EP.19 ขอโทษที เงินมันสามารถซื้ออะไรก็ได้

EP.19 ขอโทษที เงินมันสามารถซื้ออะไรก็ได้

“เงินไม่ใช่ปัญหา” เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ โซจุนก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

เขาคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะเรียกร้องสิ่งที่เกินขอบเขต เช่น การได้รับสิทธิพิเศษของขุนนาง การเข้าสู่ระดับสูงสุดของโซลโซไซตี้ หรือการกลายเป็นคนใน 13 หน่วยพิทักย์

โดยไม่คาดคิดมันกลายเป็นเพียงเรื่องเงิน

อากิระมองดูชายผู้สงบนิ่งคนนี้-ที่ดูเหมือนจะมีเงินเหลือเฟือ แต่กลับไม่สนใจมันเลยสักนิด เขาได้ยินคำพูดเย่อหยิ่งแผ่วเบาว่า “ขอโทษด้วย แต่เงินมันซื้ออะไรก็ได้”

สำหรับคนรวยที่น่ารำคาญเช่นนี้ เขาคงโดนหลอกอย่างไม่ปราณีแน่!

"10,000 คันไม่สิ 100,000 คัน!" อากิระอ้าปากกว้างเหมือนสิงโต แล้วเพิ่มราคาเดิมเป็นร้อยทันที

"ตกลง!" โซจุนพยักหน้าเห็นด้วย "แต่เจ้าต้องรับประกันว่าเครื่องรางยังคงเหมือนเดิมทุกประการ และต้องมีบริการหลังการขายด้วย"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยินยอมอย่างเต็มใจ อากิระก็เริ่มสงสัยทันทีว่าเขาขอน้อยเกินไปหรือเปล่า

แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่นึง เขาก็ไม่ยอมกลับคำพูด เพราะมันไม่ใช่ทุกวันที่จะเจอคนขี้โกงแบบนี้ และถ้าเขาปล่อยให้เรื่องนี้หลุดลอยไป เขาคงเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

"ไม่มีปัญหา!" เขาตบหน้าอกเสียงดัง "สำหรับบริการหลังการขาย มาหาข้าหรือไปที่ศาลเจ้าประจำท้องถิ่นซากาโฮเนะในเขต 76 ของเมืองลูคอนตะวันออกได้เลย ส่วนเครื่องรางนั้นเหลืออยู่แค่สิบชิ้นเท่านั้น ท่านต้องการกี่ชิ้นครับ ท่านชายโมเนะ— อ้อ หมายถึง ท่านชายคุจิกิครับ"

โซจุนมองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัย และรู้สึกว่าเมื่อกี้นี้ดูเหมือนเขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่างที่หยาบคายมาก

“ข้าจะเอาทั้งหมด” เขาครุ่นคิด “ส่วนเงิน ฉันจะให้พ่อบ้านเอามาให้บ่ายนี้”

อากิระพยักหน้าแล้วพลิกตัวลงบนเตียง

ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของโซจุนและไอเซ็น เขาได้ดึงเครื่องราง 10 ชิ้นออกมาจากใต้ที่นอน จากในปลอกหมอน จากมุมของผ้าห่ม ในรองเท้าของเขา และแม้กระทั่งจากเตียงของไอเซ็น

เมื่อมองไปที่ที่นอนที่พลิกคว่ำของเขา ดวงตาของไอเซ็นก็กระตุกและรู้สึกอยากจะดึงดาบออกมาฟันคนในทันที

แม้ว่าเขาจะมีความระมัดระวังและมีพละกำลังเหนือกว่าอากิระ แต่เขากลับไม่สังเกตเห็นเครื่องรางที่ถูกซ่อนอยู่ในเตียงของเขาเองได้เลย

ผู้ชายคนนี้มันพิเศษจริงๆ...

ขณะที่โซจุนหยิบเครื่องรางที่ยับยู่ยี่ขึ้นมาพิจารณาพวกมันอล่างละเอียดถี่ถ้วน เขาก็คิดที่จะคืนมันไปในชั่วครู่

"รอก่อน อีกคำถามนึง" อากิระยกมือขวาขึ้น นิ้วชี้ชี้ขึ้นฟ้า "เครื่องรางอันก่อนใช้ไปแล้ว ?"

โซจุนหยุดคิดครู่นึงแล้วยิ้ม “มันไม่ใช่ความลับอะไรหรอก เจ้ารู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นทายาทตระกูลคุจิกิ”

อากิระพยักหน้าด้วยความอยากรู้

"โซลโซไซตี้ไม่ได้สงบสุขอย่างที่เห็นภายนอก ในมุมมืดที่ถูกละเลย ความขัดแย้งและสงครามนับไม่ถ้วนยังคงคุกรุ่นอยู่" สีหน้าของโซจุนเคร่งขรึมขึ้น "เพื่อช่วงชิงอำนาจ ทั้งฝ่ายขุนนางและกลุ่มกบฏนอกกลุ่มขุนนางต่างทำสงครามอย่างโหดเหี้ยม โดยไม่คำนึงถึงความสูญเสีย

นอกเหนือจากยมทูตของ 13 หน่วยพิทักย์แล้ว ยังมีสิ่งมีชีวิตทรงพลังมากมายที่ไม่ได้สังกัดในโซลโซไซตี้คอยรับใช้กลุ่มเงามืดเหล่านี้ และเพื่อเพิ่มพลังและแบ่งเบาภาระของท่านพ่อ ข้าจึงได้เข้าสู่สนามรบของฝ่ายจัดการกบฏอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ศัตรูซุ่มโจมตีข้าจนเกือบแทงทะลุหัวใจ ข้า ยันต์ก็ได้ทำงาน ลวดลายของมันปรากฏขึ้นที่ใจกลางของสนามรบ ก่อนจะปลดปล่อยทะเลหมอกออกมาสังหารยมทูตฝ่ายกบฏไป 37 คนในทันที ซึ่งรวมถึงยมฑูตระดับสูงคนนึงที่แข็งแกร่งเทียบเท่ากับยมฑูตระดับสูงของ 13 หนวยพิทักย์ด้วย

อากิระลูบคางตัวเองพลางครุ่นคิด เพราะไม่มีใครรู้ถึงขีดจำกัดของเครื่องรางนี้ได้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว

การปกป้องผู้สวมใส่จากโรคภัยไข้เจ็บและภัยพิบัติอาจทำได้ แต่การสังหารยมทูตถึง 37 คน รวมถึงยมทูตระดับสูงด้วยนี่มันยังไงกัน ? มันดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่า...

“ท่านพอจะอธิบายได้ไหมว่าคนที่ตายนั้นมีลักษณะเป็นยังไง” เขาถามขึ้นมาทันที

โซจุนตกตะลึง จากนั้นก็ขมวดคิ้วเมื่อเขาจำได้ว่า "ใบหน้าเป็นแผลเป็น รูปร่างธรรมดา..."

"เปล่าๆ ข้าไม่ได้หมายถึงรูปร่างหน้าตาของพวกเขา แต่ศพพวกนั้นหน้าตาเป็นยังไงหลังจากที่ตาย" อากิระขัดขึ้นมา

"หลังจากที่ตาย ?" โซจุนชะงัก "พวกมันทั้งหมดล้วนเหมือนมัมมี่ มันราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างดูดเลือดและแรงดันวิญญาณของพวกเขาออกไปจากร่างของพวกเขาจนหมด"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อากิระก็เข้าใจในที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวเครื่องรางเองไม่ได้มีพลังวิเศษขนาดนั้น-แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเทพตาเดียวไม่มีพลังวิเศษนั้น

เมื่อปรากฏตัวขึ้นในสนามรบ สภาพแวดล้อมอันโหดร้ายและนองเลือดก็กลายเป็นสถานที่สังเวยตามธรรมชาติ คนตายกลายเป็นเครื่องบูชาที่ต้องอุทิศทุกสิ่งแด่มิมิฮากิ!

“นี่มัน…” เขาส่ายหัวด้วยความประหลาดใจ “เส้นทางที่ข้านั้นไม่เคยจินตนาการมาก่อน”

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” โซจุนถามด้วยความงุนงง

"ไม่เลย!" อากิระพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "ไม่มีใครเหมาะกับเครื่องราง 10 ชิ้นนี้ไปกว่าท่านอีกแล้ว แต่อย่างไรก็ตาม ข้าต้องขอชี้แจงประเด็นนึง : เครื่องรางเหล่านี้จะแสดงผลออกมาต่างกันเมื่อถูกกระตุ้นในสภาพแวดล้อมที่ต่างกัน เพราะงั้นใช้มันด้วยความระมัดระวังด้วยนะหนุ่มน้อย!"

หลังโซจุนได้ยินก็เดินออกไปด้วยความสับสน

แม้ว่าเขาจะถามอากิระซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาก็ไม่ยอมเปิดเผยความหมายที่แท้จริงของคำพูดสุดท้ายของเขา เพียงแค่สั่งให้เขาเก็บเครื่องรางชิ้นนังไว้กับตัวเองเท่านั้น

"ไอเซ็น ข้านี่เป็นอัจฉริยะทางธุรกิจจริงๆ!" หลังจากไล่เศรษฐีโง่ๆออกไปแล้ว อากิระก็ดีดนิ้วอย่างภาคภูมิใจและโอ้อวด "ไปกันเถอะ เป้าหมายของเราคือโรงอาหารของสถาบัน! วันนี้ข้าเลี้ยงเอง!"

ไอเซ็นส่ายหัวอย่างหมดหนทาง บางคนก็ซ่อนอารมณ์ไว้ไม่อยู่จริงๆ ความสุข ความโกรธ ความเศร้า และความปิติ ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา

แต่คนแบบนี้ดูจะเหมาะที่จะเป็นเพื่อนนะ...

...

หลังอาหารเช้า อากิระและไอเซ็นก็มาถึงห้องเรียนพร้อมกัน ชั้นเรียนแรกของวันคือไคโดอีกครั้ง

อากิระคิดว่าหลังจากพักผ่อนสักคืน คาวาอิ (อาจารย์) คงจะเปลี่ยนความคิดของเขา เพราะยังไงเขาก็เป็นยมทูตชั้นสูง-ยมทูตดับสูงของหน่วยที่ 4

เขาเริ่มมองไปรอบๆอย่างไม่ใส่ใจหลังจากวางหนังสือเรียนไว้บนโต๊ะ และรอคอยการมาถึงของครู

แม้ว่าเขาจะมีความสามารถโดยกำเนิดในสาขานี้ของ คิโด แต่ด้วยคุณสมบัติพิเศษเฉพาะของเขาคือการรักษาอันน่าอัศจรรย์ เขาก็ยังต้องเรียนรู้ คิโดเพื่อควบคุมความสามารถนี้ได้อย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตาม แม้จะดังไปนานแล้วก็ยังไม่มีวี่แววของครูเลย

ขณะที่เขากำลังสงสัยว่าคาวาอิยังไม่ฟื้นจากอาการตกใจเมื่อวาน ก็ได้มีร่างที่คุ้นเคยแต่แปลกประหลาดเดินผ่านหน้าต่างในทางเดินอย่างช้าๆ

อากิระขยี้ตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เมื่อเขาจำคนๆนั้นได้ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น และเผลอสูดหายใจเข้าอย่างแรง พึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจว่า

"นี่หรือว่า... การเงินของหน่วยที่ 4 จะมีปัญหาจนต้องมาที่สถาบันเพื่อทวงหนี้เลยงั้นเหรอ ?!"

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________