บทที่ 16 - ฮ่าวเทียน: หน้าข้าเหมือนเบ๊งั้นรึ?!

บทที่ 16 - ฮ่าวเทียน: หน้าข้าเหมือนเบ๊งั้นรึ?!

ฮ่าวเทียน: ??? ข้าคือประมุขสวรรค์ เป็นเจ้าแห่งสามโลก เป็นศิษย์ของอริยะเชียวนะ! แล้วเจ้าล่ะ?! หือ?!

เจ้าเป็นใครมาทำท่าทางแบบนี้ใส่ข้า?! ก่อนหน้านี้สู้กับหยางเจียนและหยางฉาน เขาก็เสียหน้าไปทีหนึ่งแล้ว คราวนี้มาเจอนาจาอีก หากวันนี้ไม่แสดงอำนาจบารมีสั่งสอนให้เข็ดหลาบ เขาจะเอาหน้าที่ไหนไปเป็นเทียนตี้ได้อีก!

วินาทีนี้ ร่างจำแลงของฮ่าวเทียนปลดปล่อยพลังแห่งกฎเกณฑ์ออกมาอย่างเกรี้ยวกราด แรงกดดันระดับกึ่งอริยะขั้นสูงสุดแผ่ซ่านไปทั่ว

ชาวบ้านในด่านเฉินถังต่างหวาดผวากันถ้วนหน้า ได้แต่ภาวนาให้เทียนตี้รีบกำจัดปีศาจร้ายอย่างนาจาให้สิ้นซากเร็วๆ

มีเพียงฮูหยินอินเท่านั้นที่น้ำตานองหน้า ฮ่าวเทียนลงมือเองเช่นนี้ นาจาคงไม่มีทางรอดชีวิตแน่

"ฮ่าวเทียน มีปัญญาแค่นี้เองรึ? ฮึ! ก็งั้นๆ แหละ ฝีมือแค่นี้ยังกล้าเป็นประมุขสามโลก? ข้าว่าเจ้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งประมุขสวรรค์หรอก ให้ข้าลำบากหน่อย ช่วยนั่งตำแหน่งนี้แทนเจ้าสักสองวันเป็นไง?" เสียงดูแคลนของนาจาดังสนั่น

สีหน้าของฮ่าวเทียนดำทะมึนน่ากลัว ทั่วทั้งด่านเฉินถังตกอยู่ในความเงียบงัน บ้าไปแล้ว! ปีศาจนาจาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ! นี่คือความบ้าคลั่งก่อนตายชัดๆ!

นั่นคือเทียนตี้ เทพสูงสุด เจ้าแห่งสามโลก เขายังกล้าสามหาวขนาดนี้ ช่างไม่รู้จักคำว่าตายเสียแล้ว!

และในขณะนั้นเอง บนท้องฟ้า พลังแห่งกฎเกณฑ์ของฮ่าวเทียนควบแน่นเป็นโซ่ตรวนแห่งสวรรค์ แฝงด้วยสัจธรรมแห่งมรรควิถี หมายจะสะกดข่มนาจาเอาไว้

"ต่อให้เจ้ามีอิทธิฤทธิ์ร้อยแปดพันเก้า ข้าก็จะทำลายมันด้วยกระบี่เดียว!" เสียงนาจาดังกร้าว

สิ้นเสียง ฟ้าดินคล้ายจะหยุดชะงัก ท้องนภาเต็มไปด้วยปราณกระบี่อันไร้เทียมทาน เจตจำนงแห่งกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วหล้า

ต้าหลัวเซียนทองคำ!

สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของนาจา สัมผัสได้ถึงปราณกระบี่และเจตจำนงที่น่าหวาดหวั่น ฮ่าวเทียนรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจทันที

นาจาหายตัวไปสิบกว่าปี บัดนี้ระดับพลังกลับพุ่งถึงขั้นต้าหลัวเซียนทองคำ เหมือนกับหยางเจียนและหยางฉานไม่มีผิด แถมวิถีแห่งต้าหลัวเซียนทองคำที่นาจาบรรลุ ก็ดูจะเป็นแนวทางเดียวกับสองพี่น้องนั่นด้วย

ในเวลาเดียวกัน สีหน้าของจินจาและมู่จาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ใบหน้าค่อยๆ บิดเบี้ยวด้วยความริษยา พวกเขาติดตามอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง บำเพ็ญเพียรก้าวหน้าวันละพันลี้ แต่ตอนนี้ก็เพิ่งจะแตะขอบขั้นเซียนทองคำ อีกอย่างอาจารย์ของพวกเขาก็เป็นแค่ไท่อี่เซียนทองคำ แต่นาจาที่หายหัวไปสิบกว่าปี กลับบรรลุผลระดับต้าหลัวเซียนทองคำ นี่มัน...! ความอิจฉาทำให้พวกเขาแทบคลั่ง!

หลี่จิ้งร้องอุทานด้วยความตกใจ "นาจาเขา... เป็นต้าหลัวเซียนทองคำแล้วรึ?"

จินจารีบรับคำ "ท่านพ่อ นาจาเป็นต้าหลัวเซียนทองคำก็จริง แต่เป็นแล้วยังไง? เทียนตี้คือตัวตนสูงสุดระดับกึ่งอริยะขั้นสุดยอด ต้าหลัวเซียนทองคำในสายตาเทียนตี้ก็เป็นแค่มดปลวก"

มู่จาก็รีบเสริม "ท่านพ่อ ต้าหลัวเซียนทองคำใช่ว่าจะฝึกกันได้ง่ายๆ? นาจาคงไปฝึกวิชามารนอกรีตอะไรมาแน่ๆ!"

ได้ยินดังนั้น หลี่จิ้งก็ไม่สงสัยเลย การฝึกถึงขั้นต้าหลัวเซียนทองคำได้ในเวลาสั้นๆ เช่นนี้ ย่อมต้องเป็นวิชามารนอกรีต ไม่แน่อาจจะถลำลึกจนกลายเป็นมารไปแล้ว

"ลูกทรพี!" หลี่จิ้งตะคอก

ฮูหยินอินไม่ได้เอ่ยปากเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้าซีดเผือด แววตาไร้ประกาย ที่เป็นเช่นนี้ ไม่ใช่แค่เพราะนาจากำลังจะถูกเทียนตี้สังหาร แต่ยังเป็นเพราะท่าทีของหลี่จิ้ง จินจา และมู่จา ที่มีต่อนาจา ความชั่วร้ายที่สุดแท้จริงแล้วอยู่ข้างกายนี่เอง สายเลือดความผูกพัน บางครั้งก็เหมือนเรื่องตลก จิตใจคนยากหยั่งถึงที่สุด ไม่น่ามองที่สุด ดังนั้นการแกล้งโง่บ้างจึงกลายเป็นยอดปัญญา แต่กลับไม่มีใครคิดว่ายอดปัญญาเช่นนี้มันน่าขันสิ้นดี

และในวินาทีนี้ บนท้องฟ้า ภายใต้ปราณกระบี่ของนาจา โซ่ตรวนแห่งสวรรค์ที่สร้างจากพลังกฎเกณฑ์ของฮ่าวเทียนก็แตกละเอียด

"ว่าแล้วเชียว!" ฮ่าวเทียนสบถในใจ เส้นทางสู่การเป็นต้าหลัวเซียนทองคำของนาจาเหมือนกับหยางเจียนและหยางฉานเปี๊ยบ

เหล่าเทพบนสวรรค์ย่อมดูออก ภาพเหตุการณ์ที่หยางเจียนและหยางฉานบุกสวรรค์ ต่อสู้กับเทียนตี้ ยังคงติดตาตรึงใจจนถึงทุกวันนี้ ทำให้เหล่าเทพต่างพากันถอยกรูดไปเงียบๆ

ฮ่าวเทียนจะไม่รู้ตัวได้อย่างไร ไฟโกรธลุกโชนในอก แอบด่าในใจ: ไอ้พวกสวะ! สวะทั้งกอง! แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาด่าไอ้พวกไร้ประโยชน์ ต้องรับมือนาจาก่อน

"อาจารย์ของเจ้าเป็นใคร!?" ฮ่าวเทียนตวาดถาม

นาจาตอบด้วยความดูแคลนและเหยียดหยาม "ชื่ออาจารย์ข้า เจ้าไม่คู่ควรจะได้รู้หรอก!"

ฮ่าวเทียน: ⊙⊙! ชัดเลย กลิ่นอายความกวนประสาทแบบนี้! เวลานี้ ฮ่าวเทียนขบกรามจนแทบแตก "เจ้าก็เป็นศิษย์ของสาขาสำนักเจี๋ยด้วยสินะ?!"

"ถูกต้อง! รู้จักสาขาสำนักเจี๋ยของข้าด้วย ฮ่าวเทียน เจ้านี่ใช้ได้นะเนี่ย! ข้าเป็นศิษย์รักที่สุดของอาจารย์ ขอแค่เจ้ายกสวรรค์มาร่วมกับสำนักเจี๋ย ข้าจะแนะนำเจ้ากับอาจารย์ ให้อาจารย์รับเจ้าไว้เป็นเบ๊คอยปัดกวาดเช็ดถู ฮ่าวเทียน นี่เป็นโอกาสทองของเจ้าเลยนะ เจ้าต้องคว้าไว้ให้ดี! จริงสิ! ถ้ามีคนอื่นมาบอกว่าเป็นศิษย์สาขาสำนักเจี๋ย แล้วชวนเจ้าเข้าสำนัก อย่าไปตกลงเชียวนะ ในสายตาอาจารย์ ข้านี่แหละหน้าใหญ่ที่สุด พวกนั้นมาแนะนำเจ้า ไม่ดีเท่าข้าแนะนำเองแน่นอน!" นาจารีบสาธยาย

ตอนนี้ในใจนาจาดีดลูกคิดรางแก้วดังเปรี้ยงปร้าง เขาต้องการจะดึงฮ่าวเทียนเข้าสำนักเจี๋ยตัดหน้าพวกศิษย์พี่ศิษย์น้อง เพื่อเผยแผ่หลักธรรมของสำนักเจี๋ย ฮ่าวเทียนต่อให้กากแค่ไหน ก็เป็นถึงประมุขสวรรค์ อิทธิพลครอบคลุมสามโลก ถ้าดึงมันเข้าสำนักเจี๋ยได้ ต้องเผยแผ่หลักธรรมได้ดียิ่งขึ้นแน่ แบบนี้ พอได้เจออาจารย์อีกครั้ง ต่อให้ไม่ได้ความดีความชอบอันดับหนึ่ง ก็คงใกล้เคียงแล้ว พออาจารย์พอใจ ชี้แนะวิชาให้สักนิดหน่อย ชีวิตก็รุ่งโรจน์โชติช่วง ต่อให้ไม่ชี้แนะ แค่อาจารย์เอ่ยชมสักคำ ก็พอให้เขาดีใจไปได้อีกนาน

ฮ่าวเทียน: ?! ไปตายซะ! เบ๊ อีกแล้วก็เบ๊ ไอ้พวกบ้าเอ๊ย! ข้าคือเทียนตี้ เจ้าแห่งสามโลก ศิษย์อริยะ ผู้ยิ่งใหญ่ระดับกึ่งอริยะขั้นสุดยอด! ตรงไหนที่ดูเหมือนเบ๊มิทราบ?! หา?! ดูตรงไหน?

เหล่าเทพสวรรค์: สูตรเดิมเป๊ะ รสชาติที่คุ้นเคย! จะว่าไป ถ้าเทียนตี้แต่งตัวหน่อย ก็มีแววเป็นเบ๊อยู่นะ! เอ๊ะ~! ไม่สิ เมื่อก่อนเขาก็เป็นเบ๊อยู่แล้วนี่นา เพียงแต่เป็นเบ๊ของอริยะ

ในด่านเฉินถัง: "..." เจ้าปีศาจนี่เสียสติไปแล้วจริงๆ!

จินจาเอ่ยขึ้น "คราวนี้ นาจาคงไม่ได้ผุดได้เกิดแน่ ช่างเป็นกบในกะลา คิดว่าเป็นต้าหลัวเซียนทองคำแล้วจะไร้เทียมทานหรือไง? เทียนตี้ยังไม่ได้เอาจริงเลยสักนิด หากเทียนตี้เอาจริง นาจาต้องวิญญาณแตกสลายแน่นอน!"

มู่จาก็เสริม "ไม่รู้จริงๆ ว่านาจาไปเอาความกล้ามาจากไหน น่าขำ! แค่ต้าหลัวเซียนทองคำ คิดจะต่อกรกับเทียนตี้? ฝันกลางวัน!"

ในสายตาพวกเขา นาจาตายสถานเดียว ต่อให้เป็นต้าหลัวเซียนทองคำแล้วอย่างไร? แค่ต้าหลัวเซียนทองคำ จะเอาอะไรไปเทียบกับเทียนตี้!? เทียนตี้ชนะใสๆ!

ฮ่าวเทียน: "...!" ความจริงบางที เราก็ไม่ควรพูดอะไรให้มันเต็มปากเต็มคำเกินไป เพราะปัจจัยที่ไม่แน่นอนมันเยอะ เหล่าเทพ: เช่นอะไรบ้าง?! ฮ่าวเทียน: "⊙﹏⊙" เอ่อ...! พวกเอ็งเป็นสำมะโนประชากรกันรึไง?! ไสหัวไป! ข้าบอกว่ามีปัจจัยไม่แน่นอนเยอะก็คือเยอะ จะมาเสนอหน้าทำไม?

ขณะนี้ ฮ่าวเทียนใช้วิชาอีกครั้ง สำแดงอิทธิฤทธิ์อันแข็งแกร่ง พริบตาเดียวพลังแห่งกฎเกณฑ์ก็ทะลักทลาย ฟ้าดินกลับตาลปัตร เมฆเก้าชั้นคล้อยต่ำ น้ำสี่สมุทรตั้งชัน