บทที่ 656 - ยาชา

บทที่ 656 - ยาชา

เซียวเสวียนหลีมองซ่งชูหม่านด้วยแววตาทึ่งๆ "อาหม่าน ยานี่วิเศษมาก เจ้าทำเองจริงๆ หรือ"

ซ่งชูหม่านยืดอกรับ "แน่นอนสิ ข้าไปเจอสมุนไพรบนเขา แล้วก็ลองผิดลองถูกผสมดู ไม่นึกว่าจะได้ผลดีขนาดนี้"

นางโกหกหน้าตาย ความจริงแล้วนี่คือยาชาจากโลกอนาคตที่นางตุนไว้ในมิติ แต่ใครจะไปรู้ล่ะ

จี้จิ่งหนานที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ยินบทสนทนาพอดี ตาเป็นประกาย "อาหม่าน ยานี่ดีขนาดนี้ ถ้าเอาไปใช้ในกองทัพ ทหารบาดเจ็บคงรอดตายได้อีกเยอะเลยนะ"

เซียวเสวียนหลีพยักหน้าเห็นด้วย แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟัง "เมื่อก่อนมีบรรพบุรุษหญิงท่านหนึ่ง นางมีพละกำลังมหาศาลเหมือนเจ้าเลย"

"ต่อมาได้ติดตามฝ่าบาทประพาสต้น เจอเข้ากับนักฆ่า นางใช้กำลังเพียงลำพัง ปกป้องฝ่าบาทจากคนร้ายหลายร้อยคน ทำให้ฝ่าบาทปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน"

"นับแต่นั้นมา นางก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นท่านโหวหญิงคนแรกของแคว้นเสวียนหลิง"

"เพียงแต่ลูกหลานของนางไม่เอาถ่าน ลูกชายลูกสาว หลานชายหลานสาว ไม่มีใครสักคนที่ออกรบได้ จากนั้นมาตระกูลก็ต้องอาศัยบรรดาศักดิ์ที่สืบทอดมาประทังชีวิต แต่อูฐผอมก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ยังไงก็ยังมีความเป็นอยู่ดีกว่าชาวบ้านทั่วไป"

ซ่งชูหม่านได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

นางมีพละกำลังมหาศาล เรื่องจะเป็นแม่ทัพหญิง นางมั่นใจว่าถ้าได้ลงสนามรบก็คงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว

แถมนางยังมีมิติอีกด้วย มีนางอยู่ก็เหมือนมีคลังเสบียงเคลื่อนที่ติดตัว แถมยังได้กินอาหารเหลาพุงกางทุกมื้อ

แต่พอนึกถึงสถานการณ์ทางบ้าน ตอนนี้นางยังไม่เหมาะที่จะไป คงต้องรอให้โตกว่านี้ก่อน ค่อยดูว่าจะมีโอกาสไหม

พอคิดได้ดังนั้น ซ่งชูหม่านก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ปกติข้าก็สามารถเรียนรู้ตามไปด้วยได้ แต่ข้ามีเรื่องต้องทำเยอะแยะ ท่านแม่ถึงจะได้สินเดิมคืนมา แต่รายได้ของข้าแต่ละครั้งก็ไม่แน่นอน ยังมีชายหาดและน่านน้ำที่ซื้อไว้อีก ต้องใช้คนดูแล จะให้นั่งกินนอนกินสมบัติเก่าก็คงไม่ได้ เรื่องวันข้างหน้าเอาไว้ค่อยว่ากันเถอะ ข้าต้องทำให้ที่บ้านมีชีวิตความเป็นอยู่ที่มั่นคงก่อน"

ซ่งชูหม่านตั้งใจว่าอีกไม่กี่วันจะเอาสูตรยาชานี้มาขายให้พวกเขา

แต่ตอนนี้เห็นพวกเขาสนใจขนาดนี้ นางก็เลยตัดสินใจเจรจาเลยแล้วกัน

"ข้ามีสูตรยาชานี้ แต่ข้าคงปรุงขายเองไม่ไหวหรอก วัตถุดิบบางอย่างก็หายาก ข้าอยากขายสูตรให้พวกท่าน พวกท่านสนใจไหม"

เซียวเสวียนหลีและจี้จิ่งหนานมองหน้ากันด้วยความดีใจ

"สนใจสิ สนใจมาก!"

[จบแล้ว]