บทที่ 624 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
บทที่ 624 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
แม้ช่างแต่งหน้าศพจะพยายามสุดความสามารถแล้ว แต่สภาพศพของจ้าวเจิ่งซั่วก็ยังดูไม่ได้อยู่ดี พอได้ยินว่าเด็กจะมาหาพ่อ เริ่นหยวนกลัวเด็กจะตกใจ เลยพาจ้าวรุ่ยหลินไปแค่ตอนฝังศพครั้งเดียว
พอกลับจากสุสาน จ้าวรุ่ยหลินก็สงบเสงี่ยมไปพักใหญ่ ไม่ร้อง ไม่ดื้อ ไม่เอาแต่ใจ แค่เวลากินข้าวแล้วเจอของไม่ชอบ ก็จะมองไน่เหอด้วยสายตาตัดพ้อ
พอไม่ได้รับความสนใจ ก็ก้มหน้าก้มตากินไปเช็ดน้ำตาไป ดูน่าสงสารจับใจ
แต่พอไน่เหอทำดีด้วยหน่อย เขาก็กลับมาเอาแต่ใจอีก
โดยเฉพาะตอนอยากได้ของเล่นแล้วไน่เหอไม่ซื้อให้ เขาหลุดปากออกมาทันทีว่า “น้าเหมียวซื้อให้ผมได้ แม่เป็นแม่ใจร้าย”
ไน่เหอเกือบหลุดขำ
เธอรีบโทรหาเริ่นหยวนให้เตรียมรถ แล้วพาจ้าวรุ่ยหลินไปโรงพยาบาล
นี่เป็นครั้งแรกที่ไน่เหอได้เจอเหมียวรุ่ยในโลกนี้ ช่างแตกต่างจากผู้หญิงเก่งและคล่องแคล่วในความทรงจำของกู้เจินเจินราวฟ้ากับเหว ตอนนี้เหมียวรุ่ยนอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซูบตอบ ดูแก่ลงไปเป็นสิบปี
พอได้ยินเสียง เหมียวรุ่ยเงยหน้าขึ้นเห็นไน่เหอ แววตาก็ฉายประกายอาฆาตแค้นรุนแรง คำพูดผรุสวาทพรั่งพรูออกมา “ทำไมแกยังไม่ตาย! ทำไมคนที่โดนรถชนไม่ใช่แก! ทำไมคนตายไม่ใช่แก! พาไอ้เด็กนี่มาทำไม? มาสมน้ำหน้าฉันเหรอ! ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้น!”
ไน่เหอดันหลังจ้าวรุ่ยหลินเบาๆ “เจอน้าเหมียวแล้ว ทำไมไม่ทักทายล่ะ?”
จ้าวรุ่ยหลินตกใจกลัวจนตัวแข็งทื่อกับท่าทางบ้าคลั่งของเหมียวรุ่ย พอโดนไน่เหอดันหลัง ก็ได้สติ หันหลังวิ่งหนีออกจากห้องผู้ป่วยทันที เร็วยังกับโดนผีหลอก
วิ่งออกมานอกห้อง คว้ามือเริ่นหยวนไว้แน่น อารมณ์ถึงค่อยๆ สงบลง
ไน่เหอไม่อยากขำ แต่กลั้นไม่อยู่
รอยยิ้มของเธอไปกระตุ้นต่อมบ้าของเหมียวรุ่ย เหมียวรุ่ยตะโกนเหมือนคนเสียสติ “ยิ้มอะไร มีอะไรน่าขำ! ฉันจะบอกให้นะ จ้าวเจิ่งซั่วรักฉันจนวินาทีสุดท้าย ส่วนแกก็แค่ผู้หญิงน่าสมเพชที่ไม่ได้รับความรัก”
สิ้นเสียงเหมียวรุ่ย ไน่เหอก็กดมือถือเล่น วินาทีถัดมาเสียงจ้าวเจิ่งซั่วก็ดังขึ้น
“เจินเจิน ฉันรักเธอนะ ตอนแรกที่ฉันร่วมมือกับเหมียวรุ่ย ก็เพราะอยากหาเงินให้เธอกับลูกสบายเร็วๆ ต่อมาเหมียวรุ่ยก็เอาเรื่องนี้มาขู่ บังคับให้ฉันคบด้วย ฉันไม่มีทางเลือก ถึงต้องจำใจยอม
เจินเจิน เธอก็รู้ว่าสเปคฉันคือผู้หญิงอ่อนหวานแบบเธอ ฉันจะไปชอบยักษ์ขมูขมีแบบเหมียวรุ่ยได้ยังไง ทุกวันที่ต้องอยู่กับเหมียวรุ่ย ฉันทรมานจะตายอยู่แล้ว
แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ ถ้าฉันปฏิเสธ ถ้าหล่อนบ้าเลือดแฉทุกอย่างขึ้นมา ฉันติดคุกไม่เท่าไหร่ แต่เธอกับลูกจะอยู่ยังไง? ...ฉันทำเพื่อพวกเธอ ยอมกล้ำกลืนฝืนทนกับเหมียวรุ่ย...”
เหมียวรุ่ยได้ยินถ้อยคำบาดหูจากปากจ้าวเจิ่งซั่ว ก็เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางใจ กำแพงในใจพังทลายลงในพริบตา
เธอนอนตะลึงอยู่บนเตียง ในหัวก้องไปด้วยคำพูดเลือดเย็นเหล่านั้น ไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ชายที่เธอยอมทุ่มเทให้ทุกอย่าง จะนินทาว่าร้ายเธอลับหลังขนาดนี้
ความโกรธ ความน้อยใจ และความสิ้นหวังอัดแน่นอยู่ในอก อารมณ์ระเบิดออกมาเหมือนภูเขาไฟปะทุ
เธอกวาดข้าวของใกล้มือลงพื้นระเนระนาด พอนึกถึงเงินที่เสียให้จ้าวเจิ่งซั่วไป นึกถึงขาที่หักสองข้างจนต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต ก็อยากจะลากศพจ้าวเจิ่งซั่วมาสับเป็นหมื่นชิ้น
พยาบาลได้ยินเสียงรีบวิ่งมาดู เห็นเหมียวรุ่ยกำลังอาละวาดคลุ้มคลั่ง
รีบไล่ไน่เหอออกจากห้อง แล้วตามหมอมาฉีดยาระงับประสาท
ไน่เหอเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย มองจ้าวรุ่ยหลินที่ยืนอยู่ข้างเริ่นหยวน “ไหนบอกน้าเหมียวใจดีกับแกไง? พามาหาแล้ววิ่งหนีทำไม”
จ้าวรุ่ยหลินส่ายหน้าดิก ผู้หญิงในห้องนั้นไม่ใช่น้าเหมียวที่เขาจำได้ คนที่ยิ้มแย้มซื้อขนมซื้อของเล่นให้เขา คนที่อุ่นนมให้เขาดื่ม
...
เริ่นหยวนสัมผัสได้ถึงการต่อต้านของจ้าวรุ่ยหลิน รีบเปลี่ยนเรื่อง “เจ๊ ไปไหนต่อดี?”
ไน่เหอยังไม่ทันตอบ ก็เห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังทุบตีและผลักเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อยู่ไม่ไกล ปากก็ด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย
“นังตัวซวย เลี้ยงเสียข้าวสุก ส่งเสียให้เรียน แล้วยังมาทำตัวเป็นเสนียดจัญไรอีก ดีนะที่ต้าเป่าไม่เป็นไร ถ้าต้าเป่าเป็นอะไรไป ฉันจะตีแกให้ตาย พรุ่งนี้ฉันจะเอาแกไปคืน! สภาพแบบแก ดูซิว่าใครจะเอา...”
ไน่เหอเดินเข้าไป ดึงเด็กผู้หญิงคนนั้นมาหลบหลังตัวเองทันที
“ทำอะไรน่ะ? จะขโมยเด็กกลางวันแสกๆ เหรอ?”
ไน่เหอมองโหงวเฮ้งหญิงคนนั้น คิ้วขมวดแน่น “กฎหมายการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมศึกษามาบ้างไหม? ทารุณกรรมบุตรบุญธรรม ผู้มอบเด็กมีสิทธิ์ขอยกเลิกการรับเลี้ยง และการทารุณกรรมเด็ก ต้องรับโทษทางกฎหมายด้วยนะ”
หญิงคนนั้นตกใจกับท่าทีขึงขังของไน่เหอ แต่ไม่นานก็กลับมาทำท่าทางนักเลงเหมือนเดิม ตะคอกกลับ “เรื่องของครอบครัวฉัน แกมายุ่งอะไรด้วย! ที่ฉันตีมันเพราะมันทำน้องชายเจ็บ บ้านไหนไม่ตีลูกบ้าง? ถ้าพูดแบบแก แม่ทุกคนก็ติดคุกหมดแล้วสิ”
“เริ่นหยวน โทรแจ้งตำรวจ บอกว่ามีคนทารุณกรรมเด็ก”
“ใครทารุณกรรม? ฉันไปทารุณกรรมมันตอนไหน?”
พอได้ยินว่าจะแจ้งตำรวจ หญิงคนนั้นก็เริ่มลนลาน หันไปตวาดเด็กหญิง “นังเด็กบ้า แกบอกซิ! ฉันเคยตีแกเหรอ?”
เด็กหญิงตัวสั่นเทา แต่ไม่กล้าพูด
ยายคนหนึ่งในชุดผู้ป่วยถอนหายใจเบาๆ พึมพำว่า เวรกรรมจริงๆ
“แกใช้เด็กอย่างกับทาส แบบนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่าแม่เหรอ?”
“รับมาเลี้ยงดีๆ กลับเอามาเป็นคนใช้ให้ลูกตัวเอง หน้าไม่อาย!”
“ใช่ ต้องแจ้งตำรวจจับมัน แค่ลูกชายมันจะตีเด็กผู้หญิง เด็กผู้หญิงหลบ ลูกมันล้มหัวกระแทกเอง มันก็ตีเด็กผู้หญิงไม่หยุด ฉันว่าไปสองคำ มันด่ากลับหยาบคายจนฉันกินข้าวไม่ลงเลย”
“เกี่ยวอะไรกับพวกแก ถอยไปให้หมด” พอเห็นว่าตัวเองโดนล้อมและโดนรุมประณาม หญิงคนนั้นก็ชี้หน้าด่ากราด
“พวกแกเป็นใครมายุ่งเรื่องชาวบ้าน หมาเห่าใบตองแห้งชัดๆ พี่สาวดูแลน้องชายมันเป็นหน้าที่ ดูแลไม่ดี คนเป็นแม่อย่างฉันตีสั่งสอนนิดหน่อยมันผิดตรงไหน? ถ้าสงสารนักก็เอาไปเลี้ยงเองสิ พวกว่างงานหาเหาใส่หัว”
ด่ากราดไปทั่ว สุดท้ายหันมาจ้องไน่เหอ “เอาเด็กคืนมา ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจแน่”
“ฉันแจ้งไปแล้ว”