EP.18 อุโนะฮานะ ผู้อ่อนโยนดุจสายน้ำ

EP.18 อุโนะฮานะ ผู้อ่อนโยนดุจสายน้ำ

ใบหน้าของอาจารย์ที่สอนคิโดได้บิดเบี้ยวด้วยความไม่เชื่อ ขณะที่หนูขาวตัวเล็กได้กระโดดลงจากโต๊ะและวิ่งหนีออกไปจากที่เกิดเหตุ

เขาเฝ้าดูหนูหลบหนี จากนั้นหันตัวกลับไปเผชิญหน้ากับอากิระผู้มีท่าทางไร้เดียงสามากด้วยสีหน้าแข็งกร้าว

“มันตายแล้วเหรอ ?”

อากิระพยักหน้า

"แล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ?"

เขาพยักหน้าอีกครั้ง

ครูยืนแข็งทื่อ เพราะเขาไม่สามารถยอมรับความจริงที่ทำลายมุมมองโลกของเขาได้

นักเรียนคนอื่นๆในสถาบันต่างมองดูบทสนทนาประหลาดๆของทั้ง 2 คนด้วยความสับสน พวกเขามุ่งความสนใจไปที่การฝึกไคโดของตนเอง พวกเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

ในขณะเดียวกัน ไอเซ็นที่ยืนอยู่ข้างๆอากิระก็ก้มสายตาลง โดยมันมีแสงแปลกๆส่องประกายอยู่ในดวงตาของเขา

แม้ว่าเขาจะไม่ได้สนใจวิชาคิโดเป็นพิเศษ แต่พรสวรรค์พิเศษของเขาก็ทำให้เขาสามารถเอาชนะนักเรียนคนอื่นและแม้กระทั่งครูที่สอนได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าเขาจะมีทัศนคติที่ไม่เต็มใจต่อการเรียนรู้ก็ตาม

ความตายและการเกิดใหม่ ?

หัวใจสำคัญของคิโดคือการกระตุ้นเซลล์ให้ทำงานเพื่อสมานแผล ยิ่งร่างกายที่รับการรักษานั้นแข็งแรงมากเท่าไหร่ การรักษาก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น

ด้วยตรรกะเดียวกัน สำหรับผู้ถูกทดลองเช่นหนูขาวพวกนี้ -สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแออย่างยิ่ง- ยมทูตที่มีแรงดันวิญญาณที่ทรงพลังและทักษะคิโดอันล้ำลึกก็สามารถนำพวกเขากลับมามีชีวิตอีกครั้งในขณะที่พวกเขาตายได้

แต่ว่ากลับอากิระไม่ได้เข้าข่ายเกณฑ์สำคัญทั้ง 2 ข้อนี้เลย

หรือว่าจะเป็น... อัจฉริยะเรื่องคิโดที่ปรากฏตัวเพียงครั้งเดียวในรอบศตวรรษ ?

เมื่อครุ่นคิดอยู่เช่นนั้น มุมปากของไอเซ็นก็ยกขึ้นเล็กน้อย ยิ่งเขาพูดคุยกับหัวหน้านักบวชผู้นี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความลับมากมายที่ซ่อนอยู่ภายใน

มันเหมือนหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นมือที่ยื่นมาตรงหน้า คุณไม่มีทางรู้เลยว่าภาพเบื้องหน้าในหมอกนั้นจะเป็นเช่นไรในวินาทีต่อไป

'เจ้านี่มันเป็นบ่อน้ำแห่งความประหลาดใจจริงๆนะ อากิระ!'

"บ้าเอ๊ย เรื่องไร้สาระแบบนี้มันมีอยู่ได้ยังไง!" ดวงตาของครูที่สอนแดงก่ำขณะที่เขาคว้าหนูสีขาวของไอเซ็นแล้วฟาดลงตรงหน้าของอากิระ "คิซารางิ สาธิตอีกครั้ง!"

อากิระกระพริบตา นิ้วมือขยับไปมาอย่างง่ายดายขณะหักคอหนูขาวอย่างง่ายดาย จากนั้นมือขวาของเขาก็เปล่งแสงของไคโดเข้าไปห่อหุ้มร่างอันแข็งทื่อนั้นไว้

เนื่องจาก แรงดันวิญญาณของเขาตอนนี้ไปถึงระดับของยมทูตแล้ว ทำให้การใช้คิโดอย่างต่อเนื่องก็ไม่ทำให้เขาเครียดแต่อย่างใด

ครูที่สอนถึงกับกลั้นหายใจ ตาเบิกกว้าง และไม่ต้องการที่จะพลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อยที่สุด

ไหลลื่น เบี่ยงเบน ผิดพลาด! การเคลื่อนไหวตามมาตรฐานเปลี่ยนไป-3 นิ้วกลายเป็น 2 นิ้ว ไกลเกินไป! เทคนิคคิโดขั้นพื้นฐานที่แสนดีถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นสิ่งที่อากิระจำไม่ได้

ถึงกระนั้นก็ตาม หนูขาวที่ถูกหักคอและสูญเสียสัญญาณของการมีชีวิตก็ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งในเวลา 3 วินาที

หรือคิโดของเขาจะเป็นมาตรฐานที่แท้จริง ?

"เป็นไปไม่ได้!" ด้วยความไม่อยากจะเชื่อความจริงตรงหน้า ครูจึงหันไปรวบรวมหนูขาวทั้งหมดจากนักเรียนคนอื่นๆ เสียงของเขาดังกึกก้องไปทั่วห้องเรียน "อีกครั้ง!"

กึก กึก กึก-

เสียงกระดูกหักที่ดังไม่หยุดราวกับกำลังแต่งซิมโฟนีอันน่าสยดสยอง ทำให้เหล่านักเรียนต่างชาไปทั้งตัวและบังคับให้ครูที่สอนคิโดต้องเผชิญกับความจริง

ตอนนี้มันได้รับการยืนยันแล้ว ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้แค่ท่องจำรายละเอียดและหลักการพื้นฐานของคิโดเท่านั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีการผิดพลาดซ้ำซาก เขาพัฒนามันจนชำนาญ พอคุณคิดว่าได้เห็นขีดจำกัดความสามารถของเขาแล้ว เขาก็มักจะคิดอะไรใหม่ๆออกมาได้เสมอ

หนูขาวหลายสิบตัวต่างเต้นรำซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนขอบเหวแห่งความตาย จากความซุ่มซ่ามในช่วงแรกสู่ความชำนาญในภายหลัง และในที่สุดก็สู่ความสบายและความสบายใจ ทักษะของอากิระเองก็พัฒนาก้าวหน้าเช่นกัน

การได้ชมเขาแสดงทักษะไคโดทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับว่าพวกเขาก็สามารถทำแบบนั้นได้เช่นกัน

เมื่อครูที่สอนพยายามนำภาพลวงตานี้ไปปฏิบัติ หนูขาวก็หยุดหายใจไปตลอดกาล โดยไม่มีวี่แววของชีวิตเหลืออยู่เลย

"ข้า... จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีเรื่องต้องทำ" เขาพึมพำ ร่างทั้งร่างจมดิ่งสู่ความมืดมน อุ้มร่างหนูขาวที่ตายแล้วเดินโซเซออกจากห้องเรียน "บทเรียนไคโดของวันนี้จะจบลงแล้ว..."

เมื่อมองดูร่างที่ถอยห่างออกไปในทางเดิน นักเรียนก็หันศีรษะไปมองอากิระพร้อมกัน

พวกเขามองดูเขาด้วยความเกรงขามชั่วขณะนึง เหมือนกับว่าพวกเขากำลังมองเห็นสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์!

...

คืนนั้น ณ หอพักชายชั่วคราว

ชายหนุ่มทั้ง 2 นั่งกำลังตัวตรงหันหน้าเข้าหากันเหมือนนักวิทยาศาสตร์ และแอบสำรวจการแสดงไคโดที่ผิดปกติ

อากิระรู้ดีว่านี่คือผลของคุณสมบัติพิเศษเฉพาะของเขา นั่นคือการรักษาอันน่าอัศจรรย์ แต่แก่นแท้ของมันยังคงเป็นปริศนา มันทำงานยังไง มันใช้พลังงานแบบไหน และ "ปาฏิหาริย์" เกิดขึ้นได้ยังไง

การเข้าใจกลโกงของตัวเองอาจเป็นหนทางสู่การแข็งแกร่งขึ้น หากเขาสามารถเรียนรู้ที่จะบิดเบือนกฎของโลกให้เป็นประโยชน์ได้เช่นเดียวกับที่คุณลักษณะของเขาทำ เขาก็สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับด้านอื่นๆ ได้ เช่น ฮาโดหรือบาคุโด ซึ่งจะทำให้เขาเพิ่มประสิทธิภาพได้แม้จะไม่มีคุณลักษณะที่เกี่ยวข้องก็ตาม

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าทั้ง 2 จะได้ทดลองกับตัวเองและได้สัมผัสประสบการณ์ความมหัศจรรย์ของไคโดด้วยตนเอง พวกเขาก็ยังไม่สามารถค้นพบเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังได้

ในท้ายที่สุด ไอเซ็นก็สามารถโทษได้แต่ความแตกต่างของพรสวรรค์ส่วนบุคคลเท่านั้น

ในโลกนี้จะต้องมีอัจฉริยะแปลกๆอยู่เสมอ-เช่นเขา อากิระ และอย่างอุโนะฮานะจากหน่วยที่ 4...

...

ที่ว่าการหน่วยที่ 4 สำนักงานหัวหน้าหน่วย

"ท่านหัวหน้าหน่วย สถานการณ์มันเป็นแบบนี้นี่เอง" คาวาอิผู้ที่รับผิดชอบการสอนคิโดได้รายงานต่อผู้บังคับบัญชาของเขาด้วยสีหน้าขมขื่น "การคืนชีพจากความตาย-มันเป็นไปไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ตาม แต่เด็กคนนั้นกลับทำได้จริงๆ แถมยังเป็นเทคนิคไคโดพื้นฐานที่ไม่เป็นมาตรฐานอีกด้วย"

หลังจากฟังคำบอกเล่าและข้อร้องเรียนของเขา ความสนใจอันแรงกล้าก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของอุโนะฮานะ

ภาพลักษณ์ของเธอที่มีต่ออากิระยังคงเหมือนคนมุ่งมั่นแต่ก็เจ้าชู้ อ้อ แล้วก็อีกอย่างนึงนั่นคือ แย่มาก ค่ารักษาพยาบาลในครั้งที่แล้วยังอยู่ในเครดิตอยู่เลย

ใครจะคิดว่าเจ้าเด็กเวรนี่จะมีพรสวรรค์ขนาดนี้ในเรื่องการใช้คิโด

"เอาล่ะ อันดับ 10 คาวาอิ" อุโนะฮานะพูดเบาๆ "ดิฉันจะไปสอนที่ชั้นเรียนเรื่องคิโดเอง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเขาแสดงความยากลำบากทันที “อา แต่ว่า-”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ จิตสังหารอันเย็นชาและลึกล้ำก็เข้าครอบงำเขาอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็งในพริบตา

คาวาอิตัวสั่น ฟันของเขากระทบกันขณะที่เขามองหัวหน้าหน่วยตรงหน้าที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนด้วยความกลัว

“คุณมีความคิดเห็นอื่นๆ อีกเหรอคะ” อุโนะฮานะถามเบาๆพร้อมกับยังคงยิ้มอยู่

หัวของเขาสั่นสะท้านทันทีราวกับกลองกระพรวน โดยไม่กล้าแม้แต่จะแสดงความคิดเห็นอื่นใด ณ ตอนนี้ เขาตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่าหัวหน้าของเขานั้นนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

ไม่แปลกใจเลยที่หน่วยที่ 4 นั้นจะไม่ค่อยมีใครกล้าก่อเรื่องวุ่นวาย เป็นไปได้มากว่าคนที่ก่อเรื่องนั้นอาจถูกเธอฆ่าตาย

...

เช้าวันต่อมา ณ หอพักชั่วคราว

“ครั้งนี้ข้ามาเพื่อขอบคุณเจ้าโดยเฉพาะ”

อากิระลุกออกจากเตียง ขมวดคิ้วขณะมองขึ้นและลงที่เด็กหนุ่มผมดำที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

'นี่มันไม่ถูกต้อง ทำไมเขาไม่มีร่องรอยอะไรเลย ?'

แม้การมาเยือนของโซจุนจะไม่ได้ทำให้เขาประหลาดใจ แต่ตัวชายคนนี้เองกลับทำให้เขาประหลาดใจ

จากประสบการณ์ของอากิระ ใครก็ตามที่ใช้เครื่องรางศาลเจ้าซากาโฮเนะที่ของแท้แล้วยังเก็บร่องรอยของแรงดันวิญญาณของเทพผู้ยิ่งใหญ่ตาเดียวไว้บ้าง

แต่โซจุนกลับไม่แสดงท่าทีใดๆออกมาเลย เขาดูไม่เปลี่ยนแปลง-บางทีอาจจะอ่อนแอกว่ายมทูตทั่วๆไปเสียด้วยซ้ำ

โซจุนรู้สึกไม่สบายใจเมื่ออยู่ภายใต้การจับจ้องของเขา เขาจึงยิ้มอย่างเก้ๆกังๆและรีบบอกจุดประสงค์ที่ 2 ของการมาเยือนของเขา

“จริงๆแล้ว ข้าอยากจะถามว่าเจ้านั้นมีเครื่องรางพวกนั้นจากคราวที่อยู่อีกไหม ?”

ดวงตาของอากิระสว่างขึ้นทันที พร้อมรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขา

“เครื่องรางเหล่านั้นต้องใช้เวลา ความพยายาม และพลังงานของข้าอย่างมาก!”

ก่อนที่โซจุนจะทันได้โต้ตอบคำพูดนี้ เสียงของอากิระก็ดังขึ้นอย่างเด็ดขาดและชัดเจน

"มันจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม!"

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________