บทที่ 18 ทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว!
บทที่ 18 ทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว!
บทที่ 18 ทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว!
จาบราที่กำลังโมโหแทบคลั่ง อยากจะด่ากลับไปเต็มที แต่เรนจิกลับหันหน้าหนีไปเฉยๆ ไม่ชายตามองด้วยซ้ำ ทำเอาหน้าเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ
“โรบิน... เธอคงได้ยินทุกอย่างแล้วใช่ไหม” เรนจิพูดพลางหันไปมองนิโค โรบิน
โรบินเงียบไป สีหน้าซับซ้อนสุดๆ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสมาชิกใหม่ของกลุ่มหมวกฟางถึงยอมเสี่ยงทำขนาดนี้เพื่อเธอ
เมื่อกี้เธอได้ยินชัด เขาตั้งใจจะสู้กับบัสเตอร์คอล!
นั่นคือ บัสเตอร์คอล... คำสั่งที่สามารถทำลายเกาะทั้งเกาะได้เลยนะ!
“ฮ่าฮ่าฮ่า สุดยอดจริงๆ!” แฟรงกี้หัวเราะลั่น “นี่แหละลูกผู้ชาย !”
เขารู้สึกเลือดสูบฉีดขึ้นมาทันที การท้าทายบัสเตอร์คอลแบบนี้มันบ้าบิ่นชะมัด แต่ก็เท่สุดๆ! ถ้าเรนจิทำสำเร็จจริง กลุ่มหมวกฟางต้องกลายเป็นตำนานแน่!
ไม่ว่าจะบุกเข้าเอนิเอส ล็อบบี้ หรือเอาชนะบัสเตอร์คอลได้ ทั้งสองอย่างมันคือการทำลายสถิติที่รัฐบาลโลกสร้างมา 800 ปีเลย!
“ทำไม... ทำไมนายถึงต้องทำขนาดนี้ ฉันก็พูดไปแล้วว่า...” โรบินกัดริมฝีปากแน่น “ทำไมต้องเป็นคนอย่างฉัน...”
เรนจิขมวดคิ้ว “ฉันมาถึงขนาดนี้แล้ว ยังเปลี่ยนใจเธอไม่ได้เลยงั้นเหรอ... ภูเขาลูกนี้กดหัวใจเธอไว้หนักขนาดนั้นเลยหรอ?”
“หึ ตอนนี้นายก็น่าจะรู้แล้วนี่...”
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น สแปนดัมเดินออกมาพร้อม CP9 “ตราบใดที่ฉันคุมบัสเตอร์คอลได้ ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่กล้าทำอะไรหรอก ฮ่าฮ่า”
ทันใดนั้นเสียงดังมาจากหน้าต่างไกลๆ
“เฮ้!!”
“เรนจิ!! นายอยู่แถวนั้นรึเปล่า!”
“โรบินนนน!!”
ดวงตาของโรบินเบิกกว้าง “เสียงนี้... ลูฟี่เหรอ?!”
เขาฝ่าเข้ามาถึงตรงนี้จริงๆ งั้นเหรอ?!
“หึ... ดูเหมือนพวกนั้นก็ไม่ช้าเลยนะ” เรนจิพูดพลางมองออกไป
ตรงยอดอาคาร ลูฟี่ยืนอยู่ชัดเจน! การที่เรนจิสร้างความวุ่นวายด้วยร่างแยกเงา ทำให้เส้นทางของพวกหมวกฟางราบรื่นขึ้นเยอะ แม้แต่ในศาลเองก็ยังมีพวกที่เขาจัดการไว้ให้แล้ว
“โอ้... พวกมันกล้าฝ่าเข้ามาได้จริงๆ สินะ” คาคุยิ้มเยาะ “นี่สินะที่ทำให้นายมั่นใจนัก?”
“แน่นอนสิ” เรนจิยิ้มบาง “ฉันเชื่อเสมอว่าลูฟี่กับพวกจะมาถึงที่นี่ได้”
จากนั้นเขาหันไปทางโรบิน “ไปกันเถอะ โรบิน ลูฟี่มาถึงแล้ว เธอต้องความต้องการของเธอเองให้เขาฟัง”
สิ้นคำพูด แสงวาบพริบเดียว โซ่ที่พันธนาการโรบินกับแฟรงกี้ถูกตัดขาดหมด!
สแปนดัมหน้าเหยเกทันที “อะไรนะ?! ไอ้นี่มัน...!”
โชคดีที่กุญแจมือหินไคโรแข็งเท่าเพชร ต่อให้โซ่โดนตัด แต่ถ้าไม่มีลูกกุญแจพิเศษก็ไม่มีทางปลดได้ง่ายๆ
“วู้! ในที่สุดก็เป็นอิสระซะที!” แฟรงกี้ตะโกนลั่น ความรู้สึกถูกพันธนาการมันโคตรห่วย ตอนนี้เขาอยากจะซัดพวกนี้ให้เละด้วยตัวเองเลยด้วยซ้ำ!
แต่ยังไม่ทันได้พูด เรนจิก็คว้าตัวแฟรงกี้กับโรบินแล้วหายไปทันที
“เฮ้! พวกมันหายไปไหนน่ะ!” สแปนดัมโวยวาย
“ตรงนั้น... บนระเบียง” ฟุคุโระชี้
ใช่—พวกเขาไม่ได้หนีไปไหน แต่ยืนอยู่บนระเบียง ตั้งใจจะเผชิญหน้ากับหมวกฟางตรงๆ
“หึ ระยะเท่านี้ คงหนีไปไหนง่ายๆ ไม่ได้หรอก” สแปนดัมพึมพำ
“โรบิน!! เรนจิ!!”
ลูฟี่โบกมือ “ฉันอยู่นี่แล้ว!!”
“โอ้! แล้วก็แฟรงกี้ด้วย!”
แฟรงกี้ : ...ฉันเป็นตัวประกอบงั้นหรอ
“ฮ่าๆ เดี๋ยวฉันรีบไปหาพวกนายเดี๋ยวนี้แหละ ถึงจะไกลหน่อยก็เถอะ” ลูฟี่ทำท่าประเมินระยะ
แต่ทันใดนั้นโรบินก็ตะโกนขึ้นมา “เดี๋ยวก่อน! ใครขอให้นายมาช่วยฉันกัน!”
“ฉัน... ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว นายเข้าใจไหม!”
ลูฟี่ชะงักไป มือที่เกาะหลังคาอยู่คลายออก ร่างเขาแข็งทื่อ
แฟรงกี้งงจนตะโกนใส่ “เฮ้! โรบิน! เธอกำลังคิดอะไรกันอยู่?! ดูเจ้าหมอนี่ !ลูกพี่นินจาเขากล้าขัดคำสั่งบัสเตอร์คอลเพื่อเธอเลยนะ!”
“ไม่พอเท่านั้น ! พวกหมวกฟางยังฝ่ามาจนถึงที่นี่เพื่อเธอ แล้วเธอกล้าพูดแบบนี้ออกมาเนี่ยนะ?!”
“ฮ่าฮ่า น่าสนใจจริงๆ” สแปนดัมปรบมือ “เพื่อนเดินทางมาช่วย แต่ผู้หญิงนี่กลับไม่กล้าขัดขืนด้วยซ้ำ แปลกดีจริงๆน้า~”
เขาหัวเราะเยาะ “ฉันอยากเห็นหน้าหมวกฟางจริงๆ ว่ามันจำทำหน้ายังไง ฮ่าฮ่า—”
“พูดอะไรของเธอน่ะ โรบิน...” ลูฟี่เอานิ้วแคะจมูกแล้วพูดอย่างใจเย็น "พูดอะไรไม่เห็นจะรู้เรื่อง”
"ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาพูดข้างๆ กับพวกเราสิ โรบิน "
สแปนดัม : ???
นี่มันยังกล้าแคะขี้มูกอยู่อีกเรอะ?! นิโค โรบินปฏิเสธชัดๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้านเลยซักนิด!
“พวกเราจะช่วยเธอเอง โรบิน” ลูฟี่เอ่ยเรียบๆ “หลังจากที่ช่วยเธอแล้ว... แล้วเธออยากตายอีก ก็ตายไปเถอะ”
ตูมมมม!!
พื้นข้างหลังแตกกระจุย นามิกับช็อปเปอร์พุ่งขึ้นมา
“โอ้—ลงจอดปลอดภัย!” นามิถอนหายใจโล่ง
“ไม่ปลอดภัยเลยสักนิด...” ช็อปเปอร์ฟุบลงพื้น
โซโลก็ปีนขึ้นมาตามมา “หึ วิธีนี้แหละเร็วที่สุด”
“เจ้าบ้าโซโล ! เมื้อกี้นี้มันเป็นเพราะนายจริงๆด้วย!” นามิด่าเสียงดัง
“มันก็ไม่เป็นไรใช่ไหม?” โซโลถามเฉย
นามิ : ???
ตูมมม!!
“ฉันมาแล้ววว !” ซันจิก็พุ่งทะลุพื้นขึ้นมา ลงจอดเท่ๆ ทันที “ฉันคงเป็นคนแรกที่ถึงสินะ~”
แล้วก็หันไปเจอโซโลมองอย่างเหยียดๆ
“หึ... หลงทางมาเหรอถึงพึ่งมาน่ะ เจ้ากุ๊กโรคจิต”
ซันจิ : ???
“แก...! ทั้งๆเป็นแค่เจ้าหัวสาหร่ายแท้ๆ กับมาพูดแบบนี้กับฉันเนี่ยนะ !!” เขาหน้าแดงทันที
“ชิ๊!”
“เจ้าบ้าเอ้ย!”
“เฮ้! ช่วยรับฉันด้วยยย!!”
อุซปพุ่งโผล่มาจากข้างล่าง แต่ไม่มีใครจับทัน เลยกระแทกหัวโครมลงพื้น
“โอ๊ย... ทำไมไม่มีใครช่วยจับฉันเลยละ...”
“เฮ้ นายโอเคไหม โซเงคิง!”
คาลิฟายืนมองแล้วส่ายหน้า “ไม่น่าเชื่อ... พวกนั้นผ่านอควาลากูน่ามาได้จริงๆ งั้นเหรอ?”
บลูโนพยักหน้า “ดูเหมือนที่ชายคนนี้พูดจะไม่เกินจริงนะ อย่างน้อยพวกหมวกฟางก็แข็งแกร่งกว่าที่คิด... และความตั้งใจของผู้ชายคนนี้ที่จะสู้กับบัสเตอร์คอล... เขาอาจจะทำจริงๆ”