บทที่ 19: พิธีคัดสรร

บทที่ 19: พิธีคัดสรร

ตามศาสตราจารย์แมคกอนนากอลมา พวกเขามาถึงห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง แออัดยัดเยียดกันอยู่ ต่างมองรอบๆ อย่างตื่นเต้น

ใกล้ถึงเวลาพิธีคัดสรรแล้ว อารมณ์ของคนส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยผ่อนคลายนัก

"ยินดีต้อนรับสู่ฮอกวอตส์!" ศาสตราจารย์แมคกอนนากอลมองดูทุกคนพูดอย่างจริงจัง "งานเลี้ยงต้อนรับกำลังจะเริ่มแล้ว แต่ก่อนที่พวกเธอจะเข้าไปนั่งในห้องโถง พวกเธอต้องได้รับการคัดเลือกว่าจะเข้าบ้านไหนก่อน..."

"อีกสักครู่ พิธีคัดสรรจะเริ่มต่อหน้าทุกคนในโรงเรียน เมื่อทางนั้นพร้อมแล้ว ฉันจะมารับพวกเธอ ระหว่างนี้กรุณารักษาความเงียบ"

พูดจบ ศาสตราจารย์แมคกอนนากอลก็เดินไปทางห้องโถง

หลังจากเธอจากไป ทุกคนจึงถอนหายใจโล่งอก เพราะใบหน้าเคร่งขรึมของศาสตราจารย์แมคกอนนากอลสร้างความกดดันให้ทุกคนไม่น้อย

"พวกเขาจะแบ่งพวกเราเข้าบ้านต่างๆ ยังไงกันนะ?"

อีธานได้ยินเสียงนั้น เป็นเสียงของแฮร์รี่

"อาจจะต้องผ่านการทดสอบอะไรสักอย่าง พี่ชายฉันบอกว่าการทดสอบนี้ทำร้ายร่างกายพวกเรามากเลย"

รอนก็อวดอ้างต่อหน้าแฮร์รี่อีกแล้ว

แต่ความจำของเขาไม่ค่อยดี ฝาแฝดแกล้งเขามาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แต่รอนก็ยังเชื่อเรื่องโกหกของฝาแฝดอยู่ดี

เมื่อแฮร์รี่และรอนเป็นผู้นำ ทุกคนก็เริ่มรู้สึกกดดันขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ละคนเริ่มเล่าข่าวลือที่ตัวเองรู้มา บางคนบอกว่าต้องต่อสู้กับโทรลล์ บางคนบอกว่าต้องแสดงเวทมนตร์ต่อหน้าทุกคน ส่วนกลุ่มเลือดบริสุทธิ์ก็ยืนยันว่าแค่มีสายเลือดสูงส่งและพรสวรรค์ล้ำเลิศ ก็จะได้เข้าสลิธีรินแน่นอน

"นั่นอะไรน่ะ?"

เสียงตกใจที่ดังกว่าทุกคนดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของทุกคน

ทันใดนั้นบรรยากาศก็เงียบกริบ ทุกคนไม่กล้าขยับเขยื้อน เมื่อเห็นผีสีขาวมุกโปร่งแสงราวยี่สิบตนพุ่งทะลุกำแพงออกมา

อีธานจ้องมองการเคลื่อนไหวของผีอย่างตั้งใจ ช่วงนี้เขาไปที่ตรอกไดอากอนและตรอกน็อคเทิร์นหลายครั้ง แต่ไม่เคยเห็นผีเลยสักครั้ง

นี่เป็นโอกาสดี อีธานจึงสังเกตอย่างละเอียด

เขาสงสัยว่าสภาพของโวลเดอมอร์ตอนนี้จะแตกต่างจากผีพวกนี้อย่างไร หรือการสร้างฮอร์ครักซ์จะอ้างอิงจากการเกิดของผีหรือเปล่า

สิ่งเดียวที่แน่ใจได้คือผีพวกนี้ไม่มีร่างกาย แต่ไม่รู้ว่าจะใช้เวทมนตร์ได้หรือไม่

เมื่อเจอผู้คุมวิญญาณที่เป็นสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ไร้รูปร่างเหมือนกัน ใครจะเก่งกว่ากัน

คาถาทั่วไปหรือมนตร์ดำจะใช้กับผีพวกนี้ได้ผลไหม?

ยิ่งคิดอีธานก็ยิ่งอยากจับผีสักตนมาทดลอง

"เดินหน้า!" เสียงแหลมดังขึ้น "พิธีคัดสรรกำลังจะเริ่มแล้ว"

พร้อมกับการมาถึงของศาสตราจารย์แมคกอนนากอล เหล่าผีก็ทะลุผ่านกำแพงด้านตรงข้ามหายไป

หลังจัดแถวเรียบร้อย เหล่าพ่อมดแม่มดน้อยก็ตามศาสตราจารย์แมคกอนนากอลออกจากห้อง ผ่านห้องโถง แล้วเข้าประตูบานคู่สู่ห้องโถงใหญ่อันหรูหรา

ตอนนี้นักเรียนรุ่นพี่ตามบ้านต่างๆ นั่งล้อมรอบโต๊ะยาวสี่ตัว เหนือโต๊ะมีเทียนนับพันลอยอยู่กลางอากาศ ส่องสว่างทั่วทั้งห้อง

ส่วนด้านหน้าของห้องโถงมีโต๊ะยาวอีกตัว เป็นที่นั่งของคณาจารย์

ดัมเบิลดอร์นั่งตำแหน่งกลาง สวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มหรูหรา ผมยาวสีเงินพลิ้วไหวสวมหมวกพ่อมดใบเล็ก เคราที่ตัดแต่งอย่างประณีต และจมูกยาวคดเคี้ยว

อีธานและคนอื่นๆ ถูกศาสตราจารย์แมคกอนนากอลพามายืนเรียงแถวหน้าโต๊ะอาจารย์ หันหน้าไปทางนักเรียนทั้งสี่บ้าน

จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ศาสตราจารย์แมคกอนนากอลก็วางเก้าอี้สี่ขาตัวหนึ่งตรงหน้านักเรียนปีหนึ่ง บนนั้นมีหมวกพ่อมดยอดแหลม หมวกใบนั้นมีรอยปะชุน เก่าและสกปรก ดูมีประวัติศาสตร์ยาวนาน

ทันใดนั้นหมวกก็เริ่มขยับ ขอบหมวกแยกออกเป็นช่องกว้างเหมือนปาก แล้วเริ่มร้องเพลงด้วยทำนองแปลกๆ: "พวกเธออาจคิดว่าฉันไม่สวย..."

ผ่านไปเจ็ดแปดนาที หมวกคัดสรรก็จบการแสดงประจำปี และได้รับเสียงปรบมือจากทุกคน ไม่ใช่เพราะร้องเพราะ แต่เพราะทุกคนให้ความร่วมมือ

"ตอนนี้ฉันจะเรียกชื่อใคร คนนั้นต้องออกมาสวมหมวก นั่งบนเก้าอี้ และรอฟังการคัดสรร"

ศาสตราจารย์แมคกอนนากอลหยิบม้วนหนังสั้นออกมา พูดกับเหล่าพ่อมดแม่มดน้อย การแสดงหลักกำลังจะเริ่มแล้ว

"ฮันนาห์ แอบบอต!"

เด็กหญิงผิวแดงระเรื่อ ผมสีทองถักเปีย สองข้าง เดินสะดุดออกมาจากแถว เป็นฮันนาห์ที่นั่งเรือมากับอีธาน เห็นได้ชัดว่าเธอตื่นเต้นมาก

สวมหมวกแล้วไม่นานก็ได้ยินผล

"ฮัฟเฟิลพัฟ!"

อีธานเห็นชัดว่าใบหน้าตึงเครียดของฮันนาห์ผ่อนคลายลง ขณะที่โต๊ะด้านขวาปรบมือต้อนรับการมาของเธอ

"ซูซาน โบนส์!"

เช่นเดียวกัน ผลออกมาเร็วมาก

"ฮัฟเฟิลพัฟ!"

ซูซานไม่ผิดหวังกับผล วิ่งไปนั่งข้างฮันนาห์อย่างมีความสุข

พวกฮัฟเฟิลพัฟยิ่งตื่นเต้น ปรบมือกันใหญ่ การมาของนักเรียนใหม่สองคนติด ครอบครัวฮัฟเฟิลพัฟปีนี้จะสืบทอดเกียรติยศเหมือนทุกปี เป็นบ้านที่มีนักเรียนใหม่มากที่สุด

เสียงโห่ร้องของทั้งสี่บ้านดังขึ้นเรื่อยๆ ตามการประกาศผลทีละคน

"เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์!"

พอได้ยินชื่อตัวเอง เฮอร์ไมโอนี่แทบจะวิ่งไปที่เก้าอี้ รีบสวมหมวกลงบนหัว

ครั้งนี้ใช้เวลานานกว่าเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้น "หมวกอึ้ง"

"กริฟฟินดอร์!"

สุดท้ายก็เข้ากริฟฟินดอร์

ต่อมาก็เป็นไปตามที่อีธานจำได้ เนวิลล์เข้ากริฟฟินดอร์ เดรโกเข้าสลิธีริน

บรรยากาศพุ่งสูงสุดตอนแฮร์รี่ พอตเตอร์ถูกคัดเข้ากริฟฟินดอร์ เสียงเชียร์ของเหล่าสิงโตน้อยแทบจะทะลุหลังคาปราสาทโบราณ

"แคสแซนดรา วอเร่ย์!"

หญิงสาวผมทองเป็นลอน ก้าวอย่างสง่างามออกมาจากแถวที่เหลือน้อยคนแล้ว

พอหมวกแตะศีรษะของแคสแซนดรา หมวกคัดสรรก็ร้องตะโกนทันที:

"สลิธีริน!"

คราวนี้ถึงคิวพวกงูเชียร์ ไม่ใช่แค่ปรบมือขอไปทีเหมือนก่อนหน้า แต่เป็นเสียงเชียร์จริงๆ