บทที่ 26 เสียงกระดิ่งปริศนา กับบทละครที่เปลี่ยนไป

บทที่ 26 เสียงกระดิ่งปริศนา กับบทละครที่เปลี่ยนไป

"พวกเราควรจะจุดไฟเผาสักที่เพื่อดึงดูดความสนใจของทุกคน แล้วอาศัยจังหวะชุลมุนหนีออกจากโรงทานดีไหมครับ?"

"หรือจะซ่อนตัวอยู่หลังประตู พอผู้คุมมาตรวจก็จัดการตีเขาให้สลบ ขโมยกุญแจแล้วแอบหนีออกไป?"

"หรือเราจะหาที่ซ่อนตัวให้คนในโรงทานหาไม่เจอ แล้วรอจังหวะที่ไม่มีคนค่อยหาทางออกไปดีครับ?"

นี่คือข้อเสนอของอาจารย์ฟอลเลน เห็นได้ชัดว่าเขาคงจะอ่านนิยายสืบสวนสอบสวนแนวผจญภัยมาไม่น้อย

ศาสตราจารย์เวย์นไม่ได้เสนอความคิดเห็นใดๆ แต่ปล่อยให้ฮัสเทอร์ขบคิดแก้ปัญหานี้เพียงลำพัง

เขาเชื่อว่าในเมื่อฮัสเทอร์เป็นคนเสนอความคิดนี้ขึ้นมา ฮัสเทอร์ย่อมต้องมีวิธีรับมือ

"ถ้าที่นี่มีเครื่องสำอาง วิกผม และชุดผู้หญิงสักชุดก็คงจะดี"

อาจารย์ฟอลเลนนึกถึงวิธีที่เป็นไปได้มากวิธีหนึ่ง แต่เงื่อนไขในสถานที่แห่งนี้ไม่อำนวยให้ทำเช่นนั้นได้อย่างแน่นอน

"จริงๆ แล้วการแอบหนีออกไปมันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอกครับ" ฮัสเทอร์รีบตัดบทจินตนาการอันบรรเจิดของอาจารย์ฟอลเลนทันที

เขาไม่มีวันยอมแต่งหญิงเด็ดขาด!

"คุณมีความคิดดีๆ ไหมครับ?" อาจารย์ฟอลเลนมองฮัสเทอร์ด้วยสีหน้าเปี่ยมหวัง

"เราไม่จำเป็นต้องหนีออกจากโรงทานกลางดึกก็ได้นี่ครับ พรุ่งนี้ช่วงที่ออกไปข้างนอกตอนกลางวัน ผมค่อยหาจังหวะปลีกตัวออกไป ทีนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับการแสดงของคุณกับศาสตราจารย์เวย์นแล้วล่ะ"

"จริงด้วย! เราไม่จำเป็นต้องหนีคืนนี้เลยนี่นา! ทำไมผมถึงคิดไม่ได้นะ!" อาจารย์ฟอลเลนทำหน้าเจ็บใจ

"..."

ฮัสเทอร์ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดกับอาจารย์ฟอลเลน แต่หันไปหารือเรื่องแผนการของวันพรุ่งนี้กับศาสตราจารย์เวย์นแทน

กริ๊ง!

กริ๊ง!

กริ๊ง!

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังหารือกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างในวันพรุ่งนี้ เสียงกระดิ่งใสๆ สามครั้งก็ดังมาจากนอกบ้าน

พวกเขาเคยได้ยินเสียงนี้ตอนมื้อเที่ยง เมื่อผู้ดูแลโรงทานสั่นกระดิ่งสองสามครั้งเพื่อประกาศกฎระเบียบในการรับประทานอาหาร

เสียงกระดิ่งมาเร็วและไปเร็ว ดังขึ้นเพียงสามครั้งแล้วความเงียบสงัดก็กลับเข้ามาปกคลุมด้านนอกอีกครั้ง

ภายในห้อง ทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

ทำไมถึงมีเสียงกระดิ่งดังขึ้นกลางดึกแบบนี้?

มันให้ความรู้สึกที่ลึกลับพิศวงอย่างบอกไม่ถูก!

"หรือจะเป็นเด็กที่นอนไม่หลับ แกล้งเล่นพิเรนทร์หรือเปล่าครับ?"

"บางทีเสียงกระดิ่งพวกนี้อาจเป็นสัญญาณบางอย่าง พวกเขากำลังวางแผนดำเนินการอะไรสักอย่างผ่านเสียงกระดิ่ง?"

"หรือเป็นไปได้ว่าเราหูฝาด ลมอาจจะพัดกระดิ่งที่แขวนอยู่หน้าประตูจนเกิดเสียงก็ได้นะครับ?"

อาจารย์ฟอลเลนคาดเดาไปต่างๆ นานา

ศาสตราจารย์เวย์นไม่ได้พูดอะไร เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตู แนบหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินกลับไปกลับมาสองสามก้าว

ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นว่า "เราออกไปดูกันเถอะ บางทีอาจจะได้ข้อมูลอะไรดีๆ ที่คาดไม่ถึง"

ฮัสเทอร์คัดค้านข้อเสนอของศาสตราจารย์เวย์นอย่างหนักแน่น

เสียงกระดิ่งเมื่อครู่นี้ไม่ธรรมดาแน่ๆ!

มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเกี่ยวข้องกับปัจจัยทางด้าน ‘ผู้วิเศษ’!

นี่เป็นลางสังหรณ์ที่อธิบายไม่ได้จากก้นบึ้งของหัวใจ ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองอย่างที่สุด

"แค่ออกไปดูข้างนอกหน่อยเดียวคงไม่เป็นไรมั้งครับ?" อาจารย์ฟอลเลนเองก็เริ่มคล้อยตาม เพราะฟังจากระดับเสียงแล้ว ต้นตอของเสียงยังอยู่ห่างออกไปพอสมควร

"อืม ถือเป็นโอกาสดีที่จะแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนที่ห้องด้วย" ศาสตราจารย์เวย์นเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้

"เดี๋ยวก่อนครับ"

ฮัสเทอร์หยุดพวกเขาไว้ สีหน้าเคร่งเครียดขณะกล่าวว่า "ผมคิดว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด ทางที่ดีอย่าเสี่ยงทำอะไรเกินตัวจะดีกว่า"

อาจารย์ฟอลเลนยิ้มและกล่าวว่า "ไม่เป็นไรครับ เราแค่แอบดูอยู่ห่างๆ"

"จักรพรรดิโรซายล์เคยตรัสประโยคหนึ่งไว้ว่า: ‘ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวได้’ หมายความว่าการอยากรู้อยากเห็นในเรื่องต่างๆ มากเกินไป มักจะนำพาตัวเองไปสู่จุดที่อันตราย"

ฮัสเทอร์ยกคำคมของจักรพรรดิโรซายล์ขึ้นมาอ้าง หวังจะดับฝันการผจญภัยของพวกเขา

"เป็นคำพูดที่ปรัชญามาก สมกับเป็นจักรพรรดิโรซายล์จริงๆ"

อาจารย์ฟอลเลนเห็นด้วยอย่างยิ่งกับคำกล่าวนี้ พร้อมกันนั้นเขาก็ยิ้มและรับปากฮัสเทอร์ว่าเขาจะไม่มีวันวิ่งออกไปเสี่ยงตายกลางดึกเด็ดขาด

เมื่อพูดมาถึงขนาดนี้ ฮัสเทอร์ก็ไม่มีเหตุผลจะห้ามพวกเขาอีก และเตียงของเขาก็นอนเบียดกันสามคนไม่ไหวจริงๆ

ประตูเปิดออก ฮัสเทอร์โผล่หัวออกไปมองลาดเลาอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีเวรยามเดินผ่านมา จึงกวักมือเรียกศาสตราจารย์เวย์นและอาจารย์ฟอลเลนให้ออกไป

จากนั้นเขาก็มองส่งทั้งสองคนที่ถือตะเกียงน้ำมันเดินจากไป พวกเขาไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือคำสั่งจริงๆ เพียงแค่มองไปยังทิศทางของเสียงกระดิ่งจากระยะไกลครู่หนึ่ง แล้วต่างคนต่างก็แยกย้ายกลับห้องของตัวเอง

ฮัสเทอร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก สายตาจับจ้องไปยังทิศทางของเสียงกระดิ่ง เขามองอยู่สองสามวินาที สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านร่าง ทำให้เขาตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว

เขาละสายตากลับมา ปิดประตูและลงกลอน หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเลื่อนโต๊ะไปขวางไว้หลังประตู จากนั้นย้ายตะเกียงน้ำมันจากบนโต๊ะลงมาวางที่พื้นใกล้หัวเตียง

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาเช็คเวลา ตอนนี้ตีสองกว่าแล้ว

เขามุดตัวลงนอนบนเตียง กอดไม้เท้าแนบหน้าอก แล้วหาวออกมา

เขาง่วงจริงๆ นั่นแหละ

ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น เขาฝันว่าได้เข้าไปในห้องโถงแห่งดวงดาวและเฆี่ยนตีเทพเจ้าตะเกียงอีกครั้ง

...

เช้าตรู่ ฮัสเทอร์สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูที่รุนแรง

เขาลืมตาที่ยังงัวเงีย มองดูไม้เท้าที่กอดแน่นอยู่กับอก แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีที่เมื่อคืนไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

ว่าแต่ หลังจากหลับไปเมื่อคืน เขาได้เข้าไปในห้องโถงแห่งดวงดาวเพื่อเฆี่ยนเทพเจ้าตะเกียงหรือเปล่านะ?

ฮัสเทอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ช่วงนี้เขาเข้าไปเช็คชื่อกับเทพเจ้าตะเกียงตลอด ถ้าพลาดไปสักคืน สถิติการเช็คชื่อต่อเนื่องคงขาดตอน

ปัง! ปัง!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงร้อนรนของอาจารย์ฟอลเลน

เกิดเรื่องขึ้นจริงหรือนี่?

ฮัสเทอร์ไม่รอช้า รีบลุกขึ้นไปที่ประตู เลื่อนโต๊ะออก จัดให้เข้าที่ แล้วเปิดประตู

"อาจารย์... อาจารย์หายตัวไปแล้วครับ!" ใบหน้าของอาจารย์ฟอลเลนเต็มไปด้วยความวิตกกังวล น้ำเสียงเร่งรีบ และลมหายใจติดขัด

มีผู้ดูแลโรงทานสองคนยืนอยู่กับอาจารย์ฟอลเลนด้วย

"ใจเย็นๆ ก่อนครับ ศาสตราจารย์เวย์นจะหายตัวไปเฉยๆ ได้ยังไง?" ฮัสเทอร์พยายามปลอบประโลมความตื่นตระหนกของอาจารย์ฟอลเลน

"เมื่อเช้าตอนตื่นมา ผมอยากจะไปดูว่าอาจารย์หลับสบายไหม พอไปถึงหน้าห้องแล้วเคาะประตูสองครั้ง ประตูก็เปิดออกเอง แต่ในห้องไม่มีอาจารย์อยู่แล้ว"

"ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจมาก คิดว่าอาจารย์คงตื่นเช้ากว่าผมแล้วออกไปเดินเล่น"

"แต่พอผมลองถามคนแถวนั้นดู กลับพบว่าไม่มีใครเห็นร่องรอยของอาจารย์เลย ผมเริ่มใจคอไม่ดี เลยรีบขอให้คนในโรงทานช่วยกันตามหา แต่หามานานกว่าชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เจอ และไม่มีใครบนถนนเห็นอาจารย์เลยด้วยครับ"

อาจารย์ฟอลเลนพูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก

หายตัวไปจริงๆ เหรอ?

หรือว่าแค่กำลังแสดงละคร?

หลังจากฟังเรื่องเล่าของอาจารย์ฟอลเลน หัวใจของฮัสเทอร์ก็ดิ่งลงเล็กน้อย เขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

เมื่อคืนนี้ ทั้งสามคนเพิ่งจะหารือกันเรื่องการแกล้งหายตัวไป เพื่อสร้างเหตุผลให้กรมตำรวจเข้ามาตรวจสอบโรงทาน

แล้วเช้านี้พอตื่นมา ศาสตราจารย์เวย์นก็หายตัวไปจริงๆ

ศาสตราจารย์เวย์นเป็นศาสตราจารย์ด้านกฎหมายแห่งมหาวิทยาลัยแบ็คลันด์และเป็นอาจารย์ของเขา การหายตัวไปของเขาย่อมมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้กรมตำรวจเข้ามาตรวจสอบ

บางทีศาสตราจารย์เวย์นอาจไม่อยากให้เขาเดือดร้อน จึงเลือกที่จะเป็นคนแกล้งหายตัวไปเอง

แต่พอนึกถึงเสียงกระดิ่งที่ ‘น่าพิศวง’ เมื่อคืนนี้ ฮัสเทอร์ก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจ และสีหน้าของอาจารย์ฟอลเลนก็ดูไม่เหมือนคนกำลังแสดงละครเลย

"คุณอย่าเพิ่งกังวลไปครับ ศาสตราจารย์เวย์นจะต้องปลอดภัย" ฮัสเทอร์ปลอบอาจารย์ฟอลเลนพลางถามว่า "ส่งคนออกไปค้นหาในเขตท่าเรือหรือยังครับ?"

เจ้าหน้าที่โรงทานคนหนึ่งตอบว่า "พวกเราส่งคนออกไปหาแล้วครับ แต่ยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย"

"ค้นทุกซอกทุกมุมในโรงทานแล้วใช่ไหม?"

"เราค้นหามากกว่าหนึ่งรอบแล้วครับ แต่ไม่พบร่องรอยของศาสตราจารย์เวย์นเลย เช้านี้ก็ไม่มีใครเห็นเขาเหมือนกัน"

"ผมต้องการพบผู้อำนวยการดันน์"

"ได้ครับ ผมจะพาไป"

ภายใต้การนำทางของเจ้าหน้าที่โรงทาน ฮัสเทอร์และอาจารย์ฟอลเลนก็ได้พบกับผู้อำนวยการดันน์อย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนเขาเองก็กำลังร้อนใจมาก และอารมณ์ดูย่ำแย่สุดๆ

เมื่อเห็นฮัสเทอร์และพวกมาถึง เขาเก็บสีหน้าโกรธเคืองและถอนหายใจ "โปรดวางใจเถอะครับ เราจะตามหาศาสตราจารย์เวย์นให้เจอและรับรองว่าจะไม่มีอันตรายใดๆ เกิดขึ้นกับเขาแน่นอน"

ฮัสเทอร์ทำหน้าเคร่งขรึมและกล่าวเสียงเข้ม "ไม่เกินเที่ยงวัน หากเรายังไม่พบอาจารย์ที่ผมเคารพรักที่สุด เราจะเลือกแจ้งตำรวจและอาศัยอำนาจของกรมตำรวจในการคลี่คลายเรื่องนี้"

ไม่ว่าศาสตราจารย์เวย์นจะหายตัวไปจริงหรือไม่ การฉวยโอกาสนี้ดึงกรมตำรวจเข้ามาเกี่ยวข้องคือทางเลือกที่ดีที่สุด

"นี่มัน... จะไม่ดีกว่าเหรอครับถ้าไม่ไปรบกวนกรมตำรวจ?" สีหน้าของผู้อำนวยการดันน์ดูแย่ลงไปอีก

"งั้นคุณรับประกันได้ไหมว่าจะหาเขาเจอก่อนเที่ยง?"

ฮัสเทอร์เน้นเสียง ไม้เท้าของเขากระแทกพื้นหนักๆ สองครั้ง แสดงออกชัดเจนว่ากำลังข่มความโกรธขณะกล่าวว่า "อาจารย์ของผมเป็นศาสตราจารย์ด้านกฎหมายที่ได้รับความเคารพนับถืออย่างสูง ท่านได้ปั้นเนติบัณฑิตยอดเยี่ยมมาแล้วมากมาย รวมถึงลูกศิษย์ที่ได้เป็นผู้พิพากษาด้วย!"

"ผมเข้าใจแล้วครับ เราจะจัดการเรื่องนี้ให้ดีที่สุดแน่นอน!"

สีหน้าของผู้อำนวยการดันน์เปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่าเขาตื่นตระหนกกับความสำคัญของศาสตราจารย์เวย์น

ไม่นาน ผู้อำนวยการดันน์ก็สั่งการให้เจ้าหน้าที่โรงทานออกค้นหาเบาะแสของศาสตราจารย์เวย์นในทิศทางต่างๆ

ฮัสเทอร์และอาจารย์ฟอลเลนไม่ได้นั่งรอฟังข่าวในห้องเฉยๆ แต่พาเจ้าหน้าที่โรงทานหลายคนออกไปค้นหาที่เขตท่าเรือด้วย

หลักๆ คือฮัสเทอร์กังวลว่า หากการหายตัวไปของศาสตราจารย์เวย์นเกี่ยวข้องกับโรงทานจริงๆ การอยู่ที่โรงทานย่อมเป็นอันตรายต่อพวกเขามาก

โดยเฉพาะเมื่อใกล้ถึงเวลาเที่ยงวัน หากทางโรงทานยังหาศาสตราจารย์เวย์นไม่เจอ พวกเขาอาจจะทำให้ทั้งสองคนหายตัวไปด้วยเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกตำรวจตรวจสอบ

ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะมองโลกในแง่ร้าย แตในโลกที่เต็มไปด้วยความลึกลับพิศวงแห่งนี้ การระมัดระวังตัวเป็นพิเศษย่อมเป็นสิ่งที่ถูกต้องเสมอ

ต่อให้คุณไม่ทำผิดพลาด คุณก็อาจเจอกับอันตรายที่ไม่คาดคิดได้ นับประสาอะไรถ้าคุณทำตัวโง่เขลาเสียเอง

ราวๆ สิบเอ็ดโมง ทั่วทั้งเขตท่าเรือแทบจะถูกพลิกแผ่นดินหาโดยเจ้าหน้าที่โรงทาน แม้แต่ชาวบ้านในเขตท่าเรือจำนวนมากก็มาร่วมค้นหาศาสตราจารย์เวย์นด้วย แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ท่ามกลางสายตามากมายในเขตท่าเรือ กลับไม่มีใครเห็นศาสตราจารย์เวย์นเลยแม้แต่คู่เดียว

ฮัสเทอร์ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองไปทางโรงทานรุ่งอรุณด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หากศาสตราจารย์เวย์นถูกบังคับให้หายตัวไป เขาก็น่าจะถูกขังอยู่ภายในโรงทาน และหากเขาเป็นฝ่ายแกล้งหายตัวไปเอง เขาก็น่าจะซ่อนตัวอยู่ในโรงทานเช่นกัน

ท้ายที่สุด จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในเขตท่าเรือนั้นหนาแน่นมาก และผู้คนจำนวนมากต้องตื่นไปทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง การจะพยายามแอบหนีออกจากเขตท่าเรือภายใต้สายตาจับจ้องมากมายขนาดนั้นเป็นเรื่องยากเกินไป

ในทางกลับกัน การซ่อนตัวอยู่ในโรงทาน เพียงแค่หลบเลี่ยงการค้นหาในช่วงแรกๆ ให้ได้ ก็จะสร้างภาพลวงตาแบบ ‘ใต้ตะเกียงย่อมมืดมิด’ ได้อย่างง่ายดาย

อาจารย์ฟอลเลนที่ยืนอยู่ข้างๆ มองฮัสเทอร์ด้วยสายตาซับซ้อน หลายครั้งที่เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งปากไว้

เขาอยากจะถามเหลือเกินว่า ทั้งหมดนี้เป็นการเตี๊ยมกันไว้ล่วงหน้าระหว่างอาจารย์ของเขากับมิสเตอร์ฮัสเทอร์ใช่ไหม?

เพราะบทละครที่พวกเขาหารือกันเมื่อคืน... มันไม่ได้เล่นออกมาแบบนี้แน่ๆ!