บทที่ 25 อย่าบังคับให้ข้าต้องตบเจ้า

บทที่ 25 อย่าบังคับให้ข้าต้องตบเจ้า

กลายเป็นเซียวอันเล่อที่ต้องแปลกใจ

"พี่รอง พี่มองเห็นนางหรือ?"

เซียวเฉิงหลิงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ๆๆ พี่ไม่เห็นนางหรอก เพียงแต่พี่คิดว่า ตอนที่อยู่ที่บ้านสกุลฉินก่อนหน้านี้ เจ้าไม่ได้ทำให้นางปรากฏตัวออกมาหรอกหรือ?

ร่มคันนี้มีไว้เพื่อขังนางโดยเฉพาะใช่หรือไม่?"

เซียวอันเล่อพยักหน้า

"ก็ประมาณนั้น ตอนนี้นางอาศัยอยู่ตัวคนเดียว ท่านซื่อจื่อโจวเป็นอย่างไรบ้าง?

ข้าขายป้ายหยกคุ้มภัยให้เขาไปแล้ว เขาไม่น่าจะมีอันตรายถึงชีวิตนะ"

พูดถึงเรื่องนี้ เซียวเฉิงหลิงก็เลื่อมใสน้องสาวคนนี้ยิ่งนัก

"น้องหญิง คำทำนายของเจ้าแม่นยำจริงๆ ต้องขอบคุณป้ายหยกคุ้มภัยที่เจ้าให้ท่านซื่อจื่อโจว เขาถึงรอดพ้นอันตรายมาได้หลายครั้ง

แต่ว่าป้ายหยกอันนั้นมันแตกไปแล้ว น้องหญิง เจ้ายังมีป้ายหยกอีกไหม?

ขายให้เขาอีกสักอันได้หรือไม่?"

เซียวอันเล่อส่ายหน้า

"ป้ายหยกที่ข้ามีใช้ไปหมดแล้ว ยังไม่มีเวลาไปหามาเพิ่ม เดี๋ยวข้าจะไปซื้อหยกมาล็อตหนึ่ง สลักยันต์ใหม่ แล้วค่อยขายให้เขาก็แล้วกัน"

เซียวเฉิงหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้ายากจะคาดเดา

"งั้นน้องหญิงไปกับพี่ได้ไหม?

ตอนนี้เขาสลบไสลไม่ได้สติ ตรวจไม่พบพิษใดๆ ในร่างกาย

หมอหลวงหลายคนก็วินิจฉัยหาสาเหตุไม่ได้ พี่เลยนึกถึงเจ้ากับป้ายหยกของเจ้าขึ้นมา"

เซียวอันเล่อจำต้องถูกเขาลากตัวขึ้นรถม้าไปด้วยความจำยอม เมื่อมาถึงห้องพักของท่านซื่อจื่อโจว เซียวเฉิงหลิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเซียวอันเล่อไม่มีป้ายหยกติดตัวมา

"น้องหญิง ดูสิ เขาเป็นแบบนี้ เราจะทำยังไงดี?"

เซียวอันเล่อเข้าไปตรวจอาการเขาครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า

"ต่อให้ข้าให้ป้ายหยกเขาไป ก็ใช่ว่าจะทำให้เขาฟื้นขึ้นมาได้

ของสิ่งนั้นร้ายกาจนัก ดูเหมือนว่าจะมีคนเจาะจงใช้เล่นงานเขาโดยเฉพาะ"

"ใคร?

เจ้าบอกว่ามีคนจงใจเล่นงานลูกชายข้า ใครกัน?"

เซียวอันเล่อและเซียวเฉิงหลิงหันไปมองพร้อมกัน ที่หน้าประตู สตรีผู้สูงศักดิ์และสง่างามนางหนึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วโดยมีคนคอยประคอง

เซียวเฉิงหลิงรีบบอกเซียวอันเล่อ

"นี่คือองค์หญิงใหญ่ฉางอัน ฮูหยินท่านโหว"

เซียวอันเล่อรีบย่อกายคำนับ

"ถวายบังคมองค์หญิงใหญ่เพคะ"

"รีบบอกข้ามาว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้ามีวิธีทำให้ลูกชายข้าฟื้นหรือไม่?"

เซียวอันเล่อพยักหน้า

"หม่อมฉันมีวิธีทำให้เขาฟื้น แต่หม่อมฉันมีคำขอที่อาจจะดูบังอาจเพคะ"

เมื่อองค์หญิงใหญ่ได้ยินเช่นนั้น ก็รู้ทันทีว่านางมีเงื่อนไข อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว กล้าต่อรองกับนางที่เป็นถึงองค์หญิงใหญ่เชียวหรือ นางอยากจะลองฟังดูสักหน่อย

"ว่ามา ขอแค่ช่วยซื่อจื่อได้ เปิ่นกง (ตัวข้าผู้เป็นองค์หญิง) จะยอมตกลงทุกอย่าง"

เซียวเฉิงหลิงยืนร้อนใจอยู่ข้างๆ น้องสาวของเขาช่างกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว นั่นคือองค์หญิงใหญ่ฉางอันเชียวนะ

เขาพยายามส่งสายตาบอกเซียวอันเล่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เซียวอันเล่อกลับทำเป็นมองไม่เห็น

จากนั้นเซียวอันเล่อก็กล่าวว่า

"มีคนใช้ภูตผีมาบดบังสายตาซื่อจื่อ ตั้งใจจะพาเขาไปยมโลก

หม่อมฉันสามารถส่งคนไปแย่งชิงดวงวิญญาณซื่อจื่อกลับมาได้ แต่ผีตนนั้นมีความคับแค้นใจที่ไม่มีหนทางจะร้องเรียน หม่อมฉันจึงอยากขอให้องค์หญิงใหญ่ฉางอันช่วยทวงความยุติธรรมให้สองแม่ลูกคู่นั้นด้วยเพคะ"

เซียวเฉิงหลิงยืนฟังจนตาค้าง ทำไมเรื่องราวที่เกี่ยวกับน้องสาวเขาถึงได้ดูเหนือจินตนาการไปเสียทุกเรื่อง?

สีหน้าขององค์หญิงใหญ่ฉางอันชะงักไปเล็กน้อย นางคาดไม่ถึงว่าจะเจอคำขอเช่นนี้

คิ้วเรียวขมวดมุ่นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่านางกำลังพูดจาเหลวไหลหลอกลวงผู้คน ในโลกนี้จะมีภูตผีปีศาจจริงๆ ได้อย่างไร?

"อืม หากสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง ก็แค่ช่วยคนร้องทุกข์มิใช่หรือ? สำหรับเปิ่นกงแล้ว เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

เอาล่ะ เจ้าไปช่วยซื่อจื่อได้แล้ว"

เดิมทีเซียวอันเล่อวางแผนจะพาสองแม่ลูกไปแก้แค้นเถ้าแก่ซุนในคืนนี้ อย่างมากตอนทำพิธีส่งวิญญาณก็แค่ยุ่งยากขึ้นนิดหน่อย

ตอนนี้มีองค์หญิงใหญ่ฉางอันออกหน้าให้ ยิ่งดีเข้าไปใหญ่

"ขอบพระทัยองค์หญิงใหญ่เพคะ หม่อมฉันจะให้พวกนางออกมาพบองค์หญิงใหญ่เดี๋ยวนี้"

พูดจบ นางก็หยิบตุ๊กตากระดาษตัวเล็กสองตัวออกมาจากถุงผ้า ตุ๊กตากระดาษกลายเป็นกลุ่มหมอกสีดำสองกลุ่มกลางอากาศ ซึ่งก็คือสองแม่ลูกผีนั่นเอง

"ท่านปรมาจารย์ ได้โปรดให้สองแม่ลูกเราได้ล้างแค้นด้วยเถิด ไม่อย่างนั้นข้าคงตายตาไม่หลับ"

เซียวอันเล่อเชิดคางไปทางองค์หญิงใหญ่ฉางอัน

"ไม่ต้องมาขอข้า นี่คือองค์หญิงใหญ่ฉางอัน พระองค์ทรงรับปากว่าจะช่วยพวกเจ้าล้างแค้นแล้ว แต่พวกเจ้าต้องไปจัดการเจ้าคนที่มาเกี่ยววิญญาณซื่อจื่อไปเสียก่อน"

ดวงตาขององค์หญิงใหญ่ฉางอันเบิกกว้าง รูจมูกขยายออกเป็นสองเท่าด้วยความตกใจ แต่ริมฝีปากยังคงปิดสนิท

หากไม่ต้องรักษามาดขององค์หญิงใหญ่ฉางอันเอาไว้ ป่านนี้นางคงเป็นลมล้มพับไปแล้ว

ในเวลานี้ เมื่อเห็นผีสาวอุ้มลูกมองมาทางนาง ใบหน้าขององค์หญิงใหญ่ฉางอันก็กระตุก นางพยายามฝืนยิ้มแต่ยิ้มไม่ออก ทำได้เพียงพยักหน้า

เป็นการยืนยันว่าสิ่งที่เซียวอันเล่อพูดนั้นถูกต้อง

เซียวอันเล่อกล่าวว่า "เถ้าแก่ซุนก็แค่เจ้าของร้านขายเหล้า สำหรับองค์หญิงใหญ่ฉางอันแล้ว เขาไม่มีค่าอะไรเลย เพียงแค่พระองค์เอ่ยปากคำเดียว พวกเจ้าก็วางใจได้

ไปเถอะ!

ไปนำดวงวิญญาณของซื่อจื่อกลับมา"

หลี่หลานฮวาอุ้มผีทารกโขกศีรษะคำนับองค์หญิงใหญ่ฉางอัน

"ขอบพระทัยองค์หญิงใหญ่เพคะที่ทรงให้ความเป็นธรรมแก่สองแม่ลูกเรา แม้ต้องแลกด้วยชีวิต สองแม่ลูกเราก็จะนำดวงวิญญาณซื่อจื่อกลับมาให้ได้เพคะ"

สิ้นคำ หลี่หลานฮวาก็หันไปมองเซียวอันเล่อ

เซียวอันเล่อประสานมือทำมุทรา

"คุน ตุ้ย เฉียน ขั่น เกิ้น เจิ้น ซวิ่น หลี น้ำเลือกปฐพี ประตูนรกจงเปิด!"

ในความว่างเปล่าภายในห้อง ประตูนรกสีดำทมิฬเปิดออก หลี่หลานฮวาอุ้มผีทารกกลายร่างเป็นหมอกสีดำพุ่งเข้าไปข้างใน

ซื่อจื่อโจวคิดว่าตัวเองตายแน่แล้ว ในเวลานี้ วิญญาณของเขากำลังถูกผีตนหนึ่งลากถูไปทางยมโลก

"ข้าว่านะ พี่ชายยมทูต อายุขัยข้าไม่น่าจะสั้นขนาดนั้นนะ?

พี่ชายยมทูต ท่านจับคนผิดหรือเปล่า?

พี่ชายยมทูต ทำไมท่านไม่คุยกับข้าล่ะ? บ้านข้ารวยมากนะ พ่อข้าเป็นท่านโหว แม่ข้าเป็นองค์หญิง ข้าเป็นถึงซื่อจื่อ

เฮ้อ ชาติหน้าข้าจะได้เกิดในตระกูลดีๆ แบบนี้อีกไหมนะ?

พี่ชายยมทูต..."

"หุบปาก!"

เสียงพูดยืดยาวไม่หยุดหย่อนของเขาทำให้ผีที่จับตัวเขามาเริ่มรำคาญเต็มทน

มันหันกลับมาทำท่าจะฟาดแส้ใส่วิญญาณเขา ทันใดนั้น ผีสาวตนหนึ่งก็บินโฉบมาจากที่ไกลๆ บนไหล่มีผีทารกเกาะอยู่ มุ่งตรงมาทางเขา

"ผีแม่ลูก?!

ของพรรค์อย่างพวกเจ้าเข้ามาในประตูนรกได้ยังไง?"

หลี่หลานฮวาบินเข้ามาใกล้แล้วเปิดฉากโจมตี

"ทิ้งคนไว้ซะ!"

"กล้าแย่งคนจากมือข้าเรอะ? ฝันไปเถอะ!"

ที่นี่ ผีสองตนต่อสู้กัน ทำเอาซื่อจื่อโจวยืนงง ไม่รู้จะเชียร์ฝ่ายไหนดี

"เฮ้ ข้าไม่อยากจะพูดหรอกนะ แต่พวกเจ้าเป็นอะไรกัน?"

หลี่หลานฮวาเป็นฝ่ายได้เปรียบผีหนุ่มอย่างเห็นได้ชัด นางหันมาพูดกับซื่อจื่อโจวว่า

"องค์หญิงใหญ่ฉางอันส่งพวกข้ามาช่วยท่าน รีบตามข้ากลับไปเดี๋ยวนี้"

ซื่อจื่อโจวดีใจจนเนื้อเต้น

"ข้ากลับไปได้เหรอ?

เยี่ยมไปเลย! ชาตินี้ข้ายังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย!"

ไม่ต้องให้หลี่หลานฮวาลาก ซื่อจื่อโจวก็รีบตามนางกลับไปอย่างกระตือรือร้น

ทุกคนในห้องกลั้นหายใจ จ้องมองหลุมดำที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่กะพริบตา

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่หลานฮวาก็โผล่ออกมาพร้อมกับซื่อจื่อและเงาผีอีกตนหนึ่ง

ทันทีที่เห็นวิญญาณลูกชาย องค์หญิงใหญ่ฉางอันตื่นเต้นจนอยากจะถลันเข้าไปหา แต่ถูกเซียวอันเล่อห้ามไว้

"องค์หญิงอย่าเพิ่งเข้าไปเพคะ ให้หม่อมฉันจับผีตนนั้นก่อน จะได้รู้ว่าใครเป็นคนบงการ"

ขณะพูด เซียวอันเล่อหยิบตุ๊กตากระดาษออกมา วาดคาถาล็อกวิญญาณ แล้วขว้างใส่ผีตนนั้น

หลังจากเก็บตุ๊กตากระดาษกลับมา เซียวอันเล่อจึงปล่อยให้ซื่อจื่อโจวผู้ขี้สงสัยกลับเข้าร่าง

ทันใดนั้น พลังอำนาจอันมหาศาลก็พวยพุ่งออกมาจากประตูนรก ทุกสิ่งรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง

"ผู้ใดบังอาจเปิดประตูนรกตามอำเภอใจ?"

สิ้นเสียงอันทรงพลังและน่าเกรงขาม ชายหนุ่มรูปงามในชุดบัณฑิตจอหงวน มือถือพู่กันพิพากษา ก็ก้าวออกมาจากประตูนรก

วินาทีที่เขาเห็นเซียวอันเล่อ เขาก็ชะงักไป ก่อนจะหันหลังกลับและหายวับเข้าไปในประตูนรก

เซียวอันเล่อ: "กลับมาเดี๋ยวนี้! อย่าบังคับให้ข้าต้องลงไปตบเจ้าข้างล่างนะ!"