NH-ตอนที่ 20 การระบาดของมอนสเตอร์ (1)

ขณะที่ ลุกซ์ กำลังนอนหลับอย่างสงบเขาก็ได้ยินเสียงระฆังหลายอันดังขึ้นในช่วงกลางดึก

สิ่งนี้ทำให้ เขาได้ลืมตาตื่นขึ้นมาและเปิดหน้าต่างห้องของเขาในทันที แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ตัดสินใจออกไปข้างนอกเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์ความโกลาหลตอนกลางคืน

ในไม่ช้า ลุกซ์ ก็เห็นทหารลาดตระเวนที่เป็นคนแคระหลายคนวิ่งไปทางประตูทิศใต้ของหมู่บ้าน

เมื่อพิจารณาจากสีหน้าที่วิตกกังวลเหล่านั้นแล้ว ลุกซ์ รู้สึกว่ามีเรื่องที่เลวร้ายบางอย่างเกิดขึ้น

ดังนั้นชายหนุ่มผมแดงจึงได้ตัดสินใจสวมชุดเกราะหนังหมาป่าที่เขาได้รับมาจากกาชาทันทีและรีบออกจากห้องไป

_____

<ชุดเกราะหนังหมาป่า>

- พลังป้องกัน : 20

- ความเสียหายที่ได้รับจากการเจาะและการฟันลดลง 10%

_____

เมื่อเขามาถึงชั้นหนึ่งของโรงแรม คนแคระหลายคนก็กำลังรวมกลุ่มสร้างปาร์ตี้ พวกเขาทั้งหมดล้วนสวมชุดเกราะและถืออาวุธในมืออย่างแน่นหนา

“ขอโทษนะ แต่ช่วยบอกฉันทีได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น?” ลุกซ์ กล่าวถามเจ้าของโรงแรมที่ยืนอยู่ด้านหลังของบาร์และสูบไปป์

เจ้าของโรงแรมได้ลากท่อไปป์ยาวของเขาก่อนที่จะตอบคำถามของ ลุกซ์ “มีบ่อยครั้งที่เราจะต้องเผชิญหน้ากับการระบาดของมอนสเตอร์ และ คราวนี้เป็นพวกอันเดด ดังนั้นทุกคนจึงได้ไปรวมตัวกันที่ประตูทางใต้เพื่อสนับสนุนการป้องกันหมู่บ้านของเรา ว่าแต่นายตัดสินใจที่จะไปเข้าร่วมการป้องกันหมู่บ้านด้วยหรือไม่?”

“แน่นอน” ลุกซ์ ตอบกลับอย่างมั่นใจ “แม้ว่าฉันจะเพิ่งมาถึงหมู่บ้านลีฟได้ไม่นาน แต่ฉันก็รู้สึกว่าฉันควรทำอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องสถานที่แห่งนี้”

เจ้าของโรงแรมได้หรี่ตาลงขณะที่เขาตบไหล่ของลุกซ์ “ไปเถอะ ไว้ฉันจะเตรียมอะไรดี ๆ ไว้เป็นอาหารเช้าทีหลัง ระวังตัวด้วย”

ลุกซ์ พยักหน้าขณะที่เขาเดินไปที่ประตู บรรดาคนแคระที่ได้ยินการสนทนาของลุกซ์กับเจ้าของโรงแรม พวกเขาก็ค่อนข้างประทับใจในความเชื่อมั่นของ ลุกซ์ ที่จะช่วยเหลือหมู่บ้านยามคับขัน

“พวกนายยังจะมัวยืนบื้ออยู่อีก?” เจ้าของโรงแรมได้ตะโกนใส่พวกคนแคระที่ยังคงเดินเตร่อยู่ในบริเวณห้องรับรองของโรงแรมของเขา “พวกนายเป็นดวอร์ฟหรือว่าก็อบลินกันแน่? คิดจะปล่อยให้ฮาล์ฟเอลฟ์นั่นสู้คนเดียวหรือยังไง? ถ้าพวกนายไม่ต้องการสู้ก็ออกไปซะ ฉันไม่ต้องการเด็กเหลือขอที่นี่!”

พวกคนแคระได้ออกจากโรงแรมทันทีเพราะกลัวว่าเจ้าของโรงแรมจะไล่พวกเขาออกไปจริง หากพวกเขาไม่ได้มีส่วนร่วมในการป้องกันหมู่บ้าน

เมื่อทุกคนออกไปแล้ว เจ้าของโรงแรมก็ถอนหายใจออกมาขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นมองรูปภาพคนแคระหนุ่มที่แขวนอยู่บนผนัง

“ในช่วงเวลาแบบนี้ พ่ออยากจะให้ลูกอยู่ที่นี่นะเจ้าลูกชาย” เจ้าของโรงแรมกล่าวพูดขณะที่เขาถอนหายใจออกมา “ที่นี่คงไม่เหมือนเดิมหากขาดลูกไป”

_____

ขณะที่ลุกซ์รีบไปยังประตูทางใต้ของหมู่บ้านลีฟ เขาก็สังเกตุเห็นคนแคระหลายคนวิ่งตามเขามา

“พี่ใหญ่ลุกซ์!” โคเล็ตต์ได้โบกมือทักทายขณะที่เธอวิ่งเคียงข้างเขา “พี่จะเข้าร่วมการป้องกันหมู่บ้านด้วยงั้นหรือไม่?”

“ใช่แล้ว” ลุกซ์ตอบกลับ “โคเล็ตต์ เป็นฉันคิดไปเองหรือว่าเธอตื่นเต้นกับเรื่องนี้กันแน่”

“แน่นอนว่าฉันตื่นเต้นมาก! นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เข้าร่วมในการป้องกันหมู่บ้าน โดยปกติแล้ว พ่อและแม่ของฉันจะห้ามไม่ให้ฉันทำเรื่องอันตรายแบบนี้ แต่ตอนนี้ฉันเข้ามาภายในเอลิเซียมแล้ว พวกเขาไม่สามารถหยุดฉันได้!”

“ยังไงก็เถอะ ทำอะไรให้พอเหมาะพอควรก็พอเข้าใจไหม”

“อืม!”

หลังจากพูดคุยกับ ลุกซ์ เล็กน้อย โคเล็ตต์ ก็เพิ่มความเร็วในการวิ่งและทิ้งลุกซ์ไว้เบื้องหลัง

ฮาล์ฟเอลฟ์หนุ่มมีสีหน้าตกตะลึง เมื่อเห็นคนแคระตัวน้อยวิ่งขึ้นไปข้างหน้าจนทิ้งห่างเขาประมาณ 50 เมตร

‘เธอวิ่งได้เร็วขนาดนี้เชียว?’ ลุกซ์ รำพึงในใจ ‘ฉันไม่คิดเลยว่าคนแคระจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้’

ไม่กี่นาทีต่อมา ลุกซ์ ก็มาถึงประตูทางใต้ ซึ่งได้ถูกปิดกั้นอย่างหนาแน่น จากนี้จะสามารถเห็นทหารลาดตระเวนที่เป็นคนแคระหลายคนยืนอยู่ด้านหลังแนวป้องกันโดยถือหน้าไม้ไว้ในมือ

ส่วนโคเล็ตต์และพรรคพวกของเธอก็มารวมตัวกันที่ด้านหนึ่งของกำแพงป้องกันข้างทางเข้า โดยพวกเขาได้มองดูบางสิ่งในระยะไกล

ส่วน ลุกซ์ เขาไม่ได้รีรออะไร และ รีบปีนขึ้นไปบนกำแพงเพื่อดูว่าพวกเขากำลังต่อสู้กับศัตรูประเภทใด

ทันทีที่เขายืนอยู่บนกำแพงป้องกันของหมู่บ้าน สีหน้าของเขาก็กลายเป็นครึ่งขรึม เมื่อเขาเห็นโครงกระดูกและซอมบี้จำนวนนับไม่ถ้วน กำลังเดินไปมาอย่างสั่นคลอนและมุ่งหน้ามายังหมู่บ้านลีฟ

‘นี่ก็คือการระบาดของมอนสเตอร์?’ ลุกซ์ขมวดคิ้วแน่น

เขาไม่คุ้นเคยกับการระบาดของมอนสเตอร์ แม้ว่า ฐานที่มั่นวิลด์การ์ดจะเคยประสบปัญหาแบบนี้เช่นเดียวกันในอดีต อย่างไรก็ตาม พวกเด็ก ๆ จะถูกรวบรวมไว้ในที่กำบังใต้ดินของฐานที่มั่นเสมอ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาเข้าร่วมหรือสังเกตุการณ์การต่อสู้

ตอนนี้ ลุกซ์ กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เรียกว่าการระบาดของมอนสเตอร์ในเอลิเซียม และ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงเลือกที่จะปกป้องเด็ก ๆ แทนที่จะปล่อยให้พวกเขาเข้าร่วมการต่อสู้ขนาดใหญ่เช่นนี้

‘คุณย่าเองก็มีส่วนร่วมในการป้องกันการระบาดของมอนสเตอร์อยู่เสมอ’ ลุกซ์ คิดขณะที่เขากำหมัดแน่นเพื่อสลัดความกลัวในใจออกไป ‘ทุกอย่างจะไม่เป็นไรตราบเท่าที่ฉันรั้งอยู่ด้านหลังแนวป้องกันเหล่านี้ นอกจากนี้ยังมีทหารยามอยู่ที่นี่ด้วย ฉันแน่ใจว่าพวกเขาสามารถช่วยจัดการกับส่วนที่เหลือเหล่านี้ได้’

ลุกซ์ พยายามเพิ่มความมั่นใจให้กับตัวเอง ทว่าหัวใจที่เต้นแรงของเขาไม่สามารถสงบลงได้เลย

แต่ทันใดนั้นเองเขาก็รู้สึกว่ามีมือเล็ก ๆ มาจับมือของเขาไว้

‘ไม่ต้องห่วงไปพี่ใหญ่! ฉันจะปกป้องพี่เอง!“โคเล็ตต์ กล่าวพูดด้วยรอยยิ้ม”พวกโครงกระดูกและซอมบี้พวกนี้ไม่นับเป็นอะไร ฉันสามารถเอาชนะพวกมันได้อย่างง่ายดาย!”

เมื่อสังเกตุเห็นว่าสีหน้าของ ลุกซ์ นั้นซีดเซียว โคเล็ตต์ จึงได้ตัดสินใจสร้างความมั่นใจให้กับเขา

สิ่งนี้ทำให้ ลุกซ์ หลุดออกจากอาการประหม่าและมองไปที่สาวน้อยที่ยิ้มหวานที่กำลังจับมือของเขา

‘หยุดทำตัวขี้ขลาดได้แล้วลุกซ์’ ลุกซ์ได้ตำหนิตัวเองในใจ ‘ฉันแก่ที่สุดที่นี่! ฉันควรจะเป็นคนปกป้องเด็ก ๆ พวกนี้! คุณย่าจะต้องเสียใจแน่ถ้ารู้ว่าฉันแอบอยู่ใต้กระโปรงของหญิงสาวที่มีอายุน้อยกว่าฉันถึง 4 ปี!’

ลุกซ์ บีบมือเล็ก ๆ ของโคเล็ตต์ เบา ๆ ขณะที่เขาจ้องมองไปที่ การระบาดของอันเดด ที่อยู่ห่างจากกำแพงของหมู่บ้านไม่กี่ร้อยเมตร

“เธอไม่จำเป็นจะต้องมาปกป้องฉันหรอก” ลุกซ์ ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ฉันไม่ได้กลัวโครงกระดูกและซอมบี้ที่อ่อนแอพวกนี้ อันที่จริง ฉันสามารถเรียกโครงกระดูกของฉันเองได้ด้วย เธออยากจะเห็นมันไหม?”

“จริงเหรอ? พี่สามารถเรียกโครงกระดูกออกมาได้?”

“แน่นอน ฉันทำได้ ดูนี่นะ จงออกมา เดียโบล!”

ทันใดนั้น โครงกระดูกสีขาวก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้า ลุกซ์

โคเล็ตต์อ้าปากค้างทันทีเมื่อเห็นโครงกระดูกที่ลุกซ์อัญเชิญออกมา

ก่อนที่ลุกซ์จะได้ทันคุยโม้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตที่มีชื่อของเขา กระสุนหลายนัดก็พุ่งตรงไปยังทิศทางของเดียโบล โชคดีที่บางส่วนได้ทะลุผ่านกระดูกซี่โครงของมันไปโดยไม่เป็นอันตราย แต่ก็มีบางส่วนที่ชนเข้ากับศีรษะของมันจนทำให้มันกระเด็นลอยไปไกลจากร่างของมัน