บทที่ 6 โม่จอมโอหัง

บทที่ 6 โม่จอมโอหัง

ด้วยความคาดหวังและตื่นเต้นจนเนื้อเต้น โม่เหลียงในสภาวะถอดจิต รีบคว้าเอาผลึกปราณออกมาจากมิติในดวงตา แล้วเริ่มดูดซับทันที

วิชา "เนตรอัคคีผลาญโลก" ช่างร้ายกาจสมคำร่ำลือ ความเร็วในการดูดซับผลึกปราณของโม่เหลียงนั้นรวดเร็วปานพายุหมุน โม่เหลียงจินตนาการไม่ออกเลยว่า ถ้าวันหนึ่งเขากลับมาฝึกยุทธ์ได้ตามปกติ บวกกับทรัพยากรที่ไม่อั้น ความก้าวหน้าของเขาคงจะก้าวกระโดดพันลี้ในวันเดียว...

ดวงดาวเกลื่อนท้องฟ้า โม่เหลียงถอดจิตล่องลอยอยู่บนพื้นดิน ค่ำคืนอันยาวนานค่อยๆ ผ่านพ้น แสงสีทองจับขอบฟ้า รุ่งอรุณกำลังจะมาเยือน!

"ฮ่าๆๆๆ! ให้ตายเถอะโรบิ้น! ในที่สุดก็เต็มสักที!" ทันทีที่ผลึกปราณระดับต่ำก้อนที่หกร้อยเจ็ดสิบถูกดูดซับจนเกลี้ยง พลังงานในดวงตาของเขาก็เต็มเปี่ยม!

โม่เหลียงน้ำตาแทบไหลพราก จังหวะนั้นเอง ร่างกายและจิตวิญญาณของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาคู่สวยเหมือนเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง พลังงานลึกลับสายหนึ่งแผ่พุ่งออกมาจากดวงตา!

พลังงานสายนี้ไหลเวียนไปทั่วอวัยวะภายในและกระดูกเส้นเอ็นทุกส่วน โม่เหลียงสัมผัสได้ชัดเจนว่า ผิวหนัง กล้ามเนื้อ กระดูก เครื่องใน... กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกตะลึง

เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะปร๊ะดังระงม คราบของเสียสีดำเหนียวหนืดถูกขับออกมาตามรูขุมขนทั่วร่าง... ผ่านไปสองเค่อ โม่เหลียงครางออกมาอย่างสุขสม ราวกับทุกอย่างได้เข้าที่เข้าทางแล้ว

โม่เหลียงหลุบตามองมือตัวเอง สัมผัสถึงพลังในร่างกายและข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาในสมอง สักพักมุมปากก็ยกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ

ร่างกายของเขาราวกับได้เกิดใหม่ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง ไม่มีความรู้สึกอ่อนแอเปราะบางเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว!

และดวงตาคู่นี้ ก็มีความสามารถใหม่เพิ่มขึ้นมา

เนตรส่องวิถี! ตื่นรู้!

เนตรส่องวิถี สามารถมองทะลุถึงแก่นแท้ของสรรพสิ่ง จดจำได้แม่นยำไม่มีลืม ผู้บำเพ็ญที่มีระดับสูงกว่าเขาไม่เกินสองขั้นใหญ่ ไม่มีทางหลบพ้นสายตานี้ได้ แม้กระทั่งจุดอ่อนและเคล็ดลับของวิชาที่คู่ต่อสู้ใช้ ก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาไปได้

แต่สิ่งที่โม่เหลียงสนใจที่สุดคือคำว่า "ตื่นรู้" ในข้อมูลที่ได้รับ

ถ้าสามารถปลุก เนตรส่องวิถี ขึ้นมาได้ แปลว่าดวงตาคู่นี้ยังมีความสามารถอื่นๆ ซ่อนอยู่อีก และอาจจะปลุกขึ้นมาได้อีกถ้าทำตามเงื่อนไขบางอย่างงั้นหรือ?

แต่ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เขาจะกลับมาฝึกยุทธ์ได้ตามปกติหรือยัง คิดได้ดังนั้น โม่เหลียงรีบคว้าผลึกปราณระดับต่ำออกมาวางบนฝ่ามือ แล้วเริ่มดูดซับทันที

ชั่วอึดใจเดียว สัมผัสได้ถึงปราณบริสุทธิ์ที่ไหลลงสู่จุดตันเถียน โม่เหลียงยิ้มกว้างจนหน้าบานเป็นจานดาวเทียม

ดวงตาไม่แย่งปราณของเขาไปกินอีกแล้ว!

"ฮ่าๆๆ นายน้อยผู้นี้กลับมาผงาดแล้ว! ตั้งแต่สำนักกระบี่หิมะ อาณาจักรกัน ไปจนถึงแดนเหนือลั่วซา และทวีปเมฆาคล้อย จงสั่นสะเทือนซะเถอะ!"

หัวเราะบ้าคลั่งอยู่พักใหญ่ โม่เหลียงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเหม็นหึ่ง เต็มไปด้วยคราบไคลสีดำสกปรกโสโครก

โม่เหลียงทำหน้าหยี รีบพุ่งตัวเข้าห้อง ถอดเสื้อผ้าเปื้อนๆ ทิ้งเกลื่อนพื้น แล้วกระโดดตูมลงถังน้ำทั้งตัวล่อนจ้อน น้ำแตกกระจายเต็มพื้น

โม่เหลียงผิวปากอารมณ์ดี อาบน้ำไปฮัมเพลงไป ด้วยความดีใจจนลืมตัว เขาเลยลืมไปสนิทว่าบนเตียงยังมีคนเป็นๆ นอนอยู่

เสียงโครมครามทำเอาหลานเยียนที่นอนสลบไสลบนเตียงตื่นขึ้น นางกุมขมับที่ยังปวดตุบๆ ลุกขึ้นนั่ง ร่างกายยังอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ปราณในร่างปั่นป่วน มองไปรอบๆ อย่างงุนงง จนกระทั่งสายตาไปปะทะเข้ากับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของโม่เหลียงที่กำลังอาบน้ำ

จังหวะนั้น เสียงบ่นของซีซีก็ดังมาจากนอกห้อง

"นายน้อยคะ! ร้องโวยวายอะไรเสียงดังขนาดนั้น หนวกหูจะตาย! ดีใจอะไรหนักหนาถึงกับต้องแหกปากยันเช้า..."

หลานเยียนมองหน้ากากกระบี่เลือดข้างตัว ความทรงจำก่อนสลบไหลย้อนกลับมา แล้วมองเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของตัวเอง สลับกับโม่เหลียงที่กำลังอาบน้ำฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ในถังน้ำ ใบหน้าสวยหวานพลันแดงซ่าน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นสุดขีด แววตาที่เคยงามซึ้งบัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะและจิตสังหารรุนแรง!

โม่เหลียงที่กำลังถูตัวเพลินๆ รู้สึกขนลุกซู่ที่แผ่นหลัง เย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง ตัวแข็งทื่อค่อยๆ หันกลับไปมอง ยิ้มแห้งๆ

"ขอ... ขอโทษที ข้าลืมเจ้าไปสนิทเลย..."

เห็นสายตาของหลานเยียนที่จ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เหมือนเห็นคนฆ่าล้างตระกูล โม่เหลียงใจหายวาบ หรือว่านางรู้เรื่องที่เขาขโมยผลึกปราณแล้ว?

แค่ผลึกปราณระดับต่ำร้อยก้อน ถึงกับต้องโกรธเบอร์นี้เลยเหรอ?

"ไอ้โจรราคะ ตายซะเถอะ!" หลานเยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งตัวเข้าใส่ ฝ่ามือเคลือบด้วยคมมีดสายลมหวีดหวิว ทำเอาโม่เหลียงตาตื่น

"ซีซี! ช่วยด้วยยย!" แค่เห็นแวบเดียว โม่เหลียงก็ร้องจ๊าก กระโดดหนีออกทางหน้าต่างทั้งที่ยังแก้ผ้าล่อนจ้อน

ด้วย เนตรส่องวิถี โม่เหลียงรู้ทันทีว่าหลานเยียนมีตบะถึงขั้นทะลวงวิถีระดับแปด แม้ฤทธิ์ยาจะทำให้อ่อนแรงไปเยอะ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ขั้นปรับกายาระดับสองอย่างเขาจะรับมือไหว

การกระโดดหนีตายครั้งนี้ ร่างกายของโม่เหลียงระเบิดพลังมหาศาลอย่างน่าตกใจ จนหลานเยียนที่พลาดเป้าถึงกับชะงัก ขยะเปียกขั้นปรับกายาระดับสอง ทำไมถึงกระโดดได้เร็วกว่านางในตอนนี้เสียอีก?

ชะงักไปนิดเดียว หลานเยียนก็กัดฟันพุ่งตามออกไป ไอ้โจรลามก วันนี้แกไม่รอดแน่!

พอหลานเยียนตามออกมา โม่เหลียงก็ไปคว้าเสื้อเขียวมาคลุมตัวลวกๆ ได้แล้ว

"ศิษย์พี่คนสวย ใจเย็นๆ ก่อน มีอะไรค่อยๆ คุยกันได้!" โม่เหลียงหน้าตื่น รีบเจรจาหย่าศึก ผู้หญิงคนนี้ตอนนี้เขายังตอแยด้วยไม่ได้จริงๆ

"กับแก ไม่มีอะไรต้องคุย!" ร่างบางของหลานเยียนพุ่งเข้าใส่ดุจศรลม เตรียมซัดฝ่ามือสายลมอันดุดันเข้าใส่โม่เหลียงเต็มแรง!

"ยัยซีซีบ้า! ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน นายน้อยจะโดนฆ่าตายอยู่แล้ว!" โม่เหลียงตะโกนลั่น แม้จะมีพลังระเบิดช่วงต้นดี แต่ระยะยาวยังไงก็หนีความเร็วระดับหลานเยียนไม่พ้น ฝ่ามือมรณะจวนเจียนจะถึงตัวอยู่รอมร่อ

ทันใดนั้น ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวาง หมัดน้อยๆ ของซีซีปะทะเข้ากับฝ่ามือของหลานเยียน คลื่นปราณระเบิดออก กระแทกหลานเยียนกระเด็นถอยไป

"ปราณแกร่งมาก!" หลานเยียนสะบัดแขนเสื้อทรงตัวลงพื้นอย่างงดงามดุจขนนก แม้จะไม่บาดเจ็บ แต่ในใจกลับตื่นตะลึง

ซีซีเป็นแค่ขั้นปรับกายาระดับเจ็ด แต่แรงหมัดเมื่อกี้กลับรุนแรงกว่านางในตอนนี้เสียอีก ช่างน่ากลัวจริงๆ

มองซีซีที่ยืนขวางหน้าปกป้องโม่เหลียง สีหน้าของหลานเยียนเคร่งขรึมขึ้นทันที ศิษย์น้องซีซีผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

"แหม ซีซีก็นึกว่านายน้อยกำลังหยอกล้อกับศิษย์พี่หลานเยียนอยู่ซะอีก" ซีซีเกาหัวแกรกๆ แลบลิ้นยิ้มแหยๆ เมื่อโดนโม่เหลียงดุ

โม่เหลียงค้อนขวับ เอามือทาบอกทำท่าขวัญหาย เมื่อกี้หลานเยียนกะเอาตายจริงๆ นะนั่น! อุตส่าห์กลับมาฝึกยุทธ์ได้ทั้งที ขืนมาตายน้ำตื้นเพราะโดนแม่นางนี่ตบตาย คงเป็นผีที่น่าสมเพชที่สุดในโลกแน่ๆ

(จบตอน)