บทที่ 2 - นี่ฉันถูกรางวัลใหญ่เข้าแล้วสินะ

บทที่ 2 - นี่ฉันถูกรางวัลใหญ่เข้าแล้วสินะ

เด็กนักเรียนชั้น ม.6 ในปัจจุบัน ไม่จำเป็นต้องอยู่หอพักเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ครอบครัวที่มีความพร้อมหลายบ้านยินดีที่จะให้ลูกหลานกลับไปฝึกฝนวรยุทธ์ที่บ้านในตอนกลางคืนมากกว่าที่จะเปิดเผยความลับทุกอย่างของลูกหลานต่อหน้าคนอื่น

ดังนั้นนักเรียนจะอยู่หอพักหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจล้วนๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็กลับมาถึงบ้าน

บ้านของเฉินจั๋วไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านจัดสรร แต่อยู่ในตึกแถวสามชั้นข้างถนนสายที่ไม่ค่อยพลุกพล่านนักในเมืองหรงเฉิง ชั้นสองและชั้นสามใช้เป็นที่อยู่อาศัย พ่อแม่พักอยู่ชั้นสอง ส่วนเขาพักอยู่ชั้นสาม

ชั้นล่างเปิดเป็นร้านขายของชำ พ่อแม่ดูแลกิจการร้านนี้เป็นหลัก

ธุรกิจถือว่าไปได้สวยทีเดียว

รายได้ต่อปีประมาณสองแสนหยวน

ดังนั้นแม้ชีวิตความเป็นอยู่ของเฉินจั๋วจะไม่ได้หรูหราเหมือนลูกคนรวย แต่ก็ถือว่ากินดีอยู่ดีไม่มีขัดสน

"พ่อ แม่ ผมกลับมาแล้วครับ"

ทันทีที่ถึงบ้าน เฉินจั๋วก็เห็นพ่อของเขา เฉินเซี่ยงหราน นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ ตอนนี้ในร้านไม่มีลูกค้า กลิ่นหอมโชยมาจากห้องครัวด้านหลัง เห็นได้ชัดว่าแม่กำลังทำมื้อเย็นอยู่

เฉินจั๋วถามต่อ "พ่อ วันนี้มีพัสดุของผมมาส่งใช่ไหม?"

เฉินเซี่ยงหรานพยักหน้า ชี้ไปที่มุมหนึ่งของเคาน์เตอร์ "ตรงนั้นไง"

เฉินจั๋วเดินเข้าไปดู ก็พบว่าบนพื้นมีกล่องสีดำขนาดมหึมาวางอยู่จริงๆ ห่อหุ้มไว้อย่างแน่นหนา เขาอุ้มกล่องขึ้นมา ทันใดนั้นมือทั้งสองข้างก็รู้สึกหนักอึ้ง กล่องนี้หนักไม่ใช่เล่นเลยแฮะ

ข้างในมันคืออะไรกันแน่?

เฉินจั๋วยิ่งสงสัยใคร่รู้มากขึ้น เขาค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยสั่งซื้อเจ้านี่ทางเน็ต โดยเฉพาะใบปะหน้าพัสดุบนกล่อง กลับไม่มีที่อยู่ผู้ส่งระบุไว้ ส่วนช่องชื่อสินค้า เขียนไว้แค่สี่คำว่า 'ของใช้ในชีวิตประจำวัน'

"แปลกแฮะ..."

เฉินจั๋วกอดกล่อง เตรียมจะขึ้นไปแกะดูข้างบน

เฉินเซี่ยงหรานที่อยู่ข้างๆ มองกล่องสีดำในมือลูกชายด้วยสายตามีความหมายแฝง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังว่า "อาตั๋วเอ้ย ตอนนี้ใกล้จะสอบเกาเข่าแล้วนะ ถึงพ่อแม่จะไม่ได้ซีเรียสเรื่องคะแนนสอบของลูก แต่ลูกก็ต้องระวังตัวหน่อย อย่าไปสั่งซื้อของมั่วซั่วทางเน็ต นอกจากจะไม่ถูกสุขอนามัยแล้ว ยังเสียสุขภาพอีกด้วย"

เฉินจั๋วชะงักกึก ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เหมือนพ่อจะรู้ว่าเขาซื้ออะไรมา? แต่ขนาดตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าข้างในคืออะไร!

"พ่อ พ่อหมายความว่าไงเนี่ย?"

"อะแฮ่ม... ก็ไม่ได้หมายความว่าไงหรอก ลูกดูแลตัวเองให้ดีก็พอ เป็นหนุ่มเป็นแน่น เรื่องพรรค์นั้นมันจะพลุ่งพล่านหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ"

เฉินเซี่ยงหรานทำหน้าตาแบบผู้ผ่านโลกมาก่อน เจ้าลูกตัวแสบ พ่อพูดตรงขนาดนี้แล้ว เอ็งยังจะแกล้งโง่อีกเรอะ? เอ็งคิดว่าพ่อไม่รู้จริงๆ หรือไง... พัสดุที่ปิดมิดชิดรักษาความเป็นส่วนตัวขนาดนี้ ข้างในจะมีอะไรได้อีก? ก็ต้องเป็นไอ้ของเล่นเป่าลมพวกนั้นไม่ใช่เรอะ?

เฉินจั๋วพิจารณาสายตาของเฉินเซี่ยงหราน ผ่านไปครู่ใหญ่ในที่สุดก็ได้สติ เขาแทบจะกระอักเลือดด้วยความคับแค้นใจ "พ่อครับ มันไม่ใช่แบบที่พ่อคิดจริงๆ นะ"

เฉินเซี่ยงหรานโบกไม้โบกมือ "เอาเถอะๆ พ่อเข้าใจ รีบขึ้นไปเถอะ จำไว้ว่าไปแกะในห้องตัวเอง อย่าให้แม่เห็นล่ะ เมื่อตอนบ่ายแม่ถามพ่อว่าลูกซื้ออะไรมา พ่อก็แถไปว่าลูกซื้ออุปกรณ์เล่นเกม"

"..."

เฉินจั๋วอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

เรื่องนี้ชักจะอธิบายไม่ถูกแล้วสิ

ดูท่าคงต้องแกะพัสดุต่อหน้าพ่อเท่านั้น ถึงจะล้างมลทินให้ตัวเองได้

แต่พอได้ยินคำพูดของเฉินเซี่ยงหราน ในใจเขาก็เริ่มลังเลขึ้นมา หรือว่ามันจะเป็นไอ้นั่นจริงๆ? หรือว่าไอ้เจ้าหลิวหัวส่งมาแกล้งเขา?

ช่างไร้ศีลธรรมสิ้นดี!

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็ตัวสั่นยะเยือก กอดกล่องพัสดุวิ่งแจ้นขึ้นไปชั้นบน

ยังไงก็แกะต่อหน้าพ่อแม่ไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเซี่ยงหรานก็ยิ่งมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเอง "นั่นไง ว่าแล้วเชียว!"

เฉินจั๋วยังไม่รีบร้อนเปิดกล่อง แต่ลงมากินข้าวเย็นด้วยความรู้สึกผิดจนเสร็จ แล้วค่อยกลับขึ้นไปบนห้องนอนชั้นสาม

"ในกล่องมันคืออะไรกันแน่? ถ้าเป็นตุ๊กตายางนั่นจริงๆ... อะแฮ่ม... พรุ่งนี้พ่อจะไปฉีกอกไอ้เจ้าหลิวไร้ศีลธรรมนั่น"

หลังจากล็อคประตูห้องแน่นหนาแล้ว เฉินจั๋วก็ฉีกกล่องออกทันที

และแล้ว

เขาก็ต้องยืนตะลึงงันอยู่กับที่

ตุ๊กตายาง XX ในจินตนาการไม่ได้ปรากฏออกมา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชุดอุปกรณ์ VR สีดำเงางามสุดอลังการ สะท้อนแสงไฟเป็นประกายระยิบระยับหาที่เปรียบมิได้

หมวกกันน็อคอัจฉริยะ, จอยคอนโทรลเลอร์, ขาตั้งตัวระบุตำแหน่ง, แท่นยึด, หูฟัง, ฮาร์ดดิสก์พกพา...

เฉินจั๋วมองตาค้าง

แค่อุปกรณ์ชุดนี้ชุดเดียว ราคาไม่มีทางต่ำกว่าหมื่นสองหมื่นหยวนแน่นอน

"นี่มัน..."

เฉินจั๋วยืนเหม่ออยู่กับที่ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ๆ ข้อมูลบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว เขารีบควักมือถือออกมาเปิดแอปเถาเป่า ค้นหาแชทที่คุยกับฝ่ายบริการลูกค้าเมื่อหลายวันก่อน

แต่เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น ไม่ว่าเขาจะหาอย่างไรก็หาบันทึกการสนทนาในวันนั้นไม่เจอ ราวกับว่าบทสนทนาระหว่างเขากับแอดมินในวันนั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่าเป็นภาพหลอนของฉัน?"

หัวใจของเฉินจั๋วเต้นตึกตัก เขาหยิกตัวเองแรงๆ ทีหนึ่ง พอรู้สึกเจ็บจี๊ดถึงรู้ว่าไม่ได้ฝันไป เขามองจ้องอุปกรณ์ครบชุดตรงหน้าอย่างโง่งม ไม่นานก็ไม่อาจระงับความตื่นเต้นไว้ได้

"ช่างหัวมันเถอะ ไม่ว่าฝ่ายนั้นจะมีจุดประสงค์อะไร ในเมื่อร้านค้านั้นส่งพวกมันมาให้แล้ว งั้นฉันก็ขอน้อมรับไว้ด้วยความยินดีแล้วกัน!"

"ฮ่าๆๆ นี่ฉันถูกรางวัลใหญ่เข้าแล้วสินะ!"

เขาเริ่มหัวเราะร่าคนเดียวในห้อง

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงรีบหยิบอุปกรณ์ต่างๆ ออกมาเตรียมประกอบ

พอกดเสียบฮาร์ดดิสก์พกพาเข้ากับคอมพิวเตอร์ ข้างในก็เป็นไฟล์ติดตั้งเกมตามคาด เพียงแต่แปลกตรงที่ภาพกราฟิกดูเหมือนจะต่างจาก "กระบี่แสงแห่งจังหวะ" อยู่บ้าง

"หรือจะเป็น 'กระบี่แสงแห่งจังหวะ' เวอร์ชั่นอัปเกรด? ต้องใช่แน่ๆ!"

เฉินจั๋วคิดในใจ

เขาเคยไปเล่นเกม "กระบี่แสงแห่งจังหวะ" ที่บ้านเพื่อนมาก่อน ดังนั้นจึงคุ้นเคยกับวิธีการติดตั้งและตั้งค่าอุปกรณ์และเกมเป็นอย่างดี ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา ทุกอย่างก็พร้อม

"เริ่มเกมได้!"

เขาร้องตะโกนอย่างดีใจ เปิดเกม สวมหมวก VR

สองมือกำจอยคอนโทรลเลอร์ ท่าทางฮึกเหิม

แต่ไม่นาน สีหน้าของเฉินจั๋วก็เริ่มแปลกไปอีกครั้ง หน้าต่างเกมในสายตาของเขา ดูเหมือนจะต่างจากของคนอื่น

อย่างแรกคือภาพ ความละเอียดของภาพในโลกเสมือนจริงมันหยาบกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก ราวกับเป็นสินค้าของปลอมทำเหมือน ดูแล้วชวนให้หงุดหงิด

แต่สถานการณ์ต่อจากนั้น ยิ่งเลวร้ายกว่า

ภาพในเกมที่เห็น จากเดิมที่ควรจะเป็นลูกบาศก์สีสันสดใสพุ่งเข้ามา กลับกลายเป็นเศษหินรูปร่างบิดเบี้ยวไร้ระเบียบ และถ้ากระบี่เลเซอร์ในมือเขาฟันไม่โดนเศษหินพวกนี้ พอพวกมันกระแทกโดนตัวก็จะรู้สึกเจ็บแสบปวดร้อน ถึงขั้นเจ็บจนแทบจะเป็นลม

วินาทีนั้น จิตใจของเฉินจั๋วพังทลาย

"นี่มันไม่ใช่กระบี่แสงแห่งจังหวะ!"

"นี่มันเกมบ้าอะไรเนี่ย?"

"ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?"

เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที สีหน้าของเฉินจั๋วก็เปลี่ยนไป กลายเป็นบิดเบี้ยวน่าเกลียดขึ้นเรื่อยๆ

เกมหยาบโลนเกินไปแล้ว!

ภาพกราฟิกห่วยแตก!

ภายนอกดูดีแค่ไหน ภายในก็เน่าเฟะแค่นั้น

ภาพเสมือนจริงให้ศูนย์คะแนน!

ประสบการณ์การเล่นเกมให้ศูนย์คะแนน!

ไอ้ความสมจริงที่หยาบกระด้างนั่นเขายังพอรับได้ แต่ไอ้ลูกบาศก์สี่เหลี่ยมดันกลายเป็นเศษหินเละเทะเนี่ยนะ? ฝ่ายศิลป์กินขี้เป็นอาหารหรือไง?

เกมแบบนี้จะไปเล่นลงได้ยังไง

มันคือขยะในหมู่ขยะชัดๆ

อีกอย่าง นี่มันเกมจริงๆ เหรอ? ไม่ใช่โลกเสมือนเหรอ? ทำไมถึงยัง "ตีโดน" ตัวเองได้? แถมยังมีคามรู้สึกเจ็บอีก?

เฉินจั๋วลูบเนื้อตัวตามสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่พบว่าตัวเองบาดเจ็บ

เกมมีบัค?

หรืออุปกรณ์มีปัญหา?

"มิน่าล่ะไอ้ร้านค้าไร้จรรยาบรรณนั่นถึงส่งชุด VR นี่มาให้ฟรีๆ ที่แท้ก็ของมีตำหนิ ขายไม่ออกเลยโยนมาให้ฉัน สงสัยจะเห็นฉันเป็นหนูทดลอง... ว่าแล้วเชียวของดีฟรีๆ จะมีในโลกได้ไง!"

เขาเริ่มไม่กล้าใช้อุปกรณ์ VR ชุดนี้ต่อ เพราะใครจะไปรู้ว่าอุปกรณ์และเกมที่มีบัคนี้ จะทำให้สติสตางค์เขาฟั่นเฟือนหรือไม่

"เถาเป่าขยะเอ้ย วันหลังจะไปใช้พินตัวตัว..."

เฉินจั๋วด่ากราดในใจ

จากนั้น เขาก็ลังเลว่าจะเอาอุปกรณ์ชุดนี้ไปโพสต์ขายในเสียนอวี๋ (แอปขายของมือสอง) หาพวกหน้าโง่มารับช่วงต่อดีไหม

แต่ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะโพสต์ขาย

สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

ทันทีที่ถอดแว่น VR ออก หัวสมองเขาก็เริ่มปวดร้าวอย่างรุนแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ราวกับจะระเบิดออกมา แต่พอเขาสวมแว่นเข้าไป อาการปวดก็หายไปทันที

ซวยแล้ว

เรื่องอาถรรพ์เกิดขึ้นแล้ว

"นี่ฉันโดนไอ้แว่นนี่สิงร่างเหรอ?"

เฉินจั๋วใจตื่นตระหนก ความคิดฟุ้งซ่านประดังประเดเข้ามา แต่หลังจากทดลองอยู่หลายครั้ง ก็พบว่าแว่นตานี้ไม่ได้ทำอันตรายอื่นใดต่อเขา ขอแค่เขาเข้าไปในโลกเสมือนเพื่อเล่นเกม หัวก็จะไม่ปวด

"หรือว่าฉันจำเป็นต้องเล่นเกมนี้? ไม่เล่นไม่ได้? ต้องกินยาแล้วมั้ง..."

"สงสัยแว่นนี่จะเป็นอะไรที่คล้ายๆ การผูกจิตวิญญาณ"

พอลองคิดอีกที:

"นี่ถือว่าเป็น 'สูตรโกง' ของฉันหรือเปล่า? ...ถุย สูตรโกงบ้าบออะไร สูตรโกงของคนอื่นเขามีแต่เจ๋งเป้งอลังการ ฟังก์ชันโกงๆ ใช้ได้ไม่อั้น ให้พระเอกได้เป็น CEO แต่งงานกับสาวขาวสวยหมวยอึ๋ม ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตได้อย่างง่ายดาย

แต่ไอ้แว่น VR นี่ นอกจากจะทำให้ฉันปวดหัวจนแทบระเบิด ภาพกราฟิกห่วยแตก และประสบการณ์เล่นเกมสุดเลวร้ายแล้ว มันยังมีอะไรอีก?

ไม่มีอะไรเลย!!!"

เฉินจั๋วแทบจะคลั่งตาย

(จบแล้ว)