EP.17 คุ้มค่ากับเงินและการรักษาอันน่าอัศจรรย์!

EP.17 คุ้มค่ากับเงินและการรักษาอันน่าอัศจรรย์!

สนามรบอันโกลาหลเงียบสงัด สายตาอันหวาดกลัวจับจ้องไปที่แขนสีดำสนิทที่ตั้งอยู่ตรงกลาง ตอนนี้มันกลายเป็นสถานการณ์ที่ไม่อาจเข้าใจได้ไปแล้ว

ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น แม้แต่โซจุนเองก็ไม่ทราบ เขาจ้องมองแขนที่ยืนตระหง่านอยู่ราวกับเทพด้วยความงุนงง เงาที่เล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนได้บิดเบี้ยวไปมาบนร่างอันลึกล้ำ ราวกับงูดำที่เคลื่อนไหวไปมา

กิ่งก้านที่ขยายออกอย่างโลภได้ดูดซับแรงดันวิญญาณที่เป็นชั้นๆอย่างสับสนในอากาศ มันคลานอย่างไม่หยุดหย่อนระหว่างพื้นที่ที่ไหม้เกรียมและเปื้อนเลือดที่สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่น่ากลัวของยมทูตที่ปรากฏอยู่

"ใจเย็นๆไว้!" เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดจากกองทัพกบฏทำลายความเงียบสงัด "มันก็แค่ภาพลวงตา ไม่มีอะไรต้องกลัว! ข้าโมริชิตะ คัตสึยะ จะทำลายมันเอง! บดขยี้มันเลย เคโจมารุ!"

ผู้นำกบฏได้วางซันปาคุโตะของเขาไปในแนวนอนตรงหน้า ขณะที่แรงดันวิญญาณของเขาได้ระเบิดออกมา แสงสีขาวได้พุ่งออกมา ทันใดนั้น เถาวัลย์หนามสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาจากด้ามดาบและห่อหุ้มแขนขวาอันมืดมิด ณ ใจกลางสนามรบเอาไว้

ใบหน้าของคัตสึยะบิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มที่แสนโหดร้าย เสียงที่เต็มไปด้วยเย่อหยิ่งของเขาได้ดังก้องไปทั่วสนามรบ

"จบกันแค่นี้นะเจ้าสัตว์ประหลาด ไม่มีใครหนีรอดการผูกมัดของเคโจมารุไปได้หรอก แม้แต่หัวหน้าหน่วยก็หนีมันไม่พ้น เอาล่ะ เป็นเด็กดีแล้วตายไปซะ!"

ขณะที่เขาพูด แรงดันวิญญาณของเขาก็ระเบิดออกมา เถาวัลย์สีดำได้เปล่งประกายด้วยแสงประหลาด หนามจำนวนนับไม่ถ้วนได้งอกเงยและหดตัวอย่างบ้าคลั่ง โดยมันพยายามจะฉีกแขนขวาที่สีดำให้ขาดวิ่น!

เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ กองทัพกบฏก็รวบรวมความกล้าหาญอีกครั้ง สีหน้าของความตื่นเต้นได้ปรากฏบนใบหน้าเปื้อนเลือดของพวกเขา พร้อมเสียงที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยที่ดังขึ้นมาพร้อมกัน

"ถูกต้องแล้ว แบบนั้นเลย!" "อย่างที่คาดไว้จากท่านคาสึยะ ไม่มีใครหยุดเขาได้!" "ฆ่าไอ้นั่น ชัยชนะครั้งสุดท้ายจะเป็นของพวกเรา!"

เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยเหล่านี้ โซจุนก็รู้สึกหวาดผวาขึ้นมาเล็กน้อย บัดนี้ เขารู้แล้วว่าแขนขวาที่ยืนอยู่กลางสนามรบนั้นแท้จริงแล้วคืออะไร

เพราะเมื่อไม่นานมานี้ เขาได้ใช้เงิน 1,000 คันที่สถาบันชินโอเพื่อซื้อเครื่องรางป้องกันมา โดยลวดลายบนเครื่องรางนั้นมันเหมือนกับแขนขวาอันใหญ่โตที่มีสีดำนั่นทุกประการ

พูดตามตรงแล้ว เครื่องรางชิ้นนี้ที่สามารถป้องกันการโจมตีร้ายแรงได้เพียงครั้งเดียวก็ถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว ดังนั้น ต่อให้แขนขวาอันใหญ่ยักษ์สีกำนี้ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เขาก็ไม่ผิดหวังเลยแม้แต่น้อย

แต่ฉากที่ตามมานั้นได้นิยามความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับ "คุณค่าของเงิน" ใหม่อีกครั้ง

{หมายเหตุ : สำนวน "คุ้มค่าเงิน" แสดงให้เห็นว่าทรัพยากรทางการเงินสามารถนำมาใช้เพื่อให้ได้เปรียบ ช่วยชี้นำการตัดสินใจ หรือบรรลุผลลัพธ์บางประการ}

เสียงกัดฟันดังก้องออกมาจากเงามืด หนามแหลมคมแตกกระจายเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงโมเมนตัมของการต่อสู้ เงาที่ดูเหมือนกิ่งไม้เกาะเกี่ยวยิปซีได้ดูดซับพลังแรงดันวิญาญอันโกลาหลในอากาศ และได้ทำลายการป้องกันของพวกมันในทันที

ทันใดนั้น กระแสหมอกก็ระเบิดขึ้นราวกับคลื่นยักษ์ ทุกสิ่งในสนามรบถูกแช่แข็ง สีหน้าและการเคลื่อนไหวของเหล่ายมทูตได้กลายเป็นหินราวกับมีใครกดปุ่มหยุดชั่วคราว

มูม! บูม! บูม!

เสียงระเบิดดังออกมาจากร่างของเหล่ายมทูตที่ถูกพันธนาการด้วยเงามืด ราวกับมีบางสิ่งกำลังแตกสลายจากภายใน ไม่มีเลือดไหลทะลัก ไม่มีเสียงกรีดร้องแหลมคม เมื่อหมอกจางลง ร่าง 37 ร่างก็กลายเป็นโครงกระดูกเหี่ยวเฉา

เหล่ายมทูตฝ่ายคุจิกิเมื่อเห็นเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวนี้ ก็ต่างตกอยู่ในภวังค์อย่างตกตะลึง ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนที่พวกเขาจะทันได้เข้าใจสถานการณ์ กระแสการต่อสู้ก็พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเห็นดังนั้น เหล่ากบฏที่เหลือก็ต่างตัวสั่นสะท้านไปด้วยความกลัว และต่างพากันหนีไปด้วยความตื่นตระหนกโดยปราศจากการบัญชาการใดๆ แม้แต่คัตสึยะที่เป็นผู้นำของพวกเขา ผู้ที่ซึ่งมีอำนาจเทียบเท่ากับยมทูตระดับสูงก็นอนตายอยู่ตรงนั้น แล้วเหตุใดพวกเขาจึงต้องอยู่ร่วมชะตากรรมกับเขาละ ?

เมื่อเห็นพวกกบฏแตกกระเจิงกัน เหล่ายมทูตที่อยู่ฝ่ายคุจิกิก็ตะโกนเรียกกันและกันและเริ่มไล่ตามอย่างกระตือรือร้น

ทว่า โซจุนนั้นกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ เขานั้นยังคงสั่นสะท้านจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในไม่ช้า ก็เหลือเพียงเขาคนเดียวบนสนามรบอันกว้างใหญ่นี้

เขาเดินไปยังจุดที่แขนขวานั้นเคยยืนอยู่ และพบเพียงฝุ่นสีดำสนิทเกลื่อนกลาดในพงหญ้า เขาถอดเครื่องรางป้องกันที่แตกละเอียดออกจากคอ แล้วพึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"นี่มันเกินกว่าคำว่า 'คุ้มค่าเงิน' ไปแล้ว 1,000 คันนั่นได้ช่วยตัดสินผลการต่อสู้นี้งั้นเหรอ ? ไม่มีข้อเสนอใดจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว!"

...

ณ สถาบันชินโอ ในห้องเรียนคิโด (ศิลปะการรักษา)

นักเรียนคนนึงกำลังยืนอย่างประหม่าอยู่หน้าเวที มือของเขาเปล่งแสงสีเขียวอ่อนออกมาขณะที่เขาจ้องมองร่างของหนูสีขาวตรงหน้า

ขณะที่เขาฉีดแรงดันวิญญาณลงไป แผลลึกที่สามารถมองเห็นกระดูกบนหลังของหนูก็หายอย่างรวดเร็ว เนื้อเยื่อจำนวนนับไม่ถ้วนได้งอกออกมา ขับเลือดที่คั่งค้างออกมาและก่อร่างสร้างขึ้นมาใหม่

แก่นแท้ของคิโดมีความคล้ายคลึงอย่างน่าทึ่งกับวิชานินจาแพทย์ของนินจาหมู่บ้านนึง โดยใช้พลังวิญญาณเพื่อเพื่อกระตุ้นเซลล์และรักษาบาดแผล

{หมายเหตุ : นี่เป็นการเล่นคำกับโลกของนารูโตะ}

"อืม สาธิตได้สมบูรณ์แบบเลย" ครูที่สอนเรื่องการรักษาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจหลังจากตรวจดูหลังหนู "ทุกคน ทำตามขั้นตอนที่พวกเจ้านั้นเพิ่งจะเห็นไป สร้างบาดแผลในระดับต่างๆให้กับหนู จากนั้นใช้เทคนิคไคโดที่ข้าสอนไปรักษาพวกมัน จำไว้นะ ยิ่งบาดแผลรุนแรงเท่าไหร่ การรักษาก็ยิ่งท้าทายมากขึ้นเท่านั้น แต่คะแนนที่พวกเจ้าจะได้ก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย พวกเจ้าเริ่มได้แล้ว ข้านั้นจะคอยติดตามเทคนิคและท่าทางของพวกพวกเจ้าตลอดเวลา"

ใต้แท่น อากิระกำลังลูบคางตัวเองอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันไปหาไอเซ็นที่อยู่ข้างๆ "ไอเซ็น ข้านั้นไม่เก่งเรื่องคิโดนี่เลย เจ้ามีเคล็ดลับอะไรที่พอจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการรักษาบ้างไหม ?"

แม้คนอื่นจะมองว่าไอเซ็นไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก -มีความสามารถปานกลาง อันดับกลางๆ- แต่เขาก็ยอมรับในความเป็นอัจฉริยะของตัวเอง ความสามารถของเขาที่สามารถทำคะแนนเต็มในวิชาวัฒนธรรมได้อย่างง่ายดายนั้นช่างน่าชื่นชม

"ไม่" ไอเซ็นส่ายหัว "คิโดคือการควบคุมแรงดันวิญญาณของตัวเองอย่างละเอียด มันต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างขยันขันแข็ง ไม่มีทางลัด"

อากิระที่ได้ยินแบบนั้นได้ถอนหายใจออกมาอย่างหมดหนทาง ก่อนจะหันความสนใจไปที่หนูขาวบนโต๊ะ เขาได้ใช้มือซ้ายจับคอที่เรียวเล็กของมันขึ้นมา และใช้มือขวาถือมีดผ่าตัดพลางครุ่นคิดว่าจะกรีดตรงไหนดี

ทันใดนั้น หัวใจของเขาก็เต้นแรงอย่างประหลาด เขาได้ถูกสะดุ้งโดยสัญชาตญาณ และหักคอหนูตัวนั้นอย่าง แรง

ไอเซ็นส่ายหัวและถอนหายใจ แม้แต่ในชั้นเรียนไคโดที่ปลอดภัยที่สุด หมอนี่ก็ยังสร้างปัญหาได้อีก

คิ้วของครูที่สอนได้ขมวดเข้าหากันเมื่อเขาสังเกตเห็นการกระทำของอากิระ ซึ่งเขารีบก้าว 3 ก้าวไปหาเขาทันที

เมื่อเห็นดังนั้น อากิระก็รีบวางหนูลงบนโต๊ะอย่างรีบร้อน ราวกับพยายามครั้งสุดท้าย แสงสีเขียวมรกตของไคโดก็พุ่งออกมา ห่อหุ้ม "ศพ" ที่ไร้ชีวิตไว้

การรักษาอันน่าอัศจรรย์เปิดใช้งานแล้ว!

ในช่วงเวลาถัดมา ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของครูผู้สอน คอที่หักได้กลับมาเรียงตัวกันอีกครั้ง และหนูขาวก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

บัดนี้คนตายก็สามารถฟื้นคืนชีพได้แล้ว!

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________