EP.12 ใบแจ้งหนี้เล็กน้อย...

EP.12 ใบแจ้งหนี้เล็กน้อย...

ไอเซ็นได้เริ่มสำรวจสถานที่เกิดเหตุโดยเขาไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับอากิระกันแน่ อย่างไรก็ตาม สิ่งนึงที่เขารู้ชัดเจนก็คือ หากอากิระไม่รีบออกจากสภาพหมดสติในเร็วๆนี้ หอพักชายของสถาบันชิโอทั้งหมดจะต้องถูกรื้อถอนแน่

เสียงหัวใจเต้นแรงราวกับเสียงฟ้าร้องคำราม มันได้ประสานกับจังหวะชีพจรของโลก ลมแรงโหยหวน กำแพงสั่นไหวและพังทลาย มันราวกับว่าโลกกำลังพลิกกลับตาลาปัดยังไงยังงั้น

พายุเฮอริเคนแรงดันวิญญาณ (Heavy Reiatsu) ได้ปะทุขึ้นเป็นชั้นๆ มันชวนให้นึกถึงแมกมาที่ระเบิดออกมาจากเปลือกโลก คลื่นความร้อนที่ไม่มีที่สิ้นสุดพัดผ่านพายุเฮอริเคน โดยมันพร้อมที่กลืนกินทุกสิ่งรอบตัว

ภายในไม่กี่วินาที ห้องของอากิระก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น เหลือเพียงแผ่นไม้ที่ยังคงสภาพดีอยู่ไม่กี่แผ่น พลังทำลายล้างนั้นมันไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง แต่มันได้แผ่ขยายออกไปราวกับพายุเฮอริเคนจนปกคลุมพื้นที่หอพักชายทั้งหมด

ความวุ่นวายรุนแรงดึงความสนใจของบรรดานักเรียนและครูอย่างรวดเร็ว เหล่ายมทูตที่ประจำอยู่ที่สถาบันชิโอได้มาถึงที่เกิดเหตุในทันที ทุกคนต่างจ้องมองไปยังนักเรียนที่ยืนอยู่ตรงศูนย์กลางของพายุด้วยความตกใจ

แม้ว่าพวกเขาจะมีความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นจำกัด แต่พวกเขาก็ยังพยายามเข้าหาอากิระ เพื่อพยายามปลุกชายหนุ่มที่ยังไม่ได้สติ

ขณะที่พวกเขากำลังเดินข้ามพื้นที่พังทลาย จู่ๆก็มีแรงดันวิญญาณที่หนักอึ้งอีกอันพุ่งเข้ามาหาพวกเขา

บูมมมมมมม

แรงดันวิญญาณที่หนาทึบได้กระแทกลงมา ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนจากน้ำหนักที่ไม่อาจต้านทานได้ ยิ่งพวกเขาพยายามเข้าไปใกล้เท่าไหร่ แรงต้านมันก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น ราวกับว่าอากาศเริ่มหนักมากขึ้นเรื่อยๆ

"เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้กันแน่" ยมทูตตนนึงบ่นพึมพำ "แรงดันวิญญาณใหญ่โตขนาดนี้ แม้แต่ยมทูตระกับหัวหน้าหน่วยก็คงเทียบไม่ได้เลยมั้งเนี่ย ?"

"บ้าเอ๊ย เราเข้าใกล้ไม่ได้แล้ว รีบอพยพนักเรียนแถวนั้นออกไปก่อนที่จะมีคนบาดเจ็บเถอะ..."

เหล่ายมทูตที่ประจำการอยู่ต่างก็ตระหนักขึ้นมาทันทีว่า เมื่อพวกเขาย้ายตัวเองออกไปจากอากิระ ความกดดันบนร่างกายของพวกเขาก็เบาบางลงอย่างกะทันหัน ราวกับว่ามันนั้นไม่เคยมีอยู่มาก่อน พวกเขาจึงไม่ได้คิดอะไรมากนักและโยนความผิดปรกติและปัญหาทั้งหมดไปที่นักเรียนแปลกหน้าคนนี้

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ผู้ก่อเหตุที่ก่อเหตุนี้มันก็อยู่ตรงหน้าและยืนอยู่ตรงนั้น การจะรับผิดเพิ่มอีกนิดก็ดูเป็นเรื่องธรรมดา

จากในเงามืด ไอเซ็นได้มองสมาชิกใหน่วยยมฑูตที่กำลังเดินออกไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเฉยเมย การแทรกแซงก่อนหน้านี้ของเขามีจุดประสงค์เดียวเท่านั้น คือป้องกันไม่ให้คนหุนหันพลันแล่นเหล่านี้เข้าไปยุ่งกับตัวของอากิระในตอนนี้ มันไม่มีอะไรมากไปกว่านี้แล้ว

สายตาอันเฉียบคมของเขาหันกลับไปยังศูนย์กลางของพายุเฮอริเคนอีกครั้ง พร้อมกับดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้

'การสื่อสารกับอาซาอุจิผ่านพิธีกรรม การประทับแก่นแท้ของวิญญาณ การหลอมซันปาคุโตะที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่-วิธีการของเจ้านี่มันไม่มีใครเทียบได้เลยจริงๆ... น่าสนใจมาก'

ไอเซ็นตระหนักได้อย่างแจ่มชัดทันทีว่าคำทักทายครั้งแรกของเขาในตอนที่เจออากิระตอนที่มาลงทะเบียนเรียนที่สถาบันนั้นไม่ได้ถูกวางไว้ผิดที่เลยซักนิด

...

ในโลกที่กว้างใหญ่และว่างเปล่า อากิระได้พบว่าตัวเองกำลังจ้องมองไปยังสภาพแวดล้อมรอบๆอย่างว่างเปล่า

“นี่คือโลกภายในของซันปาคุโตะของฉันเหรอ ?”

จากความเข้าใจเกี่ยวกับซันปาคุโตะและประสบการณ์จากการดูอนิเมะในชาติที่แล้ว เขาจึงคาดหวังว่าจะมีใครสักคนที่คล้ายกับเขาปรากฏตัวขึ้น ซึ่งร่างโคลนคนนี้จะอ้างว่าเป็นซันปาคุโตะของเขา และจะพร่ำเพ้อถึงราชาและม้า ซึ่งท้ายที่สุดแล้วการอธิบายความแตกต่างระหว่างพวกเขาคือสัญชาตญาณ

อากิระจึงรอโดยคาดหวังการมาถึงของตัวละครตัวนี้

หลังจากนั่งยองๆอย่างโง่เขลาอยู่หลายนาที เขาก็ตระหนักถึงอันตรายของการพึ่งพาประสบการณ์ในอดีตมากเกินไป

"ดูเหมือนซันปาคุโตะจะไม่มาแล้วนะ" เขาพึมพำขณะยืนขึ้นและสำรวจรอบๆ "โลกภายในซันปาคุโตะของคนอื่นนั้นเป็นนามธรรมเหมือนของฉันรึเปล่า ?"

ขณะที่สายตาของเขาเลื่อนลอยไป ภาพคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น-สถานที่ที่เขาเรียกว่าบ้านมานานหลายปี ความทรงจำต่างๆได้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง : ตอนที่ถูกซัดจนหน้าชุ่มไปด้วยน้ำในบ่อตื้นๆ การต่อสู้กับสุนัขป่าดุร้ายเพื่อแย่งปลาย่างที่เน่าเสีย

นี่คือเขตที่ 76 ของ เมืองลูคอน , ซาคาโฮเนะ

เมืองลูคอนนั้นประกอบด้วย 4 ส่วนหลัก ได้แก่ ตะวันออก ใต้ ตะวันตก และเหนือ โดยแต่ละส่วนจะแบ่งออกเป็น 80 เขต รวม 320 เขต เมื่อจำนวนเขตเพิ่มขึ้น สภาพแวดล้อมก็จะยิ่งเลวร้ายลง เขตที่ 80 นั้้นมักแห้งแล้งและอดอยาก มีดวงวิญญาณมากมายที่ต้องต่อสู้เพื่อความอยู่รอด ซากาโฮเนะซึ่งอยู่ในอันดับก่อนหน้านั้นก็แทบจะไม่ได้ดีกว่าหันเลย

อากิระต้องดิ้นรนอยู่ที่นั่นมานานก่อนที่จะถึงจุดเปลี่ยน เขายังจำมันได้อย่างแม่นยำ

วันนั้นรอยยิ้มของนานาโอะนั้นมันงดงามราวกับดอกไม้

เขาเดินช้าๆไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย สายตาของเขาจับจ้องไปที่ศาลเจ้าอันสง่างามและเคร่งขรึม เขาเร่งฝีเท้าเพื่อยืนยันความสงสัย ก่อนจะก้าวเข้าไป

เมื่อเข้าไปข้างใน แทนที่จะเป็นรูปปั้นที่คุ้นเคยของเทพผู้ยิ่งใหญ่ตาเดียว เขากลับพบกับร่างที่ทั้งแปลกและคุ้นเคย นั่นคือรูปปั้นที่ดูเหมือนกับตัวเขาเป๊ะๆ

"นี่ข้าถูกอัญเชิญมาเป็นเทพของที่นี่งั้นเหรอ ?" เขาอ้าปากค้างด้วยความงุนงง แม้เขาจะมีสติปัญญาในการคิดไตรตรอง แต่เขาก็ยังพยายามทำความเข้าใจกับภาพที่อยู่เบื้องหน้า

มันเป็นไปได้ไหมว่าเมื่อเขาสื่อสารกับอาซาอุจิโดยวิธีใช้พิธีกรรม แก่นแท้ของซัมปาคุโตะของเขาจึงเปลี่ยนไป ?

ขณะที่อากิระพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์และเอื้อมมือไปแตะรูปปั้น โลกทั้งใบก็เริ่มพังทลายลง

...

อากิระกลับมาที่สถาบันชินโอด้วยความเวียนหัวชั่วขณะ

ดวงตาของเขาสบกับเส้นเลือดแดงก่ำนับไม่ถ้วน เขาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่าใต้ดวงตาคู่นั้น มันมีใบหน้าซีดเซียวและซูบผอมอย่างยิ่งอยู่

"อ-อาจารย์อุรุโออิเหรอ ?"

"อ้อ เจ้ายังมีชีวิตอยู่ เยี่ยมไปเลย" อุรุโออิพูดอย่างไม่แสดงอารมณ์ คำพูดของเขาไร้ชีวิตชีวาเหมือนซากศพแห้งผาก "ถึงเวลาคำนวณหนี้แล้ว"

หัวใจของอากิระได้เต้นแรงขึ้นทันที

"หอพักชายทั้งหลังพังยับเยินเพราะความวุ่นวายที่เจ้าก่อขึ้น ไม่นับรวมที่ดินที่เสียหาย แค่ตัวอาคารที่เสียหายรวมก็ 389,654 คัน เนื่องจากว่าเจ้ายังเป็นนักเรียน ข้าจะปัดเศษเงินเล็กน้อยให้ ให้เป็น 390,000 คันละกัน"

"390,000 คันเหรอ ?! ฆ่าข้าเลยดีกว่าแบบนั้น!" อากิระเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "แล้วนั่นปันเศษขึ้นเหรอ ? เจ้าจิ้งจอกแก่เอ้ย ชาติที่แล้วแกเป็นพวกต้มตุ๋นรึไง ?!"

อุรุโออิเข้าใจความหมายของเขาดี แต่เด็กคนนี้เพิ่งทรมานเขาจนแทบทรุดทั้งร่างกายและจิตใจเมื่อเร็วๆนี้ เขาจึงไม่อยากอธิบายอะไรเพิ่มเติมอีก

"ความสูญเสียมันก็เป็นอย่างนี้แหละ ถ้ามีคำถามอะไรก็ไปปรึกษาอาจารย์ใหญ่ได้" เขาถอนหายใจ "อีกอย่าง ขอบอกอีกอย่างนะ อาจารย์ใหญ่ไปปฏิบัติภารกิจชั่วคราว หัวหน้าหน่วยยมทูตคนนึงจึงมารับตำแหน่งแทนก่อน เพราะเขาเป็นคนก่อตั้งสถาบันชิโอนี้ขึ้นมาเอง ถ้าจะให้ใครมาดูแลก็คงลำบากใจน่าดู เอาล่ะ แค่นี้ก่อนนะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ"

อุรุโออิถอนหายใจยาวและลึกอีกครั้ง ร่างของเขาก้มตัวลงขณะที่เขาเดินจากไป

อากิระสูดหายใจเข้าลึก พร้อมสายตาจับจ้องไปที่เงามืดในซากปรักหักพัง บุคคลที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดได้รู้สึกหัวใจเต้นแรง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะสามารถตอบสนองได้ เสียงคร่ำครวญที่คุ้นเคยก็ดังก้องไปทั่วซากปรักหักพัง

“ไอเซ็น ช่วยข้าด้วย-”

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________