บทที่ 17 ชุดของผู้หญิงคนนี้มัน..น่าทึ่งจริงๆนะ

บทที่ 17 ชุดของผู้หญิงคนนี้มัน..น่าทึ่งจริงๆนะ

"นี่แกก !"

ร็อบ ลุชชีเดือดขึ้นมาทันที ไอ้หมอนี่มันดูถูกเขาชัดๆ! กล้าลอบเล่นงานสแปนดัมต่อหน้าต่อตาเขาเนี่ยนะ!

ถึงในสายตาเขา สแปนดัมมันก็แค่คนไร้ค่าที่มีไว้ถ่ายทอดคำสั่งจากเบื้องบนก็เถอะ... แต่ยังไงซะ เขาก็ยังเป็นหัวหน้าของ CP9 การโจมตีมันก็เท่ากับตบหน้าเกียรติของพวกเขาทั้งหมด แล้วลุชชีจะไม่โกรธได้ยังไง!

"โซรุ!"

ร่างของลุชชีพุ่งมาขวางหน้า ปิดเส้นทางสายตาของเรนจิ แล้วกันสแปนดัมเอาไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา

คาคุและจาบราก็ไม่รอช้า ใช้โซรุพุ่งไปด้านหลังเรนจิ แล้วเตะแส้ใส่หัวเขา!

"หึ"

เรนจิหัวเราะในลำคอ เอนตัวไปข้างหลังหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย

"ปัง!"

ผลคือเตะโดนกันเอง ใบหน้าทั้งคู่ถึงกับเบี้ยวไม่สวยนัก

"อย่ามาขวางฉันสิวะ !"

"คำพูดนั้นฉันต่างหากที่ต้องพูด!"

สองคนนี้จ้องกันเขม็ง ต่างคนต่างหงุดหงิดที่อีกฝ่ายมาขัดขวาง

"เฮ้ๆ ตอนสู้กันอย่ามาเถียงกันสิ~"

"แกไม่ต้องมาสั่งฉัน!" จาบราตะโกน แล้วชี้นิ้ว "ไปลงนรกซะ นิ้วปืน!"

"พัฟ!"

ดัชนีเหล็กแทงทะลุโต๊ะไม้ได้ง่ายๆ แต่ดันไม่โดนเรนจิ เพราะตอนนั้นเขาหายวับไปแล้ว ก่อนจะปรากฏกลับไปยืนที่เดิม

"ลื่นเหมือนปลาไหลเลยนะ…" จาบราบ่น สีหน้าไม่สบอารมณ์ ความเร็วอะไรกัน? ไหนจะความสามารถแปลกๆ ที่แปลงร่างเป็นเสาไม้ได้อีก ดัชนีเหล็กเขาแทบไม่มีทางโดนเลย

"ทุกคน…"

"อย่าคิดว่าเราจะมายืนคุยกับแกนะ" คาลิฟาแค่นเสียงก่อนจะพุ่งเข้ามาแล้วเตะแส้ฟาดใส่เรนจิ

"ปัง!"

“ถ้ามีความสามารถแค่นี้ เธอน่าอยู่เฉยๆน่าจะดีกว่า” เรนจิพูดเสียงเรียบ

"หืม… เเกว่าฉันไม่มีความสามารถงั้นหรอ !"

"ไม่หรอก" เรนจิส่ายหัว แต่แกล้งยิ้มกวน "แต่ชุดของเธอนี่สิ... ใจกล้าดีเหมือนกันนะ"

"ฉันนึกว่าเธอเป็นพวกจริงจังซะอีกนะ"

"ชบาบา~ คาลิฟาถูกแซวแล้ว~" ฟุคุโระโผล่มาคอมเมนต์

คาลิฟา : …เวลาแบบนี้ยังจะพูดได้อีกนะ ไอ้เจ้าโง่ฟุคุโระ!

เมื่อเห็นสายตาอาฆาตแค้นของคาลิฟา ฟุคุโระก็รีบหุบปากทันที เขาเองก็รู้ ถ้าเผลอพูดมากกว่านี้ เดี๋ยวโดนเธอซัดตอนหลังแน่ๆ

คาลิฟาพยายามจะดึงขากลับ แต่แรงของเรนจิมันมหาศาลเกินไป

"ปล่อยฉันนะ !"

"แค่นิดหน่อยเองน่าาา~"

เรนจิปล่อยทันที ก่อนจะโยนเธอออกไป

"วูบ!"

"ปัง!"

"บูม!!"

กลางอากาศ คาลิฟาชนเข้ากับฟุคุโระที่วิ่งมา ทั้งคู่กระแทกกำแพงดังสนั่น ก่อนหยุดนิ่ง

โชคดีที่เธอใช้ตัวฟุคุโระกันแรงกระแทกไว้ เลยไม่บาดเจ็บอะไรมากนัก แต่ไอ้ตัวใหญ่ด้านหลังนี่สิที่ซวยเต็มๆ

"ช…บาบา…"

"ขอบใจนะ ฟุคุโระ…" คาลิฟาพูดด้วยหน้าบิดเบี้ยว ความจริงแล้วถ้าไม่มีฟุคุโระ เธอคงเจ็บหนักไปแล้วแน่

"โครม!"

ผลปีศาจหล่นลงมาจากตัวคาลิฟากลิ้งไปบนพื้น ดึงดูดสายตาทุกคนในทันที

นั่นคือผลปีศาจที่สแปนดัมเพิ่งแจกพวกเขามา เพื่อเพิ่มพลังการต่อสู้ แต่ยังไม่ทันจะได้กิน เรนจิก็โผล่มาโจมตีซะก่อน

“อ้อ… นี่คือผลปีศาจสินะ” เรนจิก้มลงมองด้วยความอยากรู้ แต่ก็ไม่ได้คิดจะหยิบมันขึ้นมาเลย เพราะสำหรับเขา การกินผลปีศาจก็ไม่ต่างจากการกลายเป็นก้อนหินในทะเลเท่านั้น ไม่มีประโยชน์อะไร

แต่ที่สงสัยก็คือ… ผู้หญิงคนนั้นซ่อนมันไว้ตรงไหนกันแน่?

คาลิฟาหยิบผลปีศาจขึ้นมา แล้วกัดเข้าไปทันที ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวเหมือนคนเพิ่งกินอุจจาระ

เห็นแบบนั้นเรนจิพูดขึ้น "จริงๆ เธอไม่จำเป็นต้องกินก็ได้นะ ฉันไม่ได้สนใจผลปีศาจหรอก"

แต่คาลิฟาไม่ฟัง ยังคงกัดต่อแม้รสชาติจะขมจนแทบอ้วก

คาคุเห็นแบบนั้นก็หยิบผลปีศาจของตัวเองออกมากินด้วยเช่นกัน ดูเหมือนจะยอมเสริมพลังการต่อสู้ชั่วคราว

เรนจิเพียงเหลือบตามอง แล้วเมินไปทางสแปนดัมแทน "ตอนนี้เธอน่าจะเห็นพลังของผลปีศาจแล้วใช่ไหม? คิดว่าพวกเธอจะสู้ชนะได้จริงๆ งั้นเหรอ เพียงแค่กินผลปีศาจน่ะ ?"

ดวงตาที่เลื่อนลอยของสแปนดัมกลับมาโฟกัสทันที สีหน้าหม่นหมองลงเล็กน้อย

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย” ลุชชีพูดเสียงเย็น “ถ้าพวกเราสู้กันจริงๆ โดยไม่ออมมือ แกคงไม่มีทางชนะได้อยู่แล้ว”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ลุชชีเองก็รู้ดีว่าเรนจิไม่ใช่ศัตรูธรรมดา

"แกคิดว่าบัสเตอร์คอลเอามาใช้เล่นๆ ได้งั้นเหรอ!" สแปนดัมดันลุชชีออกไปแล้วชักดาบออกมาฟันโต๊ะเปรี้ยง "จะกดใช้เมื่อไหร่ก็ได้งั้นสินะ?! เฮอะ! รอดูเถอะ เดี๋ยวแกก็รู้เอง!"

ตอนนี้สแปนดัมถูกควบคุมโดยสายตาของเรนจิอย่างสมบูรณ์ ร่างกายของมันไม่ต่างจากหุ่นเชิด ถ้าเรนจิอยากก็กดบัสเตอร์คอลได้ทุกเมื่อ

"แกคิดว่าหมวกฟางกับพวกของแกจะชนะพวกเราได้จริงๆ งั้นเหรอ?" คาลิฟาที่เพิ่งกลืนผลปีศาจเข้าไปยังหอบหายใจ

พวกเธอผ่านการฝึกโหดมานับสิบปี กว่าจะรอดออกมาจากค่ายฝึกนั้นได้ และยังเชี่ยวชาญทั้งโรคุชิกิที่แทบไม่มีใครฝึกได้ครบ แล้วพวกมือใหม่เพิ่งออกเรือมาไม่กี่ปีจะสู้ได้ยังไง?!

"ถูกแล้ว!" เรนจิตอบเสียงหนักแน่น "พวกโจรสลัดหมวกฟางของเราไม่ใช่แค่จะเอาชนะพวกแกเท่านั้น แต่ยังจะทำให้เห็นด้วยว่าบัสเตอร์คอลมันไม่มีความหมายกับพวกเราเลย"

"ทำไมนายถึงมั่นใจนักล่ะ?"

"เพราะฉันแข็งแกร่งพอ!"

เรนจิเหลือบตามองพวกเขาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วหันหลังเตรียมจะเดินออกไป เขาไม่ได้ตั้งใจจะกำจัดศัตรูทั้งหมด เพราะอยากให้พรรคพวกได้สู้และเก็บประสบการณ์เอง ที่สำคัญศัตรูจริงๆ ของเขาไม่ใช่พวก CP9 แต่คือบัสเตอร์คอลต่างหาก… พลเรือโทห้าคนแค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว

"คิดจะหนีงั้นเหรอ!"

"โซรุ!"

จาบราตะโกน ร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นมนุษย์หมาป่า พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฟาดหมัดหนักใส่หน้าเรนจิ

"ดัชนีเหล็ก!"

"ปัง!"

เรนจิยกแขนขึ้นรับแรงปะทะ หมัดนั้นผลักเขาถอยหลังไปเล็กน้อย

"ฮ่าฮ่าฮ่า! รู้ซึ้งถึงพลังของฉันแล้วใช่ไหมละ!"

"อ้ะฮ่าๆ!!" จาบราหัวเราะสะใจเต็มที่ เพราะคิดว่าตัวเองตีโดนแล้ว

"เจ้าโง่" คาคุด่าเสียงห้วน

"อะไรนะ! แกพูดว่าไงนะ!"

"ฉันบอกว่าแกนั่นแหละโง่"

เพราะจากสายตาเรนจิ เขาไม่ได้ถูกหมัดนั้นซัดกระเด็นเลยด้วยซ้ำ แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ต่างหาก

จาบราหน้าเปลี่ยนสีทันที… ถูกหลอกอีกแล้วงั้นเหรอ?!

"เจ้าลูกหมา..พลังของนายดูเหมือนจะไม่พอนะ "