EP.20 ดิฉันหวังพึ่งคุณอยู่นะคะ คิซารางิคุง

EP.20 ดิฉันหวังพึ่งคุณอยู่นะคะ คิซารางิคุง

ขณะที่ร่างนั้นค่อยๆขึ้นไปยืนบนโพเดียม นักเรียนของสถาบันในห้องต่างก็ยืนตะลึงงัน และแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เสื้อคลุมสีขาวสะอาดของหัวหน้าหน่วย ผมเปียที่ถูกมัดรวมไว้ด้านหน้า และใบหน้าที่งดงามและบอบบางพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนและเข้าถึงได้ ออร่าโดยรวมของเธอแผ่รังสีความอบอุ่นของดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ

"หัวหน้าอุโนะฮานะเหรอ ?!" มีคนอุทานขึ้น เพราะจำเธอได้ในทันที

ในฐานะหัวหน้าหน่วยที่ 4 อุโนะฮานะ เร็ตสึได้รักษายมทูตมานับไม่ถ้วน รอยยิ้มอันอ่อนโยนของเธอได้รับการโหวตให้เป็นรอยยิ้มที่ปลอบประโลมใจที่สุดในนิตยสาร "การสื่อสารของเซเรเท" หลายครั้ง

แม้ว่าหน่วยที่ 4 จะไม่ใช่ตัวเลือกอันดับต้นๆของเหล่านักเรียนส่วนใหญ่ในสถาบัน แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความชื่นชมที่พวกเขามีต่อเธอลดน้อยลง เมื่อสิ่งที่พวกเขาเคารพนับถือปรากฏขึ้นตรงหน้า กลุ่มนักเรียนก็แทบจะระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่

ในทางกลับกัน อากิระได้ทำการซุกหน้าไว้หลังหนังสือที่เปิดอยู่ โดยพยายามซ่อนตัวจากสายตาอันเฉียบคมของอุโนะฮานะ เพราะสัญชาตญาณของเขาได้บอกเป็นนัยว่าหัวหน้าหน่วยที่ 4 คนนี้มาเพื่อเจอเขา!

เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมสัญชาตญาณของเขาถึงรู้สึกแม่นยำมากในครั้งนี้ แต่เขาสัมผัสได้ว่าสายตาอันตรายของเธอได้พบเขาแล้ว

"อรุณสวัสด์นะคะทุกคน" เสียงอันอ่อนโยนของอุโนะฮานะดังก้องไปทั่วห้องเรียน ท่ามกลางความเงียบอันน่าเกรงขามของเหล่านักเรียน

ขณะที่เธอพูด ความเงียบก็ปกคลุมไปทั่วห้อง

"ดิฉันอุโนะฮานะ เร็ตสึ หัวหน้าหน่วยที่ 4 แห่ง 13 หน่วยพิทักย์ เนื่องจากว่า คุณคาวาอิ อาจารย์ผู้สอนคิโดของพวกเธอทุกคนไม่ค่อยสบาย ดิฉันที่พอมีเวลาว่างเลยขอมาสอนแทนเขา แต่งั้นไม่ต้องกังวลไป ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีแล้วตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ดิฉันได้สอนคนอื่น แต่ดิฉันก็ยังพอมีความรู้เรื่องไคโดอยู่บ้าง มันจะไม่เป็นอุปสรรคต่อความก้าวหน้าในการเรียนรู้ของทุกคนแน่นอน"

หลังจากคำพูดเหล่านี้จบลง ห้องเรียนก็ยังคงเงียบงัน นักเรียนต่างมองหน้ากันด้วยความสับสน ไม่รู้จะพูดอะไร

การที่หัวหน้าหน่วยที่ 4 อ้างว่า "พอมีมีความเชี่ยวชาญ" ในเรื่องไคโดนั้นช่างน่าขัน เพราะทั่วทั้งโซลโซไซตี้นั้นใครกันจะกล้ายืนยันว่าทักษะการรักษาของพวกเขาเหนือกว่าสตรีผู้ปราดเปรื่องคนนี้

เมื่อเห็นว่านักเรียนไม่คัดค้าน อุโนะฮานะจึงยิ้มและพยักหน้าแล้วพูดต่อ

“ดิฉันได้ยินมาว่า ‘อัจฉริยะคิโด’ ได้ปรากฏตัวในชั้นเรียนเมื่อวาน เขามาวันนี้หรือเปล่า ?”

ทันทีที่คำพูดหลุดออกไป หัวใจของอากิระก็เต้นแรง เขามองไปที่ไอเซ็นที่อยู่ข้างๆอย่างวิงวอนจากด้านหลังหนังสือ สายตาของทั้งคู่ได้สบกัน และเขาก็อ่านข้อความออกได้อย่างชัดเจนว่า : "ข้าช่วยเจ้าไม่ได้!"

'ไอเซ็น เจ้าคนทรยศ เจ้ากล้าดียังไงที่มาทอดทิ้งข้าในยามที่ข้าต้องการความช่วยเหลือ!'

สายตานับไม่ถ้วนจ้องมองมาที่อากิระอย่างแม่นยำ นักเรียนทุกคนต่างคุ้นเคยกับคนดังในชั้นเรียนคนนี้เป็นอย่างดี

เผชิญหน้าหญิงสาวแห่งตระกูลชิโฮอินโดยตรง จัดการครูประจำชั้นอุรุโออิด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เอาชนะนักเรียนชั้นปีที่ 6 ระดับหัวกะทิอย่างมัตสึชิตะด้วยเทคนิคฮาคุดะเพียงครั้งเดียว...

พิธีถวายพร พิธีขับไล่ปีศาจ พิธีอวยพร การย้ายคฤหาสน์ พิธีวางศิลาฤกษ์...

ไหนจะเป็นเขาเองที่จัดการให้นักเรียนชายของสถาบันชิโอทุกคนต้องไปพักในหอพักชั่วคราวที่ถูกจัดโดยหน่วยที่ 12

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เข้าเรียนมานาน แต่ชื่อ "คิซารางิ อากิระ" ก็ฝังแน่นอยู่ในใจพวกเขาไปแล้ว จนยากที่จะลืม

ในประวัติศาสตร์สองพันปีของสถาบันชิโอ บุคคลสุดท้ายที่มีพลังระเบิดได้เท่าเขาตอนนี้กำลังดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยที่ 8

แน่นอนว่านิสัยระเบิดของคนนั้นจำกัดอยู่แค่พฤติกรรมลามกของเขาเท่านั้น เมื่อเทียบกับการแสดงที่เกินจริงของอากิระแล้ว คงยากที่จะหาใครเหมือนเขาอีก แม้จะผ่านไปสองพันปีแล้วก็ตาม

เมื่อสายตานับไม่ถ้วนจ้องมองมาที่เขา อากิระก็รู้ว่าเขาหนีไม่พ้น เขาทำได้เพียงถอนหายใจด้วยความสิ้นหวังพลางลดหนังสือลงปิดหน้าลง โดยสีหน้าของเขาตอนนี้ดูยืดยาวมาก

"หัวหน้าอุโนะฮานะมีคำแนะนำอะไรไหมครับ ?"

สายตาของอุโนะฮานะจ้องมองที่เขา และสำรวจชายหนุ่มอีกครั้งด้วยความสนใจอย่างยิ่ง

แม้ว่าเธอจะประเมินความสามารถของเขาได้ไม่ครบถ้วน แต่คำแนะนำของคาวาอิก็เพียงพอที่จะกระตุ้นความอยากรู้ของเธอ หากเขามีพรสวรรค์แบบไคโดที่หาได้ยากยิ่งในรอบศตวรรษ การดึงเขาเข้าหน่วยที่ 4 อาจพิสูจน์ได้ว่ามีคุณค่าอย่างยิ่ง

หากได้รับการชี้นำอย่างเหมาะสม เขาอาจจะกลายมาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าหน่วยของเธอก็ได้

“สำหรับบทเรียนวันนี้ ดิฉันต้องการความช่วยเหลือจากนักเรียน” เธอกล่าวเบาๆ “ไม่ต้องกังวล มันไม่มีอันตรายใดๆเกิดขึ้นแน่นอน”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อากิระก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

เขาดีใจที่เธอไม่ได้มาทวงหนี้ หลังจากใช้เงินเก็บทั้งหมดไปกับมื้อเช้า เขาก็เลยต้องพึ่งเงินก้อนโตที่ต้องจ่ายในบ่ายวันนี้

ในตอนนี้เขาหมดตัวแล้ว!

"อ้อ แค่นั้นเหรอครับ ? ท่านน่าจะพูดตั้งแต่เนิ่นๆนะครับ" อากิระผ่อนคลาย ก่อนจะเดินอย่างสบายๆไปที่โพเดียมเพื่อไปยืนข้างๆเธอ

เมื่อเห็นเขาอยู่ในตำแหน่ง อุโนะฮานะก็ยิ้มและพยักหน้าก่อนจะเริ่มบทเรียน

"ดิฉันเข้าใจว่าพวกคุณทุกคนนั้นเชี่ยวชาญพื้นฐานของคิโดกันแล้ว และเคยพยายามรักษาหนูขาวกันมาแล้วด้วย ดังนั้นวันนี้เราจะมาเน้นไปที่การทำความเข้าใจร่างกายมนุษย์กัน และวิธีที่คิโดพื้นฐานแสดงออกมาในบุคคลที่มีระดับแรงดันวิญญาณที่แตกต่างกัน การฝึกฝนให้เชี่ยวชาญนั้นเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งต่อการผ่านหลักสูตรไคโด"

ขณะที่อากิระฟัง ความรู้สึกลางร้ายก็คืบคลานเข้ามาในหัวใจของเขา

สายตาอันอ่อนโยนของอุโนะฮานะจ้องมองเขา “คิซารางิคุง ช่วยวางมือซ้ายของเธอลงบนโต๊ะทดลองหน่อยได้ไหม”

แม้ว่าอากิระจะยิ้มอย่างเป็นมิตรอย่างเหลือเชื่อ แต่เมื่อสบตากัน อากิระก็รู้สึกราวกับว่ารูขุมขนทุกรูบนร่างกายของเขาเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับความหนาวเย็นที่เย็นยะเยือกแล่นเข้ามา

สัญชาตญาณอันตรายของเขาส่งเสียงเตือนอันเฉียบคม! ราวกับว่าการฝ่าฝืนคำขอของเธอจะนำไปสู่ชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

ตึง!

อากิระวางมือซ้ายบนโต๊ะทดลองโดยไม่ลังเล

อุโนะฮานะได้ยิ้มอย่างพอใจ จากนั้น ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้ที่เฝ้าดู เธอจึงยื่นมือขวาอันสะอาดหมดจดของเธอออกไปและปิดหลังมือของเขาอย่างอ่อนโยน

เดี๋ยวก่อน! ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับสถานการณ์นี้!

อากิระรู้สึกถึงความเรียบเนียนบนหลังมือของเขา และกลิ่นหอมอ่อนๆก็ลอยเข้าจมูกมา มันทำให้เขารู้สึกเหนือจริง

แต่ความเป็นจริงก็เตะประตูออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่ออุโนะฮานะยกมือขวาขึ้น ความรู้สึกเรียบลื่นก็ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดแสบร้อน เลือดไหลริน เนื้อฉีกขาด และแผลอันน่าสยดสยองได้ปรากฏขึ้นที่หลังมือของเขา

"โปรดสังเกตการเคลื่อนไหวที่สำคัญและการปล่อยแรงดันวิญญาณสำหรับอาการบาดเจ็บเล็กน้อยเช่นนี้ คิโดขั้นพื้นฐานสามารถรักษาให้หายขาดได้อย่างง่ายดาย"

ขณะที่เธออธิบายอย่างใจเย็น มือขวาของเธอก็เปล่งแสงคิโดสีเขียวมรกตออกมา ก่อนจะใช้มันห่อหุ้มมือซ้ายของอากิระ และบาดแผลของเขาก็หายอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา แม้แต่คราบเลือดก็หายไปหมดสิ้น

ฝูงชนต่างตะลึงและประหลาดใจกับทักษะการรักษาอันล้ำลึกของเธอ

แม้จะเป็นเพียงคิโดขั้นพื้นฐาน เธอก็แสดงผลลัพธ์ที่คล้ายกับการชุบชีวิตคนตายและซ่อมแซมกระดูก

"นี่คือจุดที่ละเอียดอ่อน" อุโนะฮานะพูดอย่างอ่อนโยน "เมื่อลองฝึกไคโดบนร่างกายมนุษย์ ความท้าทายหลักคือการเอาชนะอุปสรรคทางจิตใจ ทีนี้ คิซารางิคุงจะสาธิตให้ทุกคนดูอีกครั้ง"

ขณะที่เธอพูด เธอก็หยิบมีดผ่าตัดบนโต๊ะทดลองขึ้นมา และได้ทำแผลอันน่าสยดสยองไว้ที่หลังมือของเะอเองอย่างรวดเร็ว ซึ่งทำให้ทุกคนงุนงง

ผิวหนังและเนื้อสีขาวราวกับหิมะฉีกขาด พร้อมเลือดที่ไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

รอยยิ้มอ่อนโยนที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของเขาขณะที่เธอกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า :

"ดิฉันหวังพึ่งคุณอยู่นะคะ คิซารางิคุง..."

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________