EP.11 ในนามของหัวหน้านักบวชศาลเจ้า อากิระ!

EP.11 ในนามของหัวหน้านักบวชศาลเจ้า อากิระ!

มี 3 วิธีในการสื่อสารกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ : การให้พร , การสวดมนต์ และการทำพิธีกรรม

แต่ศาลเจ้าซากาโฮเนะนั้นมีวิธีในการสื่อสารที่จำกัด เนื่องจากศาลเจ้ามีขนาดเล็กและตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล ซึ่งมันแตกต่างจากตระกูลอิเสะซึ่งเป็นตระกูลนักบวชประจำศาลเจ้าใหญ่

ตัวอากิระนั้นรู้จักเพียง 3 วิธีนี้ โดยการสวดมนต์และทำพิธีกรรมเป็นวิธีที่นิยมใช้กันมากที่สุด ซึ่งนานาโอะได้สอนเทคนิคเฉพาะเหล่านี้ให้กับเขา

หลังจากตัดสินใจแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที โดยไม่สนใจสายตางุนงงของครูประจำชั้นจินเซ็น จากนั้นเขาก็เดินออกจากโรงฝึกไปพร้อมกับถืออาซาอุจิของเขาไปด้วย

เมื่อเขาหายตัวไป ดวงตาที่ปิดอยู่ครึ่งนึงของไอเซ็นก็เปิดขึ้น ความสับสนได้ฉายวาบบนใบหน้าของเขา “ตอนนี้เขากำลังทำอะไร ?”

เมื่อพิจารณาจากความชอบของเพื่อนของเขาในการทำสิ่งที่ไม่น่าเชื่อและไม่สมเหตุสมผล การหนีเรียนเป็นครั้งคราวจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ

"ดจเาเด็กคนนี้เริ่มจะเกเรมากขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ!" อาจารย์จินเซ็นได้บ่นพึมพำขณะมองอากิระเดินจากไป

เขาอยากจะเข้าไปแทรกแซง แต่ด้วยทักษะการต่อสู้ที่แตกต่างกันของทั้งคู่ เขาจึงเงียบไว้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว นักเรียนจอมก่อกวนคนนี้ตอนนี้ก็ไม่ได้ถือดาบไม้ไผ่ แต่มันคืออาซาอุจิของจริงเลยต่างหาก

แม้ว่าจะยังไม่ได้รับการเติมแก่นวิญญาณเพื่อให้กลายเป็นซันปาคุโตะที่แท้จริง แต่ความทนทานและความคมของมันก็เหนือกว่าดาบไม้ไผ่มาก

หากเด็กหนุ่มผู้บุ่มบ่ามคนนั้นสูญเสียการควบคุม เขาที่เป็นเพียง -อาจารย์สอนสมาธิดาบ- อาจต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมของดาบ เพื่อความปลอดภัยของเขาเอง ความระมัดระวังจึงดูเหมือนจะเป็นส่วนที่ดีกว่าของความกล้าหาญ

“อาจารย์ ข้าจะไปพาเขากลับมาเองครับ” ไอเซ็นพูดหลังจากลังเลอยู่ครู่นึง เพราะเขาเองก็อยากรู้ว่าอากิระกำลังวางแผนอะไรอยู่

หลังจากได้รับอนุญาตจากอาจารย์แล้ว เขาก็รีบออกจากโรงฝึกไปเช่นกัน เขาเดินตามร่องรอยแรงดันวิญญาณของอากิระไป เขาไล่ตามไปจนถึงบริเวณหอพัก

ฉากที่เกิดขึ้นที่นั่นมันท้าทายมุมมองต่อโลกและความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับอาณาจักรที่ไม่สามารถคาดเดาได้นี้อีกครั้ง

เขากำลังเฝ้ามองเพื่อนของเขาจัดเรียงเครื่องรางอย่างพิถีพิถันบนโต๊ะ พร้อมกับเทียนที่ถูกจุด มันสร้างบรรยากาศอันน่าขนลุกแต่ก็ศักดิ์สิทธิ์ให้กับเขา ตรงหน้าอากิระนั้นมีรูปดวงตาสีดำขนาดใหญ่สลักอยู่บนธงใกล้ๆ และระฆังทองสัมฤทธิ์ที่แกว่งไกว ระฆังทองได้ส่งเสียงกรอบแกรบแต่ก็เสียงกังวานไปทั่วห้อง

อากิระวางอาซาอุจิของเขาอย่างระมัดระวังในตำแหน่งที่ปกติใช้ประดิษฐานรูปสลักของเทพเจ้า

ภายใต้สายตาที่งุนงงของไอเซ็น อากิระผู้ซึ่งปกติสดใสและไร้กังวลกลับเปลี่ยนแปลงไป เขาได้กลายเป็นคนจริงจังและเคร่งขรึม กิริยาท่าทางของเขาเปี่ยมไปด้วยพลังลึกลับ เฉกเช่นเดียวกับนักบวชประจำศาลเจ้าที่แท้จริง

"เจ้าหมอนี่..." ไอเซ็นครุ่นคิด "เขาอาจจะกำลังพยายามทำให้สมาธิดาบสำเร็จโดยใช้พิธีกรรม เพื่อที่จะสามารถสื่อสารกับซันปาคุโตะของเขาเองหรือเปล่านะ ?"

แม้ว่าเขาจะฉลาด แต่เขาก็เข้าใจแก่นแท้ของแผนการของอากิระได้อย่างรวดเร็วเพียงแค่สังเกตขั้นตอนการเตรียมการ

ความเข้าใจของเขาไม่ได้มาจากความรู้เพียงอย่างเดียว แต่,yoมาจากความคุ้นเคยกับวิะีการกระทำของหัวหน้านักบวชประจำศาลเจ้าผู้นี้ ด้วยนิสัยที่แปลกแหวกแนวของอากิระ ไอเซ็นจึงยังคงเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเขาที่สถาบันชิโอ

แต่ไอเซ็นก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกันไม่ใช่เหรอ ? ใครกันจะกล้าไปยุ่งกับคนที่เกี่ยวข้องกับอากิระแบบสบายๆกันล่ะ ?

แม้แต่อุรุโออิ ผู้ซึ้งเป็นอาจารย์ก็ได้จองห้องส่วนตัวไว้ในห้องพยาบาลแล้ว ส่วนคนอื่นๆก็ยิ่งลังเลที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับนักเรียน “ลึกลับ” และ “เก็บตัว” คนนี้

"ในนามของหัวหน้านักบวชศาลเจ้า อากิระ ข้าขอประกอบพิธีกรรมนี้..." นิ้วของอากิระกระพือราวกับปีกผีเสื้อ ก่อเกิดเป็นตราประทับมืออันวิจิตรบรรจงแต่ศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่เขาเริ่มสวดภาวนา เขาก็เพ่งจิตไปที่วัตถุทำพิธีกรรม

ภาพลักษณ์ของซันปาคุโตะควรเป็นอย่างไร ? ดาบธรรมดาๆงั้นหรือ ? ภาพนับไม่ถ้วนได้ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ก่อนจะถูกกำจัดออกไปอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้จะไม่แน่ใจว่าวิธีนี้จะได้ผลหรือไม่ แต่อากิระก็รู้ว่าเขาไม่สามารถหลอกตัวเองด้วยการจินตนาการถึงซันปาคุโตะในใจได้

ทันใดนั้น การเปิดเผยเกี่ยวกับซัมปาคุโตะก็แล่นเข้ามาในความคิดของเขา เนื่องจากมันถูกสร้างขึ้นมาจากจิตวิญญาณของยมทูต โดยพื้นฐานแล้วเขาสามารถเปลี่ยนเป้าหมายของพิธีกรรมนี้ให้กลายเป็นตัวเขาเองได้หรือเปล่า ? เพื่อสื่อสารและสนทนากับแก่นแท้ของเขาเอง ?

ดวงตาของเขาเป็นประกาย สะท้อนแสงเทียนที่ริบหรี่ ราวกับดวงดาวสุกสว่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อได้กำหนดวัตถุประสงค์ของพิธีกรรมแล้ว เขาจึงใช้อาซาอุจิเป็นสื่อกลางในการดำเนินการพิธี

ขณะที่ระฆังทองสัมฤทธิ์แกว่งไกวไปมา จู่ๆก็มีลมกระโชกแรงพัดเข้ามาในห้อง มันพัดวัตถุนับไม่ถ้วนขึ้นไปในอากาศจนพวกมันชนกันไปมา ทำให้เกิดเสียงของตกและแตกกระจายไปทั่ว

อากิระทุ่มแรงดันวิญญาณทั้งหมดของเขาลงในระฆัง โดยเขาใช้วิธีนี้เพื่อปลุก "เทพเจ้า" ที่เขาต้องการสื่อสารด้วย

ท่ามกลางสิ่งนี้ มันก็ดูเหมือนกับมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงจิตวิญญาณของเขาเข้ากับอาซาอุจิ

เมื่อเห็นเช่นนี้ ดวงตาของไอเซ็นก็เบิกกว้าง ใบหน้าที่ปกตินั้นดูสงบและดูเป็นเด็กของเขาตอนนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าไม่เชื่อและตกใจ

ทำได้แล้ว... สำเร็จแล้วเหรอ ด้วยการใช้พิธีกรรมแทนสมาธิดาบ เขาสามารถสื่อสารระหว่างยมทูตกับซัมปาคุโตะได้สำเร็จ!

'สมองของเจ้าหมอนี่มันทำงานยังไงกันนะ' ไอเซ็นคิด 'เขาคิดวิธีที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้ขึ้นมาได้ยังไงกัน !'

กระชาก 2 เท่า ระเบิด! ทันทีที่จิตวิญญาณของเขาเชื่อมต่อกับอาซาอุจิ แรงดันวิญญาณของอากิระก็เริ่มพุ่งขึ้นอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดแรงกดดันที่จับต้องได้แผ่คลุมไปทั่วหอพัก

หากเขาใส่ใจสักนิด เขาคงสังเกตเห็นได้ว่าข้อมูลบนแผงสถานะส่วนบุคคลของเขากำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

<แรงดันวิญญาณ : เลเวล 20 → 22 → 23 → 24 → 25 → 26 →...>

ตัวเลขยังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆราวกับว่าไม่มีขีดจำกัด!

เมื่อเทียบกับการเปลี่ยนแปลงบนแผงสถานะ ผลกระทบของแรงดันวิญญาณต่อสภาพแวดล้อมนั้นกลับน่าตกใจยิ่งกว่า

พื้นไม้แตกร้าวเป็นชั้นๆ วอลล์เปเปอร์และผนังถูกลมพัดจนขาดวิ่น อากาษที่หมุนวนจนเป็นพายุที่ปั่นป่วน วัตถุที่กระจัดกระจายถูกกระแทกจนกลายเป็นผงธุลี

สิ่งที่น่าสับสนยิ่งกว่านั้นก็คือ เสียงที่ดังที่สุดในห้องไม่ใช่เสียงหอนของลม แต่เป็นเสียงกระแทกเบาๆที่ออกมาจากร่างกายของเขา

มันเป็นเสียงเต้นของหัวใจเขา!

ราวกับว่าฟ้าร้องจากท้องฟ้าได้ตกลงมาในช่องอกของเขา เสียงดังโครมครามและก้องกังวาน ราวกับว่ามันจะทำให้หน้าอกของเขาแตกออก

สีหน้าของไอเซ็นเปลี่ยนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า อันที่จริง การไม่เดินตามเส้นทางปกตินั้นย่อมนำไปสู่ผลลัพธ์ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง

และอากิระผู้ที่ไม่เคยเดินตามเส้นทางเดิมๆได้มาพบกับสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยในทันที

แม้แต่สำหรับคนอย่างไอเซ็นที่ได้คะแนนเต็มในวิชาประวัติศาสตร์ เขาก็ยังไม่เคยได้ยินว่ามีใครประสบกับการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกตะลึงเช่นนี้หลังจากสื่อสารกับซันปาคุโตะมาก่อนเลย

แรงดันวิญญาณนั้นยังคงก้าวขึ้นสู่ระดับที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากระดับสมาชิกหน่วยยมทูตทั่วไป ตอนนี้มันทะยานขึ้นสู่ระดับหัวหน้าหน่วยแล้ว

<แรงดันวิญญาณ : เลเวล 45 | คลาสวิญญาณระดับ 12>

เมื่อเขามองไปที่อากิระ ดวงตาของเขาก็กลับกลายเป็นสีขาวโพลน สีหน้าของเขาดูมึนงงและว่างเปล่าราวกับรูปปั้นไม้ ทว่าสติสัมปชัญญะของเขากลับมาเยือนสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเสียแล้ว

ถ้าจะให้ชัดเจนกว่านี้ ควรจะเรียกว่า - โลก!

...

<ตรงตามเงื่อนไขการเช็คอิน!>

<จุดเช็คอินสถานที่ : โลกภายในดาบซันปาคุโตะ!>

<ได้รับ เลเวล แรงดันวิญญาณ  +1!>

<เลเวลของ แรงดันวิญญญาณ เพิ่มขึ้นแล้ว! ตอนนี้อยู่ที่เลเวล 46!>

<ได้รับคุณสมบัติพิเศษ : เบาเหมือนขนนก!>

<เบาเหมือนขนนก : ร่างกายคล่องตัว ความเร็วเพิ่มขึ้น 50%!>

เสียงคุ้นเคยดังก้องอยู่ในหูของเขา ขณะจ้องมองโลกอันไร้ขอบเขตเบื้องหน้า อากิระรู้สึกถึงความมั่นใจที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ

แท้จริงแล้ว-เมื่อเป็นเรื่องพิธีกรรม เขานั้นคือมืออาชีพ!

ในตอนแรกเขาวางแผนที่จะใช้ EXP แต่ภายหลังเขาเห็นว่าการตั้งค่านี้ยุ่งยากเกินไป จึงตัดสินใจเพิ่มระดับโดยตรง

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________