บทที่ 749 - กลับตระกูลจี้ (2)

บทที่ 749 - กลับตระกูลจี้ (2)

ซ่งเหอซิวนั่งลงข้างๆ เซิ่งซูหว่าน

จี้ฮูหยินผู้เฒ่ามองเด็กทั้งสามคน แล้วยิ้มตาหยี “พวกเจ้าเข้ามาใกล้ๆ ทวดหน่อยสิลูก”

เด็กทั้งสามคนเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย

นายท่านผู้เฒ่าจี้มองดูเด็กๆ ด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความเมตตา

จี้ฮูหยินผู้เฒ่ามองซ่งเสี่ยวซวง แล้วหยิบสร้อยคอหยกเส้นหนึ่งสวมให้ที่คอของนาง “เหลนลำบากมามาก อายุแค่นี้ต้องมาเจอเรื่องราวที่แม้แต่ผู้ใหญ่บางคนยังรับไม่ไหว ลำบากเจ้าจริงๆ สร้อยเส้นนี้ทวดให้ไต้ซือที่วัดฮู่กั๋วทำพิธีเบิกเนตรมาแล้ว หวังว่ามันจะช่วยคุ้มครองเจ้า ให้เจ้ามีชีวิตที่ราบรื่นและสมปรารถนาตลอดไปนะ”

ซ่งเสี่ยวซวงหันไปมองเซิ่งซูหว่าน พอเห็นท่านแม่พยักหน้า นางถึงได้เอ่ยปาก “ขอบพระคุณท่านทวดเจ้าค่ะ”

จี้ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปมองซ่งชูหม่าน แล้วถามเสียงอ่อนโยน “เจ้าคืออามานใช่ไหม”

ซ่งชูหม่านตอบรับ “ใช่เจ้าค่ะ”

จี้ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะชอบใจ “ทวดได้ยินพี่ชายเจ้าเล่าเรื่องของเจ้าให้ฟังเยอะเลย ทั้งเรื่องที่เจ้าแรงเยอะ กำลังเรียนวิชาแพทย์ แถมยังหาอาหารทะเลเก่ง ตกปลาก็เก่ง”

“แถมยังมีเรือประมงลำใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน ออกทะเลแต่ละครั้งก็ได้ของกลับมาเยอะขึ้นเรื่อยๆ เจ้าเก่งจริงๆ เลยนะ ได้ยินว่าคนในหมู่บ้านพวกเจ้าต่างก็เชื่อกันว่า เจ้าได้รับพรจากเจ้าแม่แห่งท้องทะเลใช่ไหม”

ซ่งชูหม่านยิ้มเขินๆ “ทุกคนเขาก็พูดกันไปเรื่อยเปื่อยเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก”

จี้ฮูหยินผู้เฒ่าหยิบกำไลข้อมือทองคำฝังพลอยออกมาสวมให้ซ่งชูหม่าน “นี่สำหรับเจ้า ทวดขอให้เจ้ามีความสุข สุขภาพแข็งแรงนะลูก”

ซ่งชูหม่านยิ้มหวาน “ขอบพระคุณท่านทวดเจ้าค่ะ”

จากนั้นจี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็เรียกซ่งชูหวายเข้าไปหา แล้วมอบจี้หยกรูปทรงน้ำเต้าให้เขา “อาหวาย นี่ของเจ้า ทวดขอให้เจ้าเติบโตอย่างแข็งแรง เป็นเด็กดีนะลูก”

[จบแล้ว]