บทที่ 625 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
บทที่ 625 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
ตำรวจมาถึงอย่างรวดเร็ว รอยฝ่ามือบนหน้า รอยหยิกตามแขนและเอวของเด็กหญิง เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเธอถูกทารุณกรรม
ต่อหน้าตำรวจ หญิงคนนั้นเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ
“ฉันมีลูกตอนอายุมาก ก็เลยตามใจลูกชายไปหน่อย ถ้าไม่ใช่นังเด็กนี่ทำลูกชายฉันหัวแตก ฉันก็คงไม่โมโหจนตบมันหรอก” หญิงคนนั้นพูดพลางหันไปมองเด็กหญิง
“แกรีบบอกคุณตำรวจไปสิ ว่าเมื่อก่อนฉันไม่เคยตีแกเลยใช่ไหม”
เด็กหญิงตัวสั่นเทา ภายใต้สายตาจับจ้องของตำรวจ เธอค่อยๆ พยักหน้าช้าๆ
“เห็นไหม? เด็กไม่โกหกหรอก” พอเห็นเด็กพยักหน้า หญิงคนนั้นก็เสียงดังขึ้นมาทันที
“คุณตำรวจคะ ก็คนพวกนี้นี่แหละ หาเรื่องจะแจ้งความให้ได้ จับพวกมันไปเลยค่ะ”
“รอยแผลบนตัวเด็กมาจากไหน?”
หญิงคนนั้นชะงัก เม้มปาก แถข้างๆ คูๆ “เด็กสองคนอยู่ด้วยกัน ก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง อีกอย่าง เด็กซนจะตาย มีรอยฟกช้ำดำเขียวบ้างก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ?”
ไน่เหอเห็นตำรวจพยักหน้า ทำท่าเหมือนเห็นเป็นเรื่องทะเลาะวิวาทในครอบครัว เตรียมจะตักเตือนแล้วกลับ เธอจึงเดินไปแปะยันต์พูดความจริงใส่หญิงคนนั้น
พอหญิงคนนั้นหันมามอง เธอก็พูดขึ้นว่า “ต่อหน้าตำรวจยังกล้าโกหก กล้าสาบานไหมว่าเมื่อก่อนไม่เคยทารุณกรรมเด็กคนนี้?”
หญิงคนนั้นกลอกตา “แกมีหลักฐานอะไรมาหาว่าฉันโกหก ถามนังเด็กบ้านั่นสิว่ามันกล้าชี้ตัวฉันไหม? ถ้ามันกล้า กลับไปฉันจะตีให้ตาย”
พอพูดจบ หญิงคนนั้นก็อึ้ง ตำรวจก็โกรธ เด็กหญิงก็บีบมือไน่เหอแน่นขึ้น
คนมุงเริ่มรุมด่าทอหญิงคนนั้น ส่วนเธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ด่ากลับทุกคนไม่เว้นหน้า
“ไม่ใช่ลูกตัวเองแล้วจะตียังไงก็ได้เหรอ ยังเป็นคนอยู่ไหม?”
“ก็ไม่ได้คลอดออกมาเอง เลี้ยงไว้ก็บุญแล้ว ตีนิดหน่อยจะเป็นไรไป เสือกอะไรด้วย!”
“เด็กดีขนาดนี้ ถ้าไม่รักก็อย่ารับมาเลี้ยง”
“ก็ตอนรับมาฉันยังไม่มีลูกของตัวเองนี่นา”
“มีลูกของตัวเองแล้ว ก็ส่งเด็กคืนไปสิ”
“ฉันเลี้ยงมาตั้งหลายปี ไม่เก็บไว้ใช้งานให้คุ้ม เงินที่เสียไปก็สูญเปล่าสิ แกจ่ายคืนฉันมาสิ จ่ายมาฉันก็คืนให้”
“เวรกรรมแท้ๆ”
“เวรกรรมอะไร ยายแก่อย่างแกนอนเปลืองเงินโรงพยาบาลนั่นแหละเวรกรรม”
“พูดจาหมาๆ!”
“ฉันจะพูดแบบนี้ จะทำไม?”
ลูกหลานยายคนนั้นจะเข้ามาทำร้ายเธอ แต่ตำรวจห้ามไว้...
สุดท้ายตำรวจก็พาเธอและเด็กไปโรงพัก ไน่เหอในฐานะผู้แจ้งความก็ต้องไปด้วย
เธอจับมือเด็กหญิงไว้ตลอดทาง ไม่ปล่อยเลยแม้แต่นิดเดียว และไม่สนใจจ้าวรุ่ยหลินที่มองเธออยู่เลยสักนิด
...
เนื่องจากการทารุณกรรมเด็กของหญิงคนนั้นเป็นเพียงการบาดเจ็บเล็กน้อย ยังไม่ถึงขั้นคดีอาญา ตำรวจจึงได้แต่ตักเตือนและลงบันทึกประจำวันไว้ พร้อมกำชับว่าจะติดตามดูความเป็นอยู่ของเด็กต่อไป เพื่อคุ้มครองสิทธิเด็ก
หญิงคนนั้นรีบพยักหน้า รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ “คุณตำรวจวางใจได้เลยค่ะ ต่อไปฉันจะกลับไปตีในบ้าน ปิดประตูตี รับรองว่าไม่มีใครเห็น นังเด็กนี่ไม่กล้าบอกใครหรอกค่ะ”
ตำรวจ: ...
นี่ไม่เห็นหัวกันเลยใช่ไหมเนี่ย!
ถ้าไม่ติดเครื่องแบบ เขาอยากจะซัดยัยปบ้านี่สักหมัด ให้รู้รสชาติของการถูกตีแล้วสู้ไม่ได้ดูบ้าง
ตำรวจติดต่อสถานสงเคราะห์ที่หญิงคนนั้นรับเด็กมาทันที อธิบายสถานการณ์ให้ฟัง
เพราะด้วยทัศนคติแบบนี้ ขืนปล่อยเด็กกลับไปอยู่ด้วย ก็เหมือนส่งลูกแกะเข้าปากเสือ
แต่เนื่องจากเป็นวันเสาร์ โทรไปจึงไม่มีผู้รับผิดชอบรับสาย
สุดท้าย ไน่เหออาสาจะรับเด็กไปดูแลก่อน พาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า วันจันทร์ค่อยพาไปส่งสถานสงเคราะห์
ตำรวจบันทึกข้อมูลส่วนตัวของเธอไว้อย่างละเอียด แล้วอนุญาตตามคำขอ
...
จ้าวรุ่ยหลินที่นั่งหน้ามุ่ยมาตลอดที่เห็นแม่จูงมือเด็กคนนั้น พอได้ยินว่าแม่จะพาเด็กกลับบ้านด้วย จากความไม่เชื่อก็กลายเป็นความโกรธจัด
กำลังจะอาละวาด ก็โดนเริ่นหยวนลากออกมานอกโรงพัก ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด
“ปล่อยผมนะ ผมจะไปหาแม่”
“ตัวแสบ อยู่นิ่งๆ เถอะ เดี๋ยวแม่แกโกรธขึ้นมาจะทำยังไง?”
เริ่นหยวนรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่กงการอะไรของเขา แต่เขาดูออกว่าเจ๊ไม่ค่อยชอบเด็กคนนี้ อาจเป็นเพราะเลือดของพ่อมันแรง เจ๊เลยพาลไม่ชอบไปด้วย ก็เข้าใจได้
แต่วันนั้นที่สุสาน เห็นเจ้าตัวเล็กนี่ร้องไห้น่าสงสาร ก็อดเวทนาไม่ได้
เขาเลยไม่อยากให้เจ้าตัวเล็กไปกวนใจแม่ เดี๋ยวแม่จะยิ่งเกลียดเอาเปล่าๆ
แต่จ้าวรุ่ยหลินไม่เข้าใจความหวังดีของเขา พอเห็นไน่เหอจูงเด็กหญิงที่ชื่อเฉิงน่าออกมา เขาก็กัดเริ่นหยวนเต็มแรง พอหลุดมาได้ก็พุ่งเข้าใส่เหมือนลูกกระสุน
“แม่ พาหล่อนกลับบ้านทำไม?”
เสียงแหลมสูงบาดหู เต็มไปด้วยการต่อต้าน พูดไปกระทืบเท้าไป ตัวเล็กๆ แต่ระเบิดอารมณ์เต็มที่
“เพราะฉันชอบเธอ”
ไน่เหอพูดพลางลูบหัวเด็กหญิง
จ้าวรุ่ยหลินที่ไม่ได้สัมผัสความอ่อนโยนของแม่มานาน ขอบตาแดงก่ำทันที
มือน้อยๆ กำหมัดแน่น สั่นระริก เสียงสั่นเครือ “ผมต่างหากลูกแม่ ทำไมแม่ไปชอบคนอื่น?”
ไน่เหอมองเขา พูดเน้นทีละคำ “แล้วไง? ฉันเลี้ยงแกมาหกปี หกปีที่ฉันรัก ถนอม ปกป้อง แกยังบอกว่าเกลียดฉัน บอกว่าชอบน้าเหมียวของแกมากกว่าไม่ใช่เหรอ?”
พูดจบก็ไม่สนใจเขาอีก พาเฉิงน่าขึ้นรถไป
จ้าวรุ่ยหลินยืนนิ่ง ริมฝีปากสั่นระริก น้ำตาคลอเบ้า แล้วไหลรินลงมาอาบแก้ม
เขาเจ็บปวดใจเหลือเกิน
ตอนที่เขาบอกแม่ว่าชอบน้าเหมียว แม่ก็เจ็บปวดแบบนี้หรือเปล่านะ?
แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้พูดจริงนี่นา เขาแค่อยากให้แม่ตามใจเขาบ้าง อย่าห้ามกินขนม อย่าขี้เหนียวไม่ซื้อของเล่น และให้เขาเล่นมือถือบ้างก็แค่นั้นเอง
เขาหันไปมองแม่ในรถ กำลังคุยกับเด็กผู้หญิงคนนั้นอย่างอ่อนโยน ไม่หันมามองเขาเลยสักนิด ยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งเสียใจ สุดท้ายโมโหจนจะวิ่งหนี แต่ถูกเริ่นหยวนคว้าตัวไว้ได้ทัน
...
เริ่นหยวนถอนหายใจ ตอนแรกนึกว่าเจ๊เกลียดลูกเพราะเกลียดพ่อเด็ก ไม่นึกว่าเจ้าเด็กนี่จะเคยพูดจาทำร้ายจิตใจแม่ขนาดนั้น
เขาไม่อยากจะคิดเลยว่า หัวอกคนเป็นแม่ ได้ยินลูกชายแท้ๆ บอกว่าชอบเมียน้อยพ่อมากกว่า จะรู้สึกยังไง
ความสงสารที่มีต่อเจ้าเด็กนี่ลดฮวบลงทันตาเห็น