดอกไม้เพิ่มมา เขาก็จำได้แม่นยิ่งกว่าหน้าเมียตัวเอง

"นี่... นี่ถุงเอกภพของเจ้าเหรอ?" ผู้อาวุโสเก๋อถามเสียงสั่น

"ใช่ค่ะ นายน้อยให้เป็นของขวัญ ซีซีชอบมากเลย ผู้อาวุโสเก๋อดูสิคะ ดอกไม้สวยไหม?" ซีซียิ้มหวานหยด

ผ่านไปเนิ่นนาน ผู้อาวุโสเก๋อถึงกลั้นใจตอบทั้งน้ำตาตกใน "สวย... สวยมาก..."

ซีซีเป็นศิษย์ที่มีพรสวรรค์ที่สุดในรุ่น ใครๆ ก็อยากรับเป็นศิษย์สืบทอด เขาเองก็เหมือนกัน ในเมื่อซีซีบอกว่าชอบ แล้วเขาจะเอาหน้าไหนไปทวงคืน?

นั่นมันถุงเอกภพระดับสูงเชียวนะ! ผู้อาวุโสเก๋อหัวใจสลาย

ที่เจ็บปวดกว่าเสียของคือ เสียของดีไปขนาดนี้ อย่างน้อยน่าจะได้คะแนนความดีความชอบจากซีซีบ้าง แต่นี่กลายเป็นว่าเขาเป็นคนจ่าย แต่โม่เหลียงเป็นคนได้หน้าเฉยเลย

ครั้นจะบอกความจริงว่าถุงเอกภพเป็นของเขา ยิ่งเป็นไปไม่ได้ รู้นิสัยซีซีดี ขืนบอกไป ยัยหนูคงมองบนใส่แล้วสวนกลับว่า "นายน้อยไม่อยู่ ท่านจะโมเมยังไงก็ได้นี่คะ!"

ผู้อาวุโสเก๋อแน่นหน้าอกหายใจไม่ออก น้ำตาไหลพรากในใจ นึกเสียใจสุดซึ้งที่เมื่อวานโยนถุงเอกภพให้ไอ้เด็กเปรตโม่เหลียง มันกินไม่คายกระดูกจริงๆ!!

ผู้อาวุโสเก๋อเดินทุบอกชกตัวจากไปอย่างชอกช้ำ ไม่นานนัก ผู้อาวุโสเหาก็โผล่มา

เห็นจมูกบวมเป่งม่วงช้ำของผู้อาวุโสเหา ซีซีก็สะดุ้งอีกรอบ รีบถามไถ่ "ผู้อาวุโสเหา จมูกไปโดนอะไรมาคะ?"

"พอดีทดลองปรุงยาตัวใหม่แล้วเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย เตาระเบิดน่ะ บาดเจ็บเล็กน้อย" ผู้อาวุโสเหาแถหน้าตาย ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ท่านช่างทุ่มเทเพื่อศาสตร์การปรุงยาจริงๆ ไม่กลัวความยากลำบากเลยนะคะ" ซีซียิ้มชื่นชม

(จบตอน)