บทที่ 657 - บ้านเจ้าจนรึ

บทที่ 657 - บ้านเจ้าจนรึ

ถ้าให้นางหาคนหาซื้อสมุนไพร ปรุงยาแล้วส่งให้กองทัพเอง มันก็ออกจะเหนื่อยแรงเกินไป แถมยังเสี่ยงที่สูตรยาจะรั่วไหลอีกด้วย

ถึงตอนนั้นเผลอๆ นางยังไม่ทันได้กำไรกี่ตังค์ สูตรยาก็หลุดออกไปเสียแล้ว

แต่ถ้ามอบให้ราชวงศ์และกองทัพดูแล ใครกล้าขโมยสูตร ก็ให้พวกเขาไปจัดการคนพวกนั้นเอง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซ่งชูหม่านก็ถามด้วยสีหน้าจริงจัง "ข้าเรียกเงินเท่าไหร่ พวกท่านก็รับพิจารณาได้หมดเลยหรือ"

เซียวเสวียนหลีเห็นนางยอมอ่อนข้อ ก็ยิ้มตอบ "แน่นอน ตราบใดที่ตระกูลเราสองคนจ่ายไหว"

จี้จิ่งหนานก็เสริม "ใช่แล้ว แต่อาหม่าน เราเป็นญาติกันนะ เจ้าอย่าโขกสับข้าล่ะ"

"ฮ่าๆ" ซ่งชูหม่านหัวเราะร่า "ถ้าอย่างนั้น พวกท่านลองเสนอราคามาหน่อยสิ"

จี้จิ่งหนานมองค้อนนาง "เจ้ากลัวว่าบอกน้อยไปแล้วตัวเองจะขาดทุนล่ะสิ เอาวิชาการค้ามาใช้กับลูกพี่ลูกน้อง เจ้าเนี่ยไม่เกรงใจกันเลยนะ"

ซ่งชูหม่านกระแอมเบาๆ "ท่านพี่จี้ บ้านข้ายากจนนี่นา ช่วยไม่ได้หรอก เห็นใจกันหน่อยเถอะ"

จี้จิ่งหนานแค่นเสียง บ้านเจ้าจนรึ?

เจ้าหาเงินได้วันละสองพันตำลึง บ้านเจ้ายังจนอีกรึ?

ซ่งชูหม่านหันไปมองเซียวเสวียนหลี "ท่านพี่เซียว ท่านว่ามาเถอะ ข้าเชื่อใจท่าน"

เซียวเสวียนหลีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ยาของเจ้ามีสรรพคุณวิเศษมาก ช่วยลดความทรมานของทหารบาดเจ็บได้มหาศาล ข้าให้ห้าหมื่นตำลึง เจ้าพอใจไหม"

ห้าหมื่นตำลึง!

ซ่งชูหม่านตาโต

นางกะไว้สักหนึ่งหมื่นตำลึงก็หรูแล้ว ไม่นึกว่าเขาจะใจป้ำขนาดนี้

"พอใจ! พอใจมากเจ้าค่ะ!" ซ่งชูหม่านรีบตอบตกลงทันที กลัวเขาจะเปลี่ยนใจ

จี้จิ่งหนานบ่นอุบ "เจ้าเห็นไหม ข้าบอกแล้วว่านางงก"

เซียวเสวียนหลียิ้มบางๆ "แต่มันคุ้มค่านะ กับชีวิตทหารนับหมื่นแสนที่จะได้รับการช่วยเหลือ ห้าหมื่นตำลึงถือว่าถูกมาก"

ซ่งชูหม่านพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว ชีวิตคนประเมินค่าไม่ได้นะเจ้าคะ"

จากนั้นนางก็ขอกระดาษพู่กันมาเขียนสูตรยาให้พวกเขาทันที

เมื่อได้สูตรยาแล้ว เซียวเสวียนหลีก็สั่งให้คนนำเงินมาให้นาง

ซ่งชูหม่านรับตั๋วเงินปึกหนามานับด้วยความสุขใจ

รวยแล้ว รวยเละเลยคราวนี้

[จบแล้ว]